اخبار آرشیوی
دوماهنامه آمریکائی "نشنال اینترست": اگر غرب به حمایت از "حاکمان مستبد" خاورمیانه ادامه دهد، ایران و عراق را به طور باور نکردنی وارد تبلیغات عمده سیاسی کرده و به آنها "اختیارات نامحدودی" برای نقشآفرینی در بحرین و سرانجام عربستان خواهد داد
به گزارش اشراف، دوماهنامه نشنال اینترست(nationalinterest.org) در مقاله ای به قلم حسین عسگری با عنوان "نبرد پیش روی تشیع" نوشت: آل خلیفه نزدیک به دو قرن بر بحرین حکومت کردهاند. مدت بسیاری تحت الحمایه انگلیس بوده و مدت چهل سال به صورت امیرنشین و در این اواخر به شکل یک حکومت پادشاهی بوده است. در طول قرونی که تحت حکمرانی ایران بوده تا اواسط قرن 18، اکثریت مردم بحرین مسلمان شیعه مذهب بودهاند. برخلاف دیگر حکومتهای خلیج فارس، بحرین مجبور بوده که با چهار مشکل دست و پنجه نرم کند: (1) بحرین منابع نفتی یا گاز طبیعی قابل ذکری ندارد. (2) بحرین به معنای واقعی کلمه تکه دورافتادهای از ایالت شرقی عربستان سعودی است که اکثر جمعیت 15 درصدی تشیع عربستان در آن زندگی می کنند. (3) آل سعود که آل خلیفه را از لحاظ مالی حمایت میکند، بدون هیچ دلیل و منطقی از تشیع نفرت دارد و سالهاست که آنها را تحت انقیاد خود درآورده و محروم کرده است. (4) بیش از 30 درصد از جمعیت بحرین اهل تسنن هستند. آل خلیفه آنها را بین صخرهها و جاهای سخت یافتند. همانگونه که انتظار میرود اکثریت شیعیان بحرین خواستار آزادی و حق تصمیم گیری در اداره حکومت جزیره
کوچکشان هستند، خصوصا بعد از قیام شیعیان برای به دست گرفتن قدرت در عراق و به صورت گستردهتر پس از جنبش اعراب. این گزارش می افزاید: آل سعود میخواست شیعیان بحرین را هم مانند شیعیان عربستان مثل شهروندان درجه سه تهدید کند و تحت انقیاد خود درآورد. آل خلیفه چگونه واکنش نشان داد؟ آل خلیفه هم با بدرفتاری با اکثریت شیعیان، خود را در سرنوشت عربستان شریک کرد. اجتماع شیعیان از همه لحاظ از اقلیت سنی ها کمتر برخوردار بودند: ساختمانهای مدرن، مراقبتهای پزشکی، آموزش، شغل، ثروت و تمامی امتیازات ویژه. آل خلیفه برای محکم کردن پایههای حکومت خود، نیروی امنیتی خشنی متشکل از مزدوران پاکستانی، اردنی و یمنی به وجود آورد. آنها برای افزایش تعداد سنیها، فعالانه آنها را جذب و به آنها اقامت و شهروندی بحرین را میداد. آنها به تازگی از نیروهای سعودی (متشکل از تعداد کمی از UAE تا بتوانند از عهده پوشش GCC بر بیایند) برای سرکوب مخالفان دعوت به عمل آوردهاند؛ برای محافظت از آبهایشان از کویت تقاضای نیرو کردهاند؛ رهبران شیعیان معترض را بدون هیچ دلیل روشنی دستگیر نمودهاند؛ معترضان صلح جو را به قتل رساندهاند؛ حالت فوقالعاده سه ماهه اعلام
کردهاند و هرگونه تظاهرات مسالمت آمیزی را ممنوع اعلام کردهاند. این یک تصویر زیبا از حکومت آل خلیفه در بحرین نیست- فروختن کشور به آل سعود و شروع یک رویه که یقینا میتواند با پاکسازیهای قومی دسته بندی شود. آیا این چیزی است که امریکا بتواند از عهده پذیرفتن آن برآید؟ نه. امریکا و اروپای غربی استفاده از قدرت بیش از حد برای متوقف کردن تظاهر کنندگان را در بسیاری از موارد تقبیح کرده و کشتار معترضان صلح جو و استفاده از مزدوران را محکوم کرده است. آنها از حق قانونی مردم برای انتخاب دولت حمایت کردهاند. چگونه ایالات متحده و اروپا میتوانند دارائیهای خانواده قذافی را مسدود کنند، استفاده از قدرت سرکوب کننده و نیروهای مزدور را محکوم کنند ولی چیزی در مورد بحرین و نقش عربستان در آن نمیگویند؟ چطور آنها میتوانند برای محافظت از آنهایی که در لیبی در خطرند، مداخله نظامی کنند اما برای بحرین کاری جز توصیه خودداری به احزاب انجام نمیدهند؟ این گونه خودنمایی ریاکارانه و تظاهر دوگانه در دوره اینترنت و در عصر رسانههای اجتماعی و تجهیزات ارتباطات سیار نمیتواند قابل توجیه باشد. بسیار بد است که امریکا در قبال خاورمیانه و شمال افریقا
این سیاست را اتخاذ کرده که در این زمان چه چیزی به مصلحت است و استنباط های آینده امریکا برای امنیت ملی و منافع اقتصادی را در نظر نمیگیرد. امریکا نباید اجازه دهد که درگیری در عراق و افغانستان ادامه یابد، پیمان تاریخی امریکا با دیکتاتورهای خاورمیانه و نیاز او به یک پایگاه دریایی در خلیج فارس، امریکا را از بررسی تمامی واقعیاتی که در طولانی مدت در منافع امنیت ملی خاورمیانه شکل گرفته، بازداشته است. نشنال اینترست می افزاید: جمعیت ایران بیشتر از جمعیت کشورهای خلیج فارس است، در حالی که جمعیت ایران وعراق، که اکثریت هر دو تشیع است، حدود چهار برابر شش کشور تشکیل دهنده شورای همکاری خلیج فارس (GCC) است. ایران وعراق به ترتیب 90 و 60 درصد شیعه دارد، در حالی که بحرین حدود 70 درصد شیعه دارد. شیعیان عراق پس از سالها که تحت حکومت صدام حسین بودهاند، مورد تبعیض واقع شدن را میدانند. در واقع عراقیها هفته قبل در حمایت از برادران بحرینی خود در بصره دست به اعتراض زدند. یقینا ایران، عراق و نمایندگان آنها مانند حزب الله بیکار نخواهند نشست و اجازه نخواهند داد که این آزار و اذیت علیه شیعیان بیشتر از این شود. آنها نه تنها در پیامدهای
شوم بحرین دخالت خواهند کرد بلکه در بقیه GCC و در آینده ایالات متحده در خلیج فارس وارد خواهند شد. اگر امریکا بخواهد از این دیکتاتورها در منطقه حمایت کند، باید از عشقی خشن برای ترغیب این دیکتاتورها در جهت تغییر تا زمانی که وقت دارند استفاده کند. بنا به گزارشات رسیده ملک عبدالله این موضع را اتخاذ کرده که هیچ وقت به شیعیان اجازه نخواهد داد که در مورد سرنوشتشان در بحرین چیزی بگویند. این موضع از لحاظ اخلاقی قابل سرزنش است. او با چه جرأتی در امور داخلی کشور دیگری دخالت میکند؟ او چگونه جرأت نقض خواستههای توجیه پذیر مردم را دارد؟ جالب است در جلسهای در19 مارس که در پاریس برگزار شد، وزیر امور خارجه عربستان به عنوان مقام یکی از دولتهای قانونی دعوت شده بود زیرا امریکا برای دخالت خود در لیبی به حمایت اعراب نیاز داشت. این همان مردی بود که گفته بود هر دستی را که به عنوان اعتراض بلند شود، قطع خواهد کرد. با چاپلوسی سعودیها ما این پیام را به آنها میرسانیم که رفتار آنها قابل قبول است. با حمایت از آل سعود ما پیام مشابهی به مردم مسلمان جهان و به خصوص شیعیان میفرستیم. و در چنین زمانی ما برای توقف کشتار مردم بی گناه توسط
دیکتاتور بحرین کاری نمیکنیم. آیا آل سعود به عنوان هم پیمان واشنگتن میتواند از عهده آن برآید؟ گفته شده که در خاورمیانه شما واقعا شخصی را به وسیله شرکتی که او اداره میکند، میشناسید. چگونه است که ایالات متحده میخواهد به عنوان هم پیمان آل سعود و آل خلیفه در منطقه شناخته شود؟ اگر اینگونه باشد پس آینده ما در خلیج فارس در واقع مبهم است. این گزارش نتیجه می گیرد:اگر ما به حمایت خود از حاکمان مستبد در خاورمیانه ادامه دهیم، ایران و عراق را به طور باور نکردنیای وارد تبلیغات عمده سیاسی میکنیم. ما به آنها اختیارات نامحدودی برای نقش آفرینی در بحرین و سرانجام در عربستان سعودی را خواهیم داد و این کمترین ابزار برای جلوگیری از کشتار و سرانجام تبعیض های نژادی است. ما آنها را در سمت راست تاریخ قرار میدهیم. ما نباید هر اتفاقی را به تنهایی و جدا از دیگر مسائل ببنیم. در این جا این تضاد وجود دارد که اگر ما امروز به آن نپردازیم، مسبب جنگهای بزرگی در آینده خواهیم شد.