اخبار آرشیوی

کدخبر: 246110

کارشناس ارشد مؤسسه "ایندیپندنت" در مقاله‌ای با اشاره به وعده اوباما برای خروج ۳۳ هزار نظامی آمریکایی از افغانستان نوشت: باز هم مردم آمریکا برای هیچ به بازی گرفته می‌شوند تا یک سیاستمدار چرب‌زبان بتواند در آب انتخابات ماهیگیری کند

گروه سیاسی برهان؛ خبر مرگ «بن لادن» بهانه‌ای شد تا اوباما بتواند بالاخره توجیهی برای خروج نیروهای نظامی‌اش از افغانستان بیابد. اما اعلام رسمی این تصمیم به مذاق بسیاری از تحلیل‌گران آمریکایی خوش نیامد. آن‌چه می‌خوانید ترجمه مطلبی از «ایوان الاند»، کارشناس ارشد موسسه ایندیپندنت، است که باعنوان «اوباما نیز هم‌چون نیکسون برای انتخاب مجدد، جان‌ها را می‌گیرد» در پایگاه «آنتی‌ وار» منتشر شده است. نیازی به گفتن نیست که سیاست‌مداران چرب زبان هستند و کسانی که از میان آن‌ها انتخاب می‌شوند نیز به طور حتم چرب زبان‌ترین‌ آن‌ها هستند. رییس جمهور «اوباما» در سخنرانی اخیر خود با اشاره بر خروج 33 هزار نظامی آمریکایی از افغانستان در سپتامبر 2012 میلادی گفت: «کشورش به اهداف خود در افغانستان دست پیدا کرده و خروج ما از افغانستان از موضع قدرت است.» عوام نیز مانند همیشه غافل از پیام اصلی هستند که عبارت است از: «ما جنگ را باخته‌ایم، اما در هر صورت اعلام پیروزی می‌کنیم و خارج می‌شویم.» حقیقت خروج 33 هزار نیروی نظامی از حدود 100 هزار نیرو این است که «استراتژی ضد شورشی» رییس جمهور - پاک‌سازی مناطق از نیروهای طالبان تا زمانی که «دولت خوب» به روی کار آمده و افغانستان شایستگی کافی برای به دستگیری امور را کسب کند - شکست خورده است. این استراتژی برای رسیدن به دست‌آوردهای جنگ طراحی شده است که طالبان را از روی زمین افغانستان پاک نخواهد کرد اما حداقل این گروه را وادار می‌کند تا بر سر میز مذاکره حاضر شوند. اگرچه طالبان مشغول مذاکره است اما این کار را با جدیّت انجام نخواهد داد زیرا به‌خوبی می‌داند که برنده‌ی میدان است. اگر نیروهای طالبان رو به شکست بودند افراد بیش‌تری از این گروه وارد جنبش افغان‌ها می‌شدند و این در حالی است که تاکنون تنها 1700 تن از میان 25 تا 40 هزار شورشی دست به چنین کاری زده‌اند. «استراتژی ضد شورشی» اوباما برای رسیدن به دست‌آوردهای جنگ طراحی شده است که طالبان را از روی زمین افغانستان پاک نخواهد کرد اما حداقل این گروه را وادار می‌کند تا بر سر میز مذاکره حاضر شوند. اگرچه طالبان به‌خوبی می‌داند که برنده‌ی میدان است. نیروهای ارشد آمریکایی برخی از مناطق جنوب «هلمند» و «قندهار»، پایگاه‌های قدرتمند طالبان را پاک‌سازی کرده‌اند اما تنها چیزی که آن‌ها از خود برجای گذاشته‌اند یک دولت غیر مشروع، فاسد و نیروهای امنیّتی ناکارآمد افغان است که باید زمام امور را به دست گیرد. هنوز باید گفت که تقریباً غیر ممکن است کسی بتواند از مرکز کابل تا قندهار را با امنیّت رانندگی کند. افزون بر این، طالبان معمولاً در این مناطق پنهان می‌مانند تا زمانی که نیروهای آمریکایی آن‌جا را ترک کنند و یا به مناطقی از کشور می‌روند که تعداد نظامیان ایالات متحده در آن‌جا کم است. طالبان در شرق افغانستان که نیروهای «القاعده» در آن‌جا متراکم‌تر هستند و کم‌تر مورد توجه نیروهای آمریکایی می‌باشند، می‌توانند به پناهگاه‌های خود در پاکستان بروند. آمریکا و ناتو برای پیاده سازی درست استراتژی ضد شورشی در افغانستان هرگز نیروی کافی نداشته ‌است و اگر آشوب‌گران شکست نخورند باید اعتراف کرد که پیروز میدان هستند. زمان به نفع آن‌ها پیش می‌رود زیرا آن‌جا کشور آن‌هاست و به راحتی می‌توانند بیش از توان ایالات متحده انتظار بکشند. آن‌ها خوب می‌دانند که سرانجام آمریکا باید برود. همان‌طور که «ویلیام آر.پولک»، متخصص استراتژی ضد شورشی، می‌گوید: «از آن‌جایی که جنگ چریکی 80 درصد سیاسی، 15 درصد مدیریتی و تنها 5 درصد نظامی است، دولت افغان که حاصل تلاش ایالات متحده است یک طناب دست و پا گیر بر گردن آمریکاست. هم‌چنین حتی پس از تمرین و آماده سازی نیروهای امنیّتی افغان به مدت یک دهه، آن‌ها باز هم قادر به برقراری امنیّت در افغانستان نخواهند بود.» با این وجود اگر بنا به قول دولت اوباما، تهدیدی تروریستی به مدت 7 الی 8 سال از جانب افغانستان وجود نداشته است پس چرا ما 18 ماه نیاز به استراتژی ضد شورشی داشتیم و افزون بر آن چرا سربازان ما نمی‌توانند زودتر به خانه باز گردند؟ پاسخ این است که زمان‌بندی خروج نظامیان بر پایه‌ی ملاحظات نظامی نیست بلکه با سیاست‌های انتخاباتی ارتباط مستقیم دارد. فصل مبارزاتی آینده 33 هزار نیروی نظامی آمریکا به‌جای حمله به طالبان بازگشت داده و یا تا سپتامبر 2012 میلادی آماده‌ی خروج خواهند شد بنابراین با توجه به انتخابات ریاست جمهوری نوامبر 2012 میلادی اوباما می‌تواند بگوید که افزایش دیگر تمام شد و تمام نیروهای اضافه شده، بازگشته‌اند اما اگر زمان‌بندی خروج نظامیان سیاسی باشد چرا نباید همان ادعا را کرد و تمام 100 هزار نیروی نظامی آمریکا را برای رضایت خاطر مردم خسته از جنگ، بازگشت داد؟ «ریچارد نیکسون» نیز هنگامی که ریاست جنگ شکست خورده‌ی ویتنام را بر عهده داشت با چنین تصمیم دشواری روبه‌رو شد. در سال 1971 .م نیکسون می‌خواست نیروهای آمریکایی را از جنوب ویتنام خارج سازد تا این‌که «هنری کیسینجر» به وی یادآور شد که این منطقه در سال 1972.م، یعنی دقیقاً موعد انتخابات ریاست جمهوری، از هم فرو می‌پاشد. برای پیش‌گیری از این سناریو، نیکسون به طرز نامحسوسی مذاکرات صلح را تا سال 1973.م به تعویق انداخت و جان آمریکایی‌های بسیاری را برای پیروزی در انتخابات گرفت. به‌نظر می‌رسد اوباما نیز قصد چنین معامله‌ای را دارد. خروج 33 هزار نظامی آمریکایی پیش از انتخابات، پاسخ مثبتی است به خروج هر چه سریع‌تر که خواسته‌ی نامزدهای انتخاباتی جمهوری‌خواه است و از سویی این اقدام پیامی را سربسته و با اشاره به مردم خسته از جنگ آمریکا مخابره می‌کند که اوباما مشغول حل مشکلات است و در عین حال با 70 هزار نیرو از عدم فروپاشی کشور قبل از انتخابات اطمینان حاصل می‌کند. باز هم جان مردم آمریکا برای هیچ به بازی گرفته می‌شود تا یک سیاست‌مدار چرب زبان بتواند در آب انتخابات ماهیگیری کند. /انتهای متن/
ارسال نظر: