اخبار آرشیوی
"دنیس ام مورفی"، کارشناس آمریکایی امور ارتباطات و دیپلماسی عمومی ضمن اشاره به تغییر ماهیت و شکل جنگهای امروزی اعلام کرد؛ این تغییر، ماهیت بهرهگیری از علوم ارتباطات راهبردی در جنگها را الزامی کرده است
"دنیس ام مورفی" کارشناس امور ارتباطات و دیپلماسی عمومی در مقاله خود نوشت: ارتباطات راهبردی در وزارت دفاع تحت سرپرستی رابرت گیتس به وضوح پیشرفت کرده است. دکتر گیتس در یک سخنرانی جامع در دانشگاه کانزاس در نوامبر 2007 از این موضوع ابراز تاسف کرد که چرا آمریکا نمیتواند جامعه و فرهنگ خود را به بقیه دنیا ارائه کند. اگر آن بحث در آنجا به پایان رسیده بود، ممکن بود این احساس القا شود که مقامات ارشد در قسمتهای امنیت ملی و امور خارجه حکومت آمریکا هنوز در حال چارهاندیشی برای این هستند که چگونه اصول ارتباطات راهبردی را به کار ببندند. بخشهای اول و دوم این مقاله ارائه در روزهای گذشته ذر سایت اشراف منتشر شد و اینک بخش سوم منتشر میشود. * اهمیت آشنایی با فرهنگ در پیشبرد اهداف نظامی در این مرحله پیش از انتصاب نیازی نیست که حتما یک زبان ویژه برای مطالعه تعیین شود بلکه هدف به دست آوردن یک درک کلی از تفاوتهای فرهنگی است که از طریق آموزش زبان به رهبران نظامی آینده حاصل میشود. آمریکا، به عنوان یک قدرت نظامی جهانی، در طیف وسیعی از مناقشات درگیر است. این وضعیت در آینده نیز ادامه خواهد داشت. آیا امروز زبان اردو در بورس است، یا
فارسی یا ماندارین؟ بیشک در آینده به یک "موج" زبانی در مناقشات به خصوص نیاز خواهد بود. چنین نیازهایی را میتوان با در نظر گرفتن تشویقهایی برای افسران و تدوین انگیزههایی برای جلب حمایت عمومی برآورده کرد. به هر حال گذاشتن شرط مهارت زبانی برای انتصاب، تضمین کننده این امر خواهد بود که فرماندهان نظامی آینده با اهمیت فرهنگ در نبرد آشنا هستند. غیر از حساسیت فرهنگی عمومیای که آموزش زبان به وجود میآورد، تخصص ذاتی پرسنل نظامی در رشتههای علوم اجتماعی، نظیر انسانشناسی فرهنگی، برای تشخیص اشارتهایی [سرنخهایی] که میتوانند برای موفقیت نبرد مثمرثمر باشند حیاتی است. یک بار دیگر، ارتش این موضوع را به رسمیت شناخته و "تیمهای نواحی انسانی" (HTT) را به عراق و افغانستان اعزام نموده تا بر روی افسرانی در سطح تیپ کار کنند. مرکز یگانهای مرکب نیروی زمینی ارتش در سال 2008 کتابچهای را در رابطه با وظایف این تیمها منتشر نمود که با جملهای از سرلشکر پیتر چیارلی [Peter Chiarelli] آغاز میشود: "درک تاثیر عملیاتها از منظر فرهنگ و ذهنیت محلی مهمترین ملاحظه در برنامهریزی هر عملیات است." به رغم اظهارات تمجیدآمیزی که فرماندهان در مورد ارزش
این تیمها بیان کردهاند، تعداد این تیمها محدود بوده و بخش اعظم تخصص آنها در واقع از سوی اعضای غیر نظامی تیم تامین میشود. این کارشناسان غیر نظامی معمولا مدارک تحصیلی پیشرفتهای در علوم اجتماعی دارند اما تعداد محدود تیمها، در کنار موفقیت تصدیق شده آنها، نشان دهنده نیاز به داشتن تخصصهای مشابه از سوی پرسنل نظامی است. هر قسمتی نمیتواند یک HTT داشته باشد؛ و همچنین هر وضعیتی نیازمند اعزام HTT نیست. (به عنوان مثال فعالیتهای فرماندهی رزمی آمریکا در مراحل شکلدهی یا بازدارندگی عملیاتهای نظامی را در نظر بگیرید.) اگر ارتش یک مجموعه مهارتهای فرهنگی را برای قسمتهای نظامی موجود تعیین نماید، کار عاقلانهای انجام داده است. فرصتهای بیشتر برای تحصیل در علوم اجتماعی مناسب (هم در سطح پیشرفته غیر نظامی و هم در سطح حرفهای نظامی) میتوانند از تصمیم برای چنین کاری پشتیبانی نمایند. متخصصان عملیاتهای روانی (PSYOP) و امور غیر نظامی بهترین گزینه برای بر عهده گرفتن این وظایف و نقشها به نظر میرسند. متخصصان عملیات روانی در درک ظرافتهای کاوش و تحلیل مخاطب ماهرتر هستند اما حتی آنها نیز به آموزش اضافی در زمینه موضوعات
انسانشناختی موثر بر حصول آثار اطلاعاتی مناسب نیاز خواهند داشت. متخصصان امور غیر نظامی بر روی طیف وسیعی از پروژههای غیر نظامی کار میکنند و با رهبران و مردم عادی یک روستا یا منطقه در تعامل هستند. با توجه به این تعامل، شاید آنها مناسبترین افراد برای ارزیابی و تعیین ظرافتهای فرهنگی جمعیت محلی باشند. در اینجا، دوباره، یک آموزش مفصل در رابطه با ماهیت عمومی این موضوعات و سرنخها مورد نیاز است. اگر چه گماردن کارشناسان فرهنگی در ستادها خود از اهمیت به سزایی برخوردار است اما ارزش این رویکرد فراتر از صرف این کار است. این عضو ارتش است که در فرهنگ سازمانی قرارگاه خود شریک است. وی نیت فرمانده خود و همچنین "وضعیت نهایی اطلاعاتی" اعلام شده و نیز نحوه طراحی آن به منظور پشتیبانی از حصول مقاصد نظامی را درک میکند. وی فردی است که میتواند اشارههای فرهنگی موثر بر موفقیت نظامی را شناسایی کرده و سپس آنها را به نحوی مناسب به فرمانده و دیگر اعضای ستاد منتقل نماید. ارتباط موجود بین وضعیت نهایی اطلاعاتی و درک فرهنگی اکنون این پتانسیل را دارد که به یک ارتباط از نوع همکاری و تقویتی تبدیل گردد. فرمانده آن تغییری را که میبایست از طریق
اقدامات، تصاویر و عبارات در رفتار مخاطب به وجود بیاید، تعیین میکند (هنر). کارشناس فرهنگی ستاد الگوی رفتار انسانی را بر روی مخاطب هدف اعمال مینماید (علم) تا تضمین نماید که این اقدامات، تصاویر و عبارات به موفقیت ختم میشوند. کارشناس فرهنگی سپس نظارت خود را در داخل جامعه ادامه میدهد تا اثر بخشی برنامههای اطلاعرسانی را تعیین نماید. وی این کار را با ارائه بازخوردهایی که میتوانند تلاشهای آتی در زمینه ارتباطات راهبردی را اصلاح نمایند، انجام میدهد. تعیین یک ستاد نظامی با هدف تمرکز بر درک فرهنگ محلی، یک مزیت دیگر هم دارد. در حال حاضر یگانها به مدت 12 ماه به صورت چرخشی به مناطق نبرد اعزام میشوند. یک افسر عملیات روانی یا امور غیر نظامی که وظایف فرهنگی را بر عهده دارد، شاید در مرحله اول اعزام بتواند به یک درک کلی از اصول مختلف اجتماعی برسد اما نمیتواند به درک جزئیات ویژه مرتبط با منطقه محلی عملیات نائل گردد اما به مرور زمان این دادهها به یک چهارچوب کلی از اطلاعات و دانش تبدیل خواهند شد. عوامل مهمی چون بازیگران کلیدی، ویژگیهای جمعیتی، وضعیت اشتغال و تاریخ، ما را به یک درک گستردهتر خواهند رسانید. چنین عواملی را
میتوان به شکل پایگاههای داده درآورد و به واحدهای جایگزین یا افسران ستاد جدید منتقل نمود. بدین وسیله یک تخصص عمومی از علوم اجتماعی مختلف به مرور زمان میتواند به یک درک مفصل و بلندمدت از فرهنگ محلی، در راستای پشتیبانی از تلاشهای ارتباطات راهبردی، تبدیل گردد. در نتیجه، هنگامی که واحد بعدی مستقر میشود زمان بسیار کمی را برای شناسایی اجزای مختلف فرهنگ محلی صرف خواهد کرد. * تخصص فرهنگی بیرونی قدر مسلم ارتش آمریکا نمیتواند محل وقوع بحران بعدی را دقیقا تعیین نماید. پیشبینی مناقشه بعدی (یا یک فاجعهی نیازمند کمک انسانی) در بهترین حالت یک حدس مبتنی بر تجربه است. بنابراین ارتش چگونه میتواند علم ارتباطات راهبردی را اتخاذ نماید بدون اینکه کاملا منفعل باشد؟ پاسخ این سوال در ایجاد یک پایگاه داده اولویتبندی شده مشتمل بر کارشناسان فرهنگی و عوامل فرهنگی کلیدی، با توانایی پشتیبانی از نیازهای قرارگاههای رزمی جغرافیایی است. برای مثال، آیا قرهباغ میتواند یک محل بالقوه برای درگیری آتی ارتش آمریکا باشد؟ اگر چنین است، فرماندهی ارتش در اروپا باید کارشناسانی را تربیت و استخدام نماید که از درک عمیقی در مورد فرهنگ و ظرافتهای آن
منطقه برخوردار باشند. چنین کارشناسانی ممکن است در داخل جامعه اطلاعاتی و نیروهای دیپلماتیک وجود داشته باشند. متحدان و کشورهای دوست، سازمانهای غیر دولتی و دانشگاهها نیز منابع بالقوه برای این موضوع هستند. در صورت امکان قرارگاه رزمی جغرافیایی باید پارامترهای خروجی هر پایگاه داده را تعیین نموده و مطمئن شود که ساختارهای فرهنگی را نیز در بر میگیرد. این پارامترهای خروجی باید به مقاصد نظامی جاری یا بالقوه پیوند داده شوند. تاثیرگذاران کلیدی، یعنی افرادی که در داخل یک فرهنگ از اعتبار بالایی برخوردار هستند، بخشی اساسی از تمامی پایگاههای داده خواهند بود. در جایی که آثار اطلاعاتی بدون شک بر موفقیت تاثیر میگذارند، ایجاد یک پایگاه داده فرهنگی اولویتبندی شده شروع خوبی برای هر عملیات نظامی است. * نتیجهگیری کارل فون کلوزویتس [Carl von Clausewitz]، استراتژیست نظامی امپراطوری پروس، گفته است: "اولین، مهمترین و جامعترین قضاوتی که یک دولتمرد و یک فرمانده باید انجام دهد این است که نوع جنگی که در آن درگیر میشوند را تعیین نماید." به راحتی میتوان گفت که با توجه به افزایش دسترسی به اطلاعات، تاثیرات اطلاعاتی منبعث از فرایندهای
ارتباطات راهبردی کلید موفقیت نظامی خواهند بود. با عنایت به این موضوع، درک نحوه برنامهریزی و اجرای ارتباطات راهبردی از سوی ارتش به منظور پشتیبانی موثر از نتایج مطلوب بسیار مهم است. این رویکرد مستلزم درک عمیقتر هنر و علم در استفاده از ارتباطات راهبردی است. ایجاد یک تغییر آشکار در دکترین نظامی، به شکل لحاظ کردن یک "وضعیت نهایی اطلاعاتی" در نیت فرمانده، اطلاعات را از نظر ارزش کاربردی در سطح مانور قرار خواهد داد و بدین ترتیب هنر فرماندهی را زیباتر خواهد کرد. به منظور ایجاد یک ساز و کار تسریع بازخورد، تعیین معیارهایی برای سنجش اثربخشی ضروری است. تاکید بر مهارتهای زبان خارجی به عنوان یکی از شروط انتصاب برای رهبران نظامی، ایجاد شعب و تخصصهای ویژه با درکی عمیق از مردمشناسی فرهنگی و ایجاد پایگاه دادههای کارشناسان فرهنگی به منظور برآوردن نیازهای قرارگاههای رزمی، مزایای بیکرانی را در محیط ژئواستراتژیک متغیر آینده به ارمغان خواهد آورد. اگر این گامها امروز برداشته شوند، ارتباطات راهبردی بدون شک به یک جزء ذاتی و حیاتی از هر عملیات نظامی تبدیل خواهد شد که در عین از پشتیبانی تخصصهای ضروری مورد نیاز برای تحقق مقاصد
نظامی برخوردار است