اخبار آرشیوی
گزارش مشروح نشست راهبردی «شنزار متحرک؛ تحولات خاورمیانه» با حضور کارشناسان دموکرات و جمهوریخواه در آمریکا
در این نشست لیوت کوهن (دارای مدرک دکترا و استاد درس مطالعات استراتژیک در دانشکده مطالعات پیشرفته بین الملل، دانشگاه جان هاپکینز)، جی. اسکات کارپنتر (عضو خانواده کستون در موسسه سیاست خاورمیانه واشنگتن) و مایکل ماکفسکی (دارای مدرک دکترا و مدیر سیاست خارجی در مرکز سیاست دوحزبی) سخنرانی کردند.
به گزارش اشراف ،کمیته خاورمیانه و جنوب آسیای وزارت امور خارجه آمریکا، اولین نشست از مجموعه نشستهای برنامه ریزی شده خود را با عنوان «شنزار متحرک: تحولات سیاسی در خاورمیانه» برگزار نمود. سخنرانان این نشست عبارت بودند از: الیوت کوهن (دارای مدرک دکترا و استاد درس مطالعات استراتژیک در دانشکده مطالعات پیشرفته بین الملل، دانشگاه جان هاپکینز)، جی. اسکات کارپنتر (عضو خانواده کستون در موسسه سیاست خاورمیانه واشنگتن) و مایکل ماکفسکی (دارای مدرک دکترا و مدیر سیاست خارجی در مرکز سیاست دوحزبی). افراد زیر نیز مطالب و سوالاتی را مطرح نمودند: رییس کمیته، استیو چابوت (جمهوریخواه، اوهایو)، عضو عالیرتبه، گری اکرمن (دموکرات، نیویورک)، بریان هیگینز (دموکرات، نیویورک) و دانا روهراباچر (جمهوریخواه، کالیفرنیا). سایر اعضای کمیته که در این نشست شرکت نموده بودند نیز عبارت بودند از: دنیس کاردوزا (دموکراتیک، کالیفرنیا)، جف فورتنبری (جمهوریخواه، نبراسکا)، جرالد کونولی (دموکراتیک، ویرجینیا) و تئودور دتچ (دموکراتیک، فلوریدا). رییسْ چابوت نشست را با یادآوری هدف از برگزاری آن آغاز نمود: نزدیک شدن به روند تحولات سیاسی در خاورمیانه
و بررسی تأثیرات سیاست ایالات متحده امریکا بر آنها. او خاطرنشان کرد که جنبشهای اعتراضی منطقه تا کنون جنبشهایی ضدرژیم حاکم بودهاند و نه ضدامریکایی یا ضداسراییلی و هدف از آنها نیز نگارش مجدد قرارداد اجتماعی در آن کشورها میباشد. چابوت از دودلی، تردید و اتخاذ سیاستهای رسمی متناقض دولت اوباما درباره حوادث این منطقه انتقاد نمود. او معتقد بود ایالات متحده امریکا نیازمند تعریف یک رسالت واضح و مشخص برای خاورمیانه، به عنوان یک کلیت، است وگرنه نتایج این تحولات نامشخص، مبهم و اتفاقی خواهد بود. اکرمن نیز پس از او ادامه داد که اگرچه کمکهای خارجی ضرورتی اجتنابناپذیر برای سیاست خارجی ایالات متحده امریکاست طرحهایی همانند طرح مارشال برای خاورمیانه چندان مناسب نیست چرا که واقعیتهای سیاسی و اقتصادی این منطقه اموری منحصربفرد میباشند. او هشدار داد که به احتمال زیاد این تحولات، تحولاتی طولانی مدت و زمانبر خواهند بود و در حالیکه «ما با چنین صداقتی جشن میگیریم» ایدئولوژیها در منطقه با یکدیگر رقابت خواهند نمود. اکرمن با تأکید سعی کرد توجهات را به سوی توسعه جلب کند و گفت: «خاورمیانه در لحظه شدن، عشوه گر و پرناز است». او
اضافه کرد که «اکنون آن زمان نیست که با هزینه کم بتوان یک ابرقدرت بود». روهراباچر بر حمایتش از دکترین ریگان تأکید کرد و آن را این گونه شرح داد که «به مردم اجازه دهید خودشان در نبرد خودشان بجنگند». او با مقایسه نمودن خاورمیانه کنونی با اروپای شرقی زمان فروپاشی اتحاد جماهیر شوری به موثر بودن این سیاست معتقد بود. در اظهارات آغازین کوهن، وی نسبت به مسلم پنداشتن نیروهای دموکراتیک در منطقه هشدار داد و عبارت «کمان تاریخ» را نیز در این زمینه رد کرد. وی با اشاره به حوادث بحرین آن را جنبشی اعتراضی برای نبرد با یک رژیم استبدادی عربی برشمرد که ایالات متحده امریکا در مواجهه با قیامهایی مانند این، همواره باید یک دوست برای اختیار و آزادی باشد اما با شیوهای مشروط و تعدیل شده و باید آشکارا بر لزوم خودداری از درگیر شدن در آن اذعان کند. درباره لیبی نیز وی از مداخله حمایت میکند اما در عین حال امیدوار است این کار هرچه زودتر اجرا شود. همچنین او از سردی و بی میلی نسبت به مشارکت ایالات متحده ابراز نگرانی کرد و بر تأثیرات تظاهرات احتمالی بر نتایج حاصله در لیبی تأکید نمود. کارپنتر اخیراً از یک مأموریت حقیقتیابی در مصر و تونس
برگشته است. او نتیجه گرفته است که تونس اولین کشوری خواهد بود که در آن دموکراسی تحکیم میشود اما مصر به دنبال این است که به رهبر منطقه تبدیل شود. او برای ادامه راه منطقه پیشنهاد داد: علامتهای روشن به بازیگران سیاسی مصر داده شود که دولت جدید باید به تمام تعهدات بین المللی کشورش، از جمله موافقتنامه صلح با اسراییل، پایبند باشد، قرضهایی که با شرط پیشرفت دموکراسی در کشور به مصر داده شده، به دیون حال تبدیل شوند، ایالات متحده تلاش کند با احیا و تقویت جنبش سبز، قدرت نرم ایران را در منطقه به تدریج تحلیل ببرد، و مانع از این شود که عربستان سعودی با دست خود پیشبینی درگیری فرقهای و مذهبی در میان کشورهای منطقه خلیج [فارس] را محقق کند. ماکفسکی، که متخصص انرژی است، بیش از سایر حوزه ها، بر سیاست نفتی متمرکز شد. به طور خاص، او پیشنهاد داد که بخش نفت عراق برای مقابله با رشد اقتصادی ایران توسعه یابد. او از رویکرد عمومی توأم با دودلی و تردید دولت امریکا نسبت به ایران انتقاد کرد. پرسش و پاسخ مشخص کرد که رییس و سه سخنران اصلی جلسه درباه ایران، بحرین، لیبی و یمن با یکدیگر توافق دارند. ماکفسکی هشدار داد که یمن از ثبات برخوردار
نیست اما اضافه کرد که بحث از بحرانهای اجتماعی و اقتصادی این دو کشور در درازمدت منافع امریکا را در یمن و پاکستان تأمین نخواهد کرد. او همچنین به دولت اوباما بخاطر تردید داشتن در پشتیبانی از جنبش سبز ایران و عدم تمایل به بودن در خط مقدم حمایت از چنین جنبشهایی انتقاد کرد. او پیشنهاد کرد ایالات متحده امریکا تلاش کند دیپلماسی عمومی خود را برای انتقال دادن ارزشهای امریکایی در گسترهای فراختر تقویت کند. کوهن اضافه کرد که ایالات متحده جهت جلوگیری از بدتر شدن اوضاع در لیبی باید وارد مسایل این کشور شود. او همچنین توصیه کرد از طریق موسسات دموکراتیک و جمهوریخواه ـ که سرمایه گذاریهای کوچکی به شمار میآیند ـ کمکهایی به جامعه مدنی ارائه دهند. در کل کوهن معتقد است که سیاستسازان باید پویایی های منطقهای را همواره در نظر بگیرند. وی برای تأیید این نظر خود از مثال تونس استفاده میکند که پیش از ناآرامی های اخیر، فی نفسه از اهمیتی برخوردار نبود. کارپنتر اضافه میکند که یک استراتژی جداگانه باید برای شمال آفریقا طراحی شود. علاوه بر این، چابوت از هیلاری کلینتون، وزیر امور خارجه امریکا، بخاطر دادن لقب اصلاح طلب به بشار
اسد، رئیس جمهور سوریه، انتقاد کرد. اما اکرمن، با این توجیه که او در حال بیان نظرات دیگران بود، از وزیر امور خارجه دفاع کرد. هیگینز که اخیراً از یک سفر به منطقه بازگشته بود، تحسین خود را نسبت به ترکیه بیان کرد و آن را در کل جامعهi ای یکپارچه توصیف نمود که میتواند به عنوان یک مدل به کار گرفته شود. او با برجسته کردن نقش جوانان و تکنولوژی در منطقه، نگرانی خود را از محکومیت اخیر وبلاگنویس مصری، میخاییل نبیل ابراز کرد.