اخبار آرشیوی

کدخبر: 219602

گزارش مشروح نشست راهبردی «شنزار متحرک؛ تحولات خاورمیانه» با حضور کارشناسان دموکرات و جمهوریخواه در آمریکا

در این نشست لیوت کوهن (دارای مدرک دکترا و استاد درس مطالعات استراتژیک در دانشکده مطالعات پیشرفته­ بین الملل، دانشگاه جان هاپکینز)، جی. اسکات کارپنتر (عضو خانواده کستون در موسسه سیاست خاورمیانه واشنگتن) و مایکل ماکفسکی (دارای مدرک دکترا و مدیر سیاست خارجی در مرکز سیاست دوحزبی) سخنرانی کردند.
به گزارش اشراف ،کمیته خاورمیانه و جنوب آسیای وزارت امور خارجه آمریکا، اولین نشست از مجموعه نشست­های برنامه ­ریزی شده خود را با عنوان «شنزار متحرک: تحولات سیاسی در خاورمیانه» برگزار نمود. سخنرانان این نشست عبارت بودند از: الیوت کوهن (دارای مدرک دکترا و استاد درس مطالعات استراتژیک در دانشکده مطالعات پیشرفته­ بین الملل، دانشگاه جان هاپکینز)، جی. اسکات کارپنتر (عضو خانواده کستون در موسسه سیاست خاورمیانه واشنگتن) و مایکل ماکفسکی (دارای مدرک دکترا و مدیر سیاست خارجی در مرکز سیاست دوحزبی). افراد زیر نیز مطالب و سوالاتی را مطرح نمودند: رییس کمیته، استیو چابوت (جمهوری­خواه، اوهایو)، عضو عالی­رتبه، گری اکرمن (دموکرات، نیویورک)، بریان هیگینز (دموکرات، نیویورک) و دانا روهراباچر (جمهوری­خواه، کالیفرنیا). سایر اعضای کمیته که در این نشست شرکت نموده بودند نیز عبارت بودند از: دنیس کاردوزا (دموکراتیک، کالیفرنیا)، جف فورتنبری (جمهوری­خواه، نبراسکا)، جرالد کونولی (دموکراتیک، ویرجینیا) و تئودور دتچ (دموکراتیک، فلوریدا). رییسْ چابوت نشست را با یادآوری هدف از برگزاری آن آغاز نمود: نزدیک شدن به روند تحولات سیاسی در خاورمیانه و بررسی تأثیرات سیاست ایالات متحده امریکا بر آنها. او خاطرنشان کرد که جنبش­های اعتراضی منطقه تا کنون جنبش­هایی ضدرژیم حاکم بوده­اند و نه ضدامریکایی یا ضداسراییلی و هدف از آنها نیز نگارش مجدد قرارداد اجتماعی در آن کشورها می­باشد. چابوت از دودلی، تردید و اتخاذ سیاست­های رسمی متناقض دولت اوباما درباره حوادث این منطقه انتقاد نمود. او معتقد بود ایالات متحده امریکا نیازمند تعریف یک رسالت واضح و مشخص برای خاورمیانه، به عنوان یک کلیت، است وگرنه نتایج این تحولات نامشخص، مبهم و اتفاقی خواهد بود. اکرمن نیز پس از او ادامه داد که اگرچه کمک­های خارجی ضرورتی اجتناب­ناپذیر برای سیاست خارجی ایالات متحده امریکاست طرح­هایی همانند طرح مارشال برای خاورمیانه چندان مناسب نیست چرا که واقعیت­های سیاسی و اقتصادی این منطقه اموری منحصربفرد می­باشند. او هشدار داد که به احتمال زیاد این تحولات، تحولاتی طولانی مدت و زمان­بر خواهند بود و در حالیکه «ما با چنین صداقتی جشن می­گیریم» ایدئولوژی­ها در منطقه با یکدیگر رقابت خواهند نمود. اکرمن با تأکید سعی کرد توجهات را به سوی توسعه جلب کند و گفت: «خاورمیانه در لحظه­ شدن، عشوه­ گر و پرناز است». او اضافه کرد که «اکنون آن زمان نیست که با هزینه کم بتوان یک ابرقدرت بود». روهراباچر بر حمایتش از دکترین ریگان تأکید کرد و آن را این گونه شرح داد که «به مردم اجازه دهید خودشان در نبرد خودشان بجنگند». او با مقایسه نمودن خاورمیانه کنونی با اروپای شرقی زمان فروپاشی اتحاد جماهیر شوری به موثر بودن این سیاست معتقد بود. در اظهارات آغازین کوهن، وی نسبت به مسلم پنداشتن نیروهای دموکراتیک در منطقه هشدار داد و عبارت «کمان تاریخ» را نیز در این زمینه رد کرد. وی با اشاره به حوادث بحرین آن را جنبشی اعتراضی برای نبرد با یک رژیم استبدادی عربی برشمرد که ایالات متحده امریکا در مواجهه با قیام­هایی مانند این، همواره باید یک دوست برای اختیار و آزادی باشد اما با شیوه­ای مشروط و تعدیل شده و باید آشکارا بر لزوم خودداری از درگیر شدن در آن اذعان کند. درباره لیبی نیز وی از مداخله حمایت می­کند اما در عین حال امیدوار است این کار هرچه زودتر اجرا شود. همچنین او از سردی و بی­ میلی نسبت به مشارکت ایالات متحده ابراز نگرانی کرد و بر تأثیرات تظاهرات احتمالی بر نتایج حاصله در لیبی تأکید نمود. کارپنتر اخیراً از یک مأموریت حقیقت­یابی در مصر و تونس برگشته است. او نتیجه گرفته است که تونس اولین کشوری خواهد بود که در آن دموکراسی تحکیم می­شود اما مصر به دنبال این است که به رهبر منطقه تبدیل شود. او برای ادامه راه منطقه پیشنهاد داد: علامت­های روشن به بازیگران سیاسی مصر داده شود که دولت جدید باید به تمام تعهدات بین المللی کشورش، از جمله موافقت­نامه صلح با اسراییل، پایبند باشد، قرض­هایی که با شرط پیشرفت دموکراسی در کشور به مصر داده شده، به دیون حال تبدیل شوند، ایالات متحده تلاش کند با احیا و تقویت جنبش سبز، قدرت نرم ایران را در منطقه به تدریج تحلیل ببرد، و مانع از این شود که عربستان سعودی با دست خود پیش­بینی درگیری فرقه­ای و مذهبی در میان کشورهای منطقه خلیج [فارس] را محقق کند. ماکفسکی، که متخصص انرژی است، بیش از سایر حوزه­ ها، بر سیاست نفتی متمرکز شد. به طور خاص، او پیشنهاد داد که بخش نفت عراق برای مقابله با رشد اقتصادی ایران توسعه یابد. او از رویکرد عمومی توأم با دودلی و تردید دولت امریکا نسبت به ایران انتقاد کرد. پرسش و پاسخ مشخص کرد که رییس و سه سخنران اصلی جلسه درباه ایران، بحرین، لیبی و یمن با یکدیگر توافق دارند. ماکفسکی هشدار داد که یمن از ثبات برخوردار نیست اما اضافه کرد که بحث از بحران­های اجتماعی و اقتصادی این دو کشور در درازمدت منافع امریکا را در یمن و پاکستان تأمین نخواهد کرد. او همچنین به دولت اوباما بخاطر تردید داشتن در پشتیبانی از جنبش سبز ایران و عدم تمایل به بودن در خط مقدم حمایت از چنین جنبش­هایی انتقاد کرد. او پیشنهاد کرد ایالات متحده امریکا تلاش کند دیپلماسی عمومی خود را برای انتقال دادن ارزش­های امریکایی در گستره­ای فراخ­تر تقویت کند. کوهن اضافه کرد که ایالات متحده جهت جلوگیری از بدتر شدن اوضاع در لیبی باید وارد مسایل این کشور شود. او همچنین توصیه کرد از طریق موسسات دموکراتیک و جمهوری­خواه ـ که سرمایه­ گذاری­های کوچکی به شمار می­آیند ـ کمک­هایی به جامعه مدنی ارائه دهند. در کل کوهن معتقد است که سیاست­سازان باید پویایی های منطقه­ای را همواره در نظر بگیرند. وی برای تأیید این نظر خود از مثال تونس استفاده می­کند که پیش از ناآرامی­ های اخیر، فی­ نفسه از اهمیتی برخوردار نبود. کارپنتر اضافه می­کند که یک استراتژی جداگانه باید برای شمال آفریقا طراحی شود. علاوه بر این، چابوت از هیلاری کلینتون، وزیر امور خارجه امریکا، بخاطر دادن لقب اصلاح­ طلب به بشار اسد، رئیس جمهور سوریه، انتقاد کرد. اما اکرمن، با این توجیه که او در حال بیان نظرات دیگران بود، از وزیر امور خارجه دفاع کرد. هیگینز که اخیراً از یک سفر به منطقه بازگشته بود، تحسین خود را نسبت به ترکیه بیان کرد و آن را در کل جامعهi ای یکپارچه توصیف نمود که می­تواند به عنوان یک مدل به کار گرفته شود. او با برجسته کردن نقش جوانان و تکنولوژی در منطقه، نگرانی خود را از محکومیت اخیر وبلاگ­نویس مصری، میخاییل نبیل ابراز کرد.
ارسال نظر: