گزارش رویترز از بحران انسانی یمن؛

مردمی که هر روز می‌میرند!

کدخبر: 2017105

رویترز در توصیف زندگانی مردم یمن نوشت: یمنی‌ها هر روز انتظار مرگ را می‌کشند؛ از آسمان هواپیماهای سعودی و در زمین بمب‌ها، انفجار‌ها و درگیری‌ها زندگیشان را تهدید می‌کند؛ اما چون راهی برای خروج از این کشور ندارند همچنان در این «تله» زندگی خواهند کرد.

گروه بین الملل « نسیم آنلاین » - رویترز در یادداشتی در خصوص شرایط مردم جنگ زده یمن می نویسد:

در میان فلاکت کشور یمن، دو زن جوان که در شهرهای جنگ زده عدن و صنعا زندگی می کنند، خوب می دانند که آن ها جزو معدود افراد خوش شانس کشور هستند. آن ها از گرسنگی رو به موت نیستند، خانه آن ها کاملا ویران نشده و از گلوله ها و بمباران ها جان سالم به در برده اند. اما این کشور در بلایی گرفتار شده که راهی برای نجات آن متصور نیست.

نیسما الاوظبی، دختر 21 ساله ای که دانشجوی رشته مهندسی در جنوب شهر عدن است و برای به دست آوردن بورسیه تحصیلی تلاش می کند می گوید: " من نمی خواهم زندگی خود را به خاطر یک رؤیا از دست بدهم. نمی خواهم یمن را ترک کنم و مانند پناهجویان زندگی کنم."

جنگ داخلی یمن، سال گذشته، زمانی که ائتلاف سعودی ها شروع به حملات هوایی کرده، راه های آبی را بستند و نیروهای زمینی در خاک کشور پیاده کردند، شدت بیشتری پیدا کرد.

خلود الابسی، دختر 27 ساله ای که کار خود را در شرکت نفت در شهر صنعا از دست داده است، می گوید: " همیشه این احساس با شما هست که مرگ در هرجایی منتظر شماست. از آسمان، هواپیماهای سعودی و از زمین ماشین های بمب گذاری شده، انفجارها و درگیری ها زندگی شما را تهدید می کند. زندگی انسان ها در یمن خیلی ارزان است."

کودکان دچار سوءتغذیه

نزدیک به 170 هزار نفر از یمن عزیمت کرده اند، اغلب آن ها به جیبیوتی، اتیوپی، سومالی و سودان رفته اند. اتحادیه اروپا تخمین زده است که 167 هزار نفر دیگر در سال جاری از کشور بروند.

با توجه به شرایط سخت زندگی در یمن، توقع مهاجرت دسته جمعی عظیمی از این کشور می رود. مردم از فقر و جنگ در خاورمیانه می گریزند و به سمت اروپا سرازیر می شوند. به علاوه، با توجه به اقیانوس و صحرا که کشورهایی مانند عربستان و عمان در همسایگی آن قرار دارند، مهاجرت نیز کار ساده ای نخواهد بود. علیرغم اینکه ریاض به آن ها اجازه ورورد و اقامت می دهد، در بهترین حالت نیز این کار چندان شدنی نیست، پناهگاه سابق نیز مانند اردن از پناهجویان درخواست ویزا دارند و شروط سختی را برای ورود به کشور قرار داده اند.

مقیب عبدالله، سحنگوی یمنی کمیساریای عالی سازمان ملل در امور پناهندگان می گوید که هموطنان وی در گذشته تمایل چندانی برای مسافرت به جاهایی دورتر از عربستان سعودی را نداشتند و حال نیز علاقه ای به پناهجو شدن ندارند و رفتن به اروپا نیز جزو ناخوشایند ترین کارهاست. وی می گوید:" مردم واقعا علاقه ای به این کار ندارند، هزینه آن را هم ندارند. من گمان می کنم که آن ها با وجود چنین شرایطی بازهم به زندگی خود ادامه خواهند داد. آن ها در این کشور گیر افتاده اند و همچنان نیز در این تله زندگی خواهند کرد تا زمانی که احزاب متخاصم به این نتیجه برسند که یمنی ها شایستگی یک زندگی بهتر در صلح و در کشور خود دارند."

جنگ، عوارض ویرانگرانه ای به زندگی 29 میلیون یمنی که برای نجات یافتن و زندگی کردن در یک کشور فقر زده، که مردم آن از کمبود آب، حاکمیت ضعیف و فساد به ستوه آمده بودند؛ وارد آورده است. سازمان ملل تخمین می زند که تا به حال حدود 6 هزار نفر کشته شده اند که نیمی از کشته شدگان از شهروندان غیر نظامی بوده اند. گفته می شود که نزدیک به چهار، پنجم یمنی ها نیاز به کمک های خارجی دارند. بیش از نیمی از مردم، امکانات غذایی نامناسب دارند و حداقل 320 هزار کودک زیر 5 سال به شدت دچار سوء تغذیه هستند و بیش از 2.4 میلیون نفر به اجبار آواره شده اند.

رؤیای دزدیده شده

استانداردهای زندگی و سطح تحصیلات پایین در یمن به این معنی است که نیسما و خلود با امید گرفتن ویزا برای ادامه تحصیل در کشورهای دیگر، تنها استثنائات هستند، اما اگر این جنگ بیشتر طول بکشد، نا امیدی ممکن است جمعیت بیشتری از شهروندان را ناگزیر به جلای وطن کند.

خلود در مورد زندگی گذشته اش می گوید: " من پر از اشتیاق بودم. رؤیاپردازی را دوست داشتم و نقشه های زیادی در سر می پروراندم، اما این جنگ همه چیز را از من گرفت. حالا تنها به این فکر می کنم که ممکن است امروز یا فردا بمیرم. احساس می کنم که در حال مردنم اما هنوز نفس می کشم."

کشوری که او زمانی می شناخت، حالا از هم پاشیده است. او می گوید: " حالا شکاف بسیاری میان ما وجود دارد. در گذشته، همه ما، چه شیعه و چه سنی به یک مسجد می رفتیم و در یک جا گرد هم می آمدیم. این جنگ باعث شد تا مدام سوال شود که فلانی متعلق به کدام مذهب و یا حزب است."

شواهد نشان از وخیم تر شدن وضعیف فقر در این کشور را دارد. خلود می گوید: " بسیاری از مردم برای غذا و پول التماس می کنند. بسیاری از آنان هم که تحصیلات عالیه دارند، حالا شغل خود را از دست داده و نمی توانند شکم بچه هایشان را سیر کنند. این جنگ، کرامت را از آنان گرفته است." او در ادامه می گوید: " احساس می کنم که این شرایط برای من غیر قابل تحمل است، با این وجود وضعیت من از بسیاری از مردم خیلی بهتر است." خلود می گوید که حالا او احساس تنهایی می کند، زیرا دوستانش یمن را ترک کرده اند، احساس اندوه می کند چرا که خویشاوندانش کشته شده اند و احساس پوچی و بی هدفی دارد چون کار مورد علاقه اش را از دست داده است.

نیسما به همراه خواهرانش به دنبال یک جای امن دوبار تغییر مکان داده اند. بار اول بعد از ینکه موشکی خانه همسایه را شکافت، همگی با یک خانواده 5 نفره سوار ماشین شده به منزل خاله شان رفتند و بعد از چند روز که راکت ها و گلوله ها شروع به ویرانگری منطقه آن ها را کرد، به منزل مادربزرگ رفتند.

و حالا این خانواده بعد از کاهش شدت درگیری ها در منطقه محل سکونت آن ها دوباره گرد هم جمع شده اند و به خانه خود برگشتند که جزو معدود خانه هایی است که ویران نشده است. نیسما می گوید که حالا وضعیت تا حدودی به شرایط عادی برگشته است، آب و الکتریسیته دارند. اما او هرگونه احساس امنیت را از دست داده است. او می گوید: " هر زمان که از خانه بیرون می روم، هر لحظه منتظرم که هرجایی، در هر زمانی و به دست هر کسی، کشته شوم."

این ترس باعث شده است تا او به فرار از کشور برای آینده ای بهتر بیندیشد. نیسما می گوید: " هرکسی به فکر ترک کشور است، اما چگونه و کجا؟"

ارسال نظر: