اخبار آرشیوی
سایت "برهان" در گزارشی از سوءاستفاده شرکتهای تسلیحاتی ایالات متحده از زندانیان آمریکایی نوشت: زندانیان در آمریکا بدون هیچگونه مزایای شغلی و حمایتهای پزشکی برای شرکت تسلیحاتی و تحت نظر پنتاگون به بیگاری مشغول هستند
گروه سیاسی برهان؛ در حالیکه فریاد «حقوق بشر» دولتمردان غربی، در تمام جهان طنین انداخته است؛ در قرن بیست و یکم، در کشوری که خود را مهد تمدن و آزادی میخواند، زندانیان، بردگان دولت تلقی میشوند. مقالهی پیش رو، ترجمهی مطلبی است که تحت عنوان «پنتاگون و نیروی کار بردگی در زندانهای ایالات متحده»، به قلم سارا فلاندرز (Sara Flounders)، از فعالان جنبش کارگری، در اعتراض به این نوع بردگی مدرن در پایگاه ورکر (worker) منتشر شده است. زندانیانی که ساعتی 23 سنت حقوق میگیرند در زندانهای دولت فدرال مشغول به تولید قطعههایی با فنآوری بالا برای موشکهای توانمند پیشرفتهی «پاترویت 3»، «پرتاب کنندههای موشک ضدتانک تاو» و «دیگر سامانههای موشکی هدایت شونده»، هستند. مقالهای که توسط روزنامه نگار و محقق امور مالی، «جاستین رالیچ» برای مجلهی «ورلد این ریویو» در ماه مارس نوشته شده است ارزش آن را دارد تا برای درک پیامدهای کامل این تحول شوم، مورد توجه قرار گیرد. استفادهی رو به افزایش از صنایع نظامی که دستمزد بردگان را میپردازد، به عنوان راهی جهت افزایش سود برای شرکتهای تسلیحاتی عظیم، حملهای گستاخانه برضد حقوق تمام کارگران
است. نیروی کار زندانیان، بدون هرگونه حمایت، اضافه کار، مرخصی، حقوق بازنشستگی، مزایای شغلی، حمایتهای امنیّتی و پزشکی یا پرداخت بیمهی تأمین اجتماعی، همچنین برای شرکت تسلیحاتی «مک دانل داگلاس» هواپیمای جنگی «F-15» شرکت بویینگ، هواپیمای «F-16» جنرال داینمیکس، لاکمید مارتین و «بالگرد کبرای» شرکت بل-تکستران قطعات پیچیده میسازد. نیروی کار زندانیان، دوربینهای مخصوص دید در شب، زرهی زره پوشها، یونیفرمهای استتار، وسایل و تجهیزات رادیویی، ارتباطاتی و سامانههای نوری و قطعات توپهای ضدهوایی 30 تا 300 میلی متری کشتیهای جنگلی، به همراه مین روبهای مخصوص مینهای زمینی و تجهیزات الکترونیکی مخصوص دید برای سامانههای (BAE) لیزرهای طیفیاب وسیلهی نقلیّهی جنگی بردلی را تولید میکند. زندانیان، تجهیزات الکترونیکی سمّی را وارد چرخهی بازیافت نموده و وظیفهی تعمیرات اساسی خودروهای نظامی را برعهده دارند. نیروی کار زندانیان در زندانهای دولت فدرال توسط «یونیکور» که در گذشته تحت عنوان صنایع نظامی فدرال شناخته میشد، مورد توافق و قرارداد قرار میگیرد. یونیکور یک شرکت نیمه دولتی انتفاعی است که توسط ادارهی زندانهای ایالات
متحده اداره میشود. در 14 کارخانهی متعلق به زندانها، بیش از 3 هزار زندانی تجهیزات الکترونیک برای ارتباطات هوایی، دریایی و زمینی تولید میکنند. در حال حاضر یونیکور با بیش از 110 کارخانه در 79 زندان دولت فدرال سی و نهمین شرکت پیمانکار طرف قرارداد با دولت است. بخش اعظم محصولات و خدمات یونیکور با قرارداد به سفارشهای وزارت دفاع آمریکا اختصاص داده میشوند. شرکتهای عظیم چند ملیّتی قطعههای مونتاژ شده را به پایینترین قیمت ـ نیروی کار ـ خریده و سپس آنها را در قالب قطعههای تسلیحات تمام شده به بالاترین نرخ سود، میفروشند. برای مثال، شرکتهای تسلیحاتی «لاکمید مارتین» و «ریثان» به عنوان پیمانکاران فرعی نیروی کار زندانیان را برای ساخت قطعهها به کار میگیرند، سپس این قطعهها را مونتاژ نموده و در قالب سامانههای تسلیحاتی پیشرفته به پنتاگون میفروشند. سودهای بالا، شرایط کاری ناسالم در هر حال، پنتاگون تنها خریدار نیست. شرکتهای آمریکایی سازندهی تسلیحات بزرگترین معاملهگران و دلالان تسلیحاتی جهان هستند، آن هم در حالی که تسلیحات و هواپیماهای جنگی، بزرگترین صادرات ایالات متحده را تشکیل میدهند. وزارت امور خارجه، وزارت
دفاع و دیپلماتهای ایالات متحده در سراسر جهان اعضای ناتو و کشورهای وابسته را برای خریدهای تسلیحاتی چند میلیارد دلاری که به افزایش بیشتر سود شرکتهای تسلیحاتی منجر میشود، تحت فشار قرار میدهند، امری که اغلب اوقات بسیاری از کشورها را غرق در بدهیهای عظیم میکند اما این حقیقت که این کشور سرمایهداری دیگر بار راهی را پیدا کرده تا به وسیلهی آن به طرز چشمگیری حقوق مورد تأیید و تصویب اتحادیههای کارگری را کاهش داده و همان طور سودهای کلانتری را به جیب شرکتهای تسلیحاتی بریزد، همان شرکتهایی که تسلیحاتشان چنین ویرانگریهای وحشتناکی را در سراسر جهان به وجود میآورد، از یک تحول شوم حکایت دارد. طبق ادعای برنامهی «CNN Money»، طی 20 سال گذشته «نیروی کار هوا فضا- که به شدت ماهر و دارای دستمزد بالا میباشند- تا میزان 40 درصد کاهش یافته است. مانند بسیاری از دیگر صنایع، بخش صنایع دفاعی دور از چشم دیگران و مخفیانه تولید (و به همراه آن فرصتهای شغلی) را روانهی بازارهای جهانی و نیروی کار ارزان نموده است.» (14 فوریه) چنین به نظر میرسد که با وجود نیروی کار زندانیان، این شغلها به صورت داخلی هم به این سمت هدایت و واگذار
میشوند. در عین حال، سودهای سهام برای عدهای محدود از سهامداران عمده و اصلی و بستههای حقوق و پاداش مدیران اجرایی در رأس شرکتهای تسلیحاتی از مجموع دستمزدهای بیش از 23 هزار نفر از زندانیان کارگر که لوازم و قطعههای یونیکور را تولید میکنند، فرا تر میرود. کار در زندان اغلب اوقات خطرناک، مسوم کننده و فاقد حفاظت (از خطرات کاری) است. در ندامتگاه (FCC) که یک زندان فدرال در شهر «ویکتور ویل» بوده و در یکی از پایگاههای هوایی قدیمی ایالات متحده واقع شده است، زندانیان به امر نظافت میپردازند، تانکها و وسایل نقلیّهی نظامی را مورد تعمیرات اساسی قرار داده و آنها را به حالت اول برمیگردانند. این تانکها و وسایل نقلیّهی نظامی از جنگ برگشته و لایههای مسموم اورانیوم مصرف شده، گرد و خاک ناشی از اورانیوم ضعیف شده و دیگر مواد شیمیایی سراسر آنها را پوشانده است. در یک شکایت قانونی برضد دولت فدرال، کارگران خدماتی و اعضای خانوادهها ـ در (FCI) ـ در شهر مارینا، که یک زندان زنان با حداقل امنیّت و حفاظت در ایالت فلوریدا است، به گرد و خاک مواد سمی حاوی آهن، کادمیوم، جیوه و آرسنیک استناد نموده و اظهار داشتند که این مواد کسانی
را که کارخانهی بازیافت قطعات الکترونیک و در مدل کامپیوترهای یونیکور کار میکردند را مسموم نموده است. در آنجا کارگران، زیر لایههای گرد و خاک بدون تجهیزات ایمنی، وسایل حفاظتی، تهویهی هوا یا ماسک، کار میکردند. این شکایت قانونی در توضیح خود آورده است که گرد و خاکهای سمّی باعث صدمهی شدید به سیستمهای عصبی و تولید مثل، صدمات شدید به شُش، امراض استخوانی، نارسایی کلیه، لختههای خونی، انواع و اقسام سرطانها، ناراحتی و تشویش، سردرد، خستگی مفرط، نارساییهای موقت حافظه، ضایعههای پوستی و مشکلات مربوط به گردش خون و مشکلات تنفسی شده است. این یکی از هشت زندان فدرالی است که دارای تأسیسات بازیافت بوده و 200/1 نفر را در استخدام دارد و توسط یونیکور اداره میشود. پس از سالها طرح شکایت، ادارهی وزارت دادگستری بازرسی کل کشور و ادارهی خدمات بهداشت شغلی در اکتبر سال 2008 به توافق رسیدند که یونیکور جان و امنیّت شمار بسیاری از زندانیان و کارمندان زندانها را به خطر انداخته است. (Prison Legal News, Feb , 17. 2009) نژادپرستی و زندانهای ایالات متحده سرانهی زندانیان ایالات متحده با کمتر از 5 درصد جمعیت جهان بیش از هر کشور
دیگری در جهان است. ایالات متحده بیش از 25 درصد تمام حبس شدگان جهان را در پشت میلههای زندان دارد. بیش از 3/2 میلیون زندانی در زندانهای فدرال، ایالتی و محلی قرار دارند. دو برابر این تعداد تحت مجازات تعلیقی و آزادی مشروط قرار دارند. دهها هزار نفر از دیگر زندانیان شامل مهاجرین بدون مدرک و سند و منتظر تبعید، زندانیانی که منتظر حکم دادگاه و مجرمین جوانی میشود که در طبقه بندی اصلاح یا بازداشت، قرار دارند. نژادپرستی که بر تمامی جنبههای زندگی در این جامعهی سرمایهداری سایه افکنده، از شغل، درآمد و مسکن گرفته تا آموزش و پرورش و فرصتها، به بیرحمانهترین شکل ممکن در کسانی منعکس میشوند که در سیستم زندان ایالات متحده گرفتار شدهاند. بیش از 60 درصد زندانیان ایالات متحده را رنگین پوستان تشکیل میدهند. 70 درصد آن کسانی که تحت قانون سه بار ارتکاب جرم در کالیفرنیا تحت محاکمه قرار میگیرند، از رنگین پوستان هستند. قانون یاد شده پس از سه بار محکومیّت به ارتکاب بزه، مرتکبین را به 25 سال تا حبس ابد اجباری محکوم میکند. از دیدگاه ملی، 39 درصد مردان آمریکایی ـ آفریقایی تبار در دوران 20 سالگی خود و در زندان بوده و یا تحت
مجازات تعلیقی و یا آزادی مشروط قرار دارند. ایالات متحده بیش از دورانی که در آن آفریقای جنوبی تحت رژیم «آپار تاید» مردم را زندانی کرد، زندانی دارد. ( Linn Washington , Incareration nation) جمعیت زندانی ایالات متحده نه تنها بزرگترین جمعیت در جهان است، بلکه به طور دایم رو به افزایش میباشد. جمعیت زندانیان ایالات متحده بیش از پنج برابر میزانی است که 30 سال پیش وجود داشت. در سال 1980، هنگامی که «رونالد ریگان» رییس جمهور شد، 400 هزار نفر در ایالات متحده در پشت میلههای زندان به سر میبردند. امروزه این رقم از 3/2 میلیون نفر فرا تر میرود. در کالیفرنیا جمعیت زندانیان از 264/23 نفر در سال 1980 به 170 هزار نفر در سال 2010 افزایش پیدا کرده است. جمعیت زندانیان پنسیلوانیا از 243/8 نفر به 487/51 نفر طی همان سالها افزایش یافت. اکنون شمار مردان آمریکایی ـ آفریقایی تبار در پشت میلههای زندان، تحت مجازات تعلیقی و آزادی مشروط از شمار آفریقاییهایی که در سال 1850، قبل از شروع جنگ داخلی به بردگی گرفته شدند، بیشتر است. این موضوع طبق اظهارنظر استاد دانشگاه، «میشل الکساندر» است که در کتاب خود به نام «جیم کروی جدید[1] حبس جمعی در
عصر کور رنگی» آورده است. امروزه نسبت وحشتناک یک نفر از هر 100 نفر بزرگسال در ایالات متحده در پشت میلههای زندان زندگی میکنند اما این جرم که خانوادهها را متلاشی و زندگیها را نابود میکند، به طور یکسان توزیع نشده است. در مناطق عمدهی شهری نیمی از مردان سیاهپوست سابقهی جرم دارند. این امر به معنای تبعیض قانونمند شده برای تمام عمر در اعطای وامهای دانشجویی، کمکهای مالی، دسترسی به مسکن دولتی، اخذ وام مسکن، حق رأی و البته امکان استخدام در یک شغل است.*