تحلیل گاردین از شکنجههای افشا شده سیا؛
دیکتاتوری جنون آمیز آمریکا
گاردین نوشت: برهنه کردن مظنونین، گرفتن عکس های تحقیرآمیز از آن ها، فرستادن این عکس ها به سرتاسر جهان و به دست شکنجه گران، یعنی یک دیکتاتوری جنون آمیز.
گروه بین الملل « نسیم آنلاین » - نشریه گاردین در تحلیل افشاگری از رفتارهای وحشیانه آمریکایی ها با زندانیان می نویسد:
با نگاهی دوباره به شکنجه های وحشتناک، یک بار دیگر، این مسئله رقابت های ریاست جمهوری را درگیر خود کرد. بر اساس گزارش های افشا شده، مأموران سیا، از زندانیان در حالی که آن ها برهنه بوده، دست ها و چشم هایشان بسته و با بدن های کبود بودند، و درست قبل از اینکه آن ها را به بدترین کشورهای جهان برای شکنجه بفرستند؛ از آن عکس گرفتند. این تصاویر توسط یک مقام سابق آمریکایی " منزجر کننده" توصیف شده است.
این گزارش ها یادآور آن است که چطور آمریکا تا به امروز همچنان برخی از بدترین اقدامات دولت بوش را مخفی نگه داشته است. این افشاگری ها بعد از حملات تروریستی بروکسل، موضوع مناظرات سیاسی در آمریکا شد. بلافاصله بعد از حملات تروریستی ، دونالد ترامپ، نامزد پیشتاز جمهوری خواهان در رسانه ملی دوباره درخواست شکنجه معروفی به نام "غرق مصنوعی" را داد - یک نوع جنایت جنگی که سربازان ژاپنی بعد از جنگ جهانی دوم از آن استفاده می کردند - ترامپ نیز متناوباً تکرار کرد که او اگر وی رئیس جمهور شود، کاری "بسیار بدتر" از غرق مصنوعی را با اسیران انجام خواهد داد.
اما کار بدتر آن است که رسانه های آمریکایی دوباره در حال القای این ذهنیت هستند که نوع شکنجه اسیران نیز باید وارد مناظرات سیاسی شود. اخیراً در یک برنامه تلوزیونی، مجری به ترامپ می گوید: "برخی از مردم فکر می کنند که چنین تکنیک های خشن بازجویی - جمهوری خواهان بزدلانه نسبت به شکنجه های غیرقانونی، حسن تعبیر دارند - کارآمد است و برخی هم گمان می کنند که کارآمد نیست." آیا واقعا یک مجری یا هرشخصی که در طول عمر خود از کسی بازجویی نکرده است می تواند یک کارشناس بازجویی را مورد انتقاد قرار دهد که چه روشی کارآمد است و چه روشی کارآمد نیست؟
اجازه دهید که برای دقایقی این سوال غیر اخلاقی را کنار بگذاریم که آیا شکنجه کارآمد است یا نیست، چرا که این سوال شبیه این است که بپرسیم آیا برده داری کارآمد بود؟ شکنجه " غرق مصنوعی" و دیگر روش های شکنجه گری که توسط آمریکا و در زمان دولت بوش انجام می گرفت، به صورت واضحی غیرقانونی بود، هم به لحاظ اساسنامه جنگ، هم معاهدات جنگی و هم در قانون اساسی، این کار غیر قانونی است.
اما از آنجایی که دولت اوباما به شکل بی شرمانه ای از تحت پیگرد قرار دادن طراحان برنامه شکنجه گری سرباز زد - و وکلای وزارت دادگستری که بر روی این جرم سرپوش های قانونی گذاشتند - حالا این جرائم جنگی به ندرت به عنوان یک اختلاف سیاست گذاری مورد توجه هردو طرف مورد نزاع واقع می شود.
در حال حاضر گزارش شکنجه گری های مأمورین سی آی ای، که می تواند ابعاد این قضیه را روشن تر کند به طور کامل در وزارت دادگستری ایالات متحده قفل شده باقی مانده است، جایی که دست نخورده و مطالعه نشده توسط بازجویان مانده است تا مبادا از طریق برنامه آزادی اطلاعاتی، این اطلاعات در دسترس عموم قرار بگیرد. و از سوی دیگر دولت اوباما همچنان با تمام وجود با اتحادیه آزادی های شهروندی آمریکا برای افشای مجموعه دیگری از تصاویر شکنجه زندانیان توسط ارتش آمریکا در زندان های فرامرزی بعد از واقعه 11 سپتامبر، در مبارزه بوده است، یک قاضی مکرراً به دولت دستور داد تا آن ها را منتشر کند، اما آن ها ماه هاست که از این کار سرباز می زدند.
و به همین ترتیب بود که این تصاویر به دست افشاگران باانگیزه و خبرنگاران جستجوگر افتاد تا حقیقت را منتشر کنند و این یک حقیقتی است که همه آمریکایی ها باید آن را بشنوند. برهنه کردن مظنونین، گرفتن عکس های تحقیرآمیز از آن ها، فرستادن این عکس ها به سرتاسر جهان و به دست شکنجه گران، یعنی یک دیکتاتوری جنون آمیز. آن ها را می توان دستیاران کابوس های انسان ها تلقی کرد. در واقع، آن ها دستیاران سیاستگذاران آمریکا در قرن 21 هستند. این آخرین مجموعه از زنگ های هشدار است که ما آن را به عنوان یک خطر همیشه نادیده گرفتیم.