اخبار آرشیوی

کدخبر: 252299

"رالف گموری" مدیر آمریکایی شرکت ماشین‌های تجاری بین‌المللی (IBM) در مقاله‌ای در روزنامه "هافینگتون پست" نوشت؛ در انگلستان بخشی از نیروهای پلیس در گروه مرداک قرار دارند و حوادث مهم و اخبار را به تیم او می‌رسانند

برهان نوشت: «رالف گموری»[1] ریاضی‌دان آمریکایی، پژوهشگر و مدیر اجرایی شرکت ماشین‌های تجاری بین‌المللی (IBM) است. وی در مقاله‌ی اخیر خود که با نام «جنایت واقعی؛ تمرکز قدرت» در «هافینگتون پست»[2]منتشر شده است به ریشه‌های بحران اروپا و آمریکا اشاره کرده و در آن از نفوذ لابی‌ها انتقاد کرده است. در حال حاضر، درس‌هایی که از رسوایی «مرداک»می‌توان گرفت درست مانند درس‌هایی است که باید از بحران مالی ایالات متحده بگیریم که با خطر گم شدن و فراموشی مواجه است. جنایت اصلی در انگلستان این بود که کارکنان «نیوز آو د ورلد» به طور غیرقانونی، تلفن همراه یک دختر گم شده را هک کردند؟ جنایت‌های مالی واقعی در آمریکا اقدام‌های غیرقانونی نظیر شرکت‌های هرمی و یا تجارت داخلی است؟ پاسخ هر دو سؤال منفی است! جنایت واقعی در بریتانیا قانونی است، ‌نه غیرقانونی! و آن این است که یک فرد این قدرت را دارد که بخش اعظمی از پارلمان بریتانیا را تحت نفوذ خود بگیرد و می‌تواند در انتخاب شدن یا نشدن یک دولت تأثیر بگذارد. هیچ کس در دولت جرأت پشت کردن به او را ندارد مگر زمانی که یک اقدام غیرقانونی احساسات مردم را تحریک کند و صدای افکار عمومی را در بیاورد! این صدا حداقل به طور موقت، موجب شد که ترس مردان پارلمان از هجمه‌یرسانه‌های مرداک در واکنش به مخالفتشان با منافع و اعتقادهای مرداک، بریزد. در آمریکا نیز جنایت واقعی اقدام‌های غیرقانونی است؟ خیر! برخلاف آن‌که رسانه‌ها «میداف»[3] را متهم می‌کنند؛ در آمریکا نیز درست مثل بریتانیا جنایت قانونی است و آن فروش وام‌هایی با بهره‌ی بالا به مردمی است که توان باز پرداخت آن را ندارند. اعلام کیفیّت بالای اوراق بی‌نتیجه‌ی بهادار از سوی مؤسسه‌هایرتبه‌بندی نیز قانونی است. تمامی فعالیت‌های شبکه‌های CDO را [3] قانونی می‏دانند. اقدام‌های «وال استریت»[5] به ثروت‌مند شدن بیش‌تر خود تحت هر شرایطی ـ قانونی و کاملاً غیراخلاقی ـموجب سقوط اقتصاد ایالات متحده شده است و اگرچه هنوز از این فاجعه رهایی نیافته‌ایم اما «قدرت پول» مانع از اصلاحات اساسی در بخش اقتصادی شده است. در هر دو کشور، جنایت اصلی تمرکز قدرت است که اجازه می‌دهد این حوادث رقم بخورند. چگونه از قدرت استفاده می‌شود؟ قدرت می‌تواند با هر ترفندی اعمال شود. در انگلستان اعضای پارلمان از این که در رسانه‌های مرداک مورد هجمه قرار گیرند، واهمه دارند. آن‌هامی‌دانند که اگر دیدگاه‌ها و منافع او را تأمین کنند از حمایت او برخوردار خواهند شد. در ایالات متحده نیز اعضای کنگره دریافته‌اند که پول وال استریت و شرکت‌های دیگرمی‌تواندبرضد یا به نفع آن‌ها استفاده شود. آن‌هامی‌دانند که اگر در مسیر درست و به اندازه‌ی کافی تأثیرگذار باشند،‌ پس از بازنشستگی از کنگره فرصت‌هایلابی‌گری انتظارشان را می‌کشد. شغلی که بیش از موقعیّت‌های شغلی آیندهبرای آن‌ها پول‌ساز خواهد بود. پول در سایر بخش‌های دولت هم قدرت دارد. در انگلستان بخشی از نیروهای پلیس در گروه مرداک قرار دارند و حوادث مهم و اخبار را به تیم او می‌رسانند. در آمریکا قانون‌گذارانی هستند که برای دفاع از منافع ملی تعریف شده‌اند اما چشم خود را بر روی رفتارهای پر خطر می‌بندند و با فجایع به نرمی برخورد می‌کنند. استبداد دولت در طول تاریخ، ‌قدرت در حکومت متمرکز بوده است. بیش‌تر پادشاهان، دیکتاتورها و رهبران حکومتی برای بهبود وضعیّت خود و دوستانشان کار کرده‌اند. در سال‌های پیش از انقلاب آمریکا‌، محدودیّت‌هایی که حکومت بریتانیا بر تولیدات مستعمره‌ها وضع کرد، شامل وضع مالیات بر تمبر و چای موجب شد تا از خرج کشورهای مستعمره، سود نصیب تولید کنندگان، ‌تاجران و دستگاه سلطنتی بریتانیا شود. این استبدادی است که اعضای گروه «تی پارتی»[6]به ما یادآوری می‌کنند اما استبداد امروز، نوع دیگری دارد! استبداد ثروت مشکل امروز استبداد دولت نیست بلکه تمرکز پول و بعد از آن تمرکز قدرت در وال استریت و شرکت‌های بزرگ است. واضح است که پول کافی می‌تواند قدرت سیاست‌مداران را بخرد. دولت مرکزی به رهبری وال استریت، مؤسسه‌های مالی را نجات داد تا بتواندعلی‌رغم ضرری که به ملت می‌زند، سودهای آن چنانی ببرد. این قدرت پر نفوذ لابی‌های بخش اقتصادی بود که مانع از اصلاحات اقتصادی معنادار شد. بانک‌هایی که احتمال ورشکسته شدنشان نبود، با کمک‌هایجناح‌های سیاسی، امروز قدرت‌مندتر از همیشه شده‌اند و دادگاه عالی ایالات متحده، به راحتی اجازه می‌دهد تا پول شرکت‌ها و وال استریت صرف مبارزه‌های انتخاباتی شود که خود بر «استبداد ثروت» می‌افزاید. امروزه هدف اعلام شده‌ی اغلب شرکت‌های بزرگ ایالات متحده، افزایش ارزش سهام‌شان تا حد ممکن است. چنان که بیش از دو سوم سهام‌هایشرکت‌های ایالات متحده در اختیار کم‌تر از 5 درصد جمعیّت آمریکا است. هدف یاد شده، در عمل موجب ثروت‌مند شدن ثروت‌مندان و افزایش تمرکز ثروت و قدرت می‌شود. افزایش ارزش سهام تا حد ممکن نیز به معنای انتقال فرصت‌های شغلی و تکنولوژی به خارج از کشور و نگه داشتن دست‌مزدها در داخل کشور است. نکته این‌جاست که رهبران همین شرکت‌ها هستند که حکومت برای نحوه‌ی ایجاد فرصت‌های شغلی و احیای اقتصاد به مشاوره‌ی آن‌ها اتکا می‌کند! امروز امروز تمرکز ثروت به نسبت روزهای پیش از بحران اقتصادی 1929میلادی ناسازگارتر است. این تمرکز ثروت و قدرت در وال استریت و در شرکت‌های بزرگ برای ثروت‌مند کردن کسانی مصرف می‌شود که در حال حاضر هم، ثروت‌مند هستند. متأسفانه این ازدیاد ثروت برای همه یکی نیست. آمارها به روشنی نشان می‌دهد که ازدیاد ثروت ثروت‌مندان به سرعت در حال افزایش است و بقیه از این ثروت بی‌نصیب‌اند. پس از بحران اقتصادی 1929میلادی، حکومت ایالات متحده سعی کرد تمرکز ثروت را کاهش دهد. بدین ترتیب بازرگانی از بانک‌های سرمایه‌گذار جدا شد وسپرده‌های بانکی تضمین امنیّت اجتماعی قانونی و تسهیلاتی برای شرکت‌ها در نظر گرفته شد. اجرای این برنامه‌ها تا حدودی آخرین فرصت برای کارفرمایان بود اما امروزه تأثیر قدرت پول بر سیاست‌مداران در حدی است که اقدام‌های دولت جدید تنها بازی با کلمات است تا آن‌چه در واقعیّت، انفعال دولت را بپوشاند، حتی اقدام‌های محدودی که انجام می‌شود اغلب به عنوان اقدام‌های یک دولت بزرگ و قدرت‌مند توصیف می‌شود و در آن بزرگ‌نمایی صورت می‌گیرد. امروز، خطر استبداد از سوی دولت نیست بلکه از تمرکز ثروت و قدرت بیرون از دولت است. خطر،نفوذی است که بر دولت صاحب قدرت و ثروت اعمال می‌شود. پی‏نوشت‏ها: [1] ـ Ralph E. Gomory [2] ـ Huffington post [3] برنارد میداف، کلاهبرداری است که توانست از سرمایه‌دارهای بزرگ مبلغ کلانی را بدزد؛ ‌او هم اکنون در زندان محکومیت 150 ساله خود را می‌گذراند. [4] تعهدات بدهی تجمیعی (collateralized debt obligations, CDO) این اوراق از جمله اوراق با درآمد ثابت ساختارمند بوده که جریان نقدی آن به عملکرد انواع ابزارهای مالی بستگی دارد. کلیدی‌ترین ویژگی CDOدر این است که اوراق با ریسک اعتباری بالا را به اوراق جدید با ریسک اعتباری پایین تبدیل می‌کند. [5] منظور از وال استریت(Wall Street)، بازار بورس نیویورک است؛ وال استریت نام خیابانی است که ساختمان بازار بورس نیویورک، بزرگ‌ترین بورس جهان از نظر میزان معاملات و حجم مالی، در آن قرار دارد. [6] جنبش تی پارتی (tea party movement) جنبش سیاسی متمایل به عقاید محافظه‌کاران در آمریکا است که از سال 2009 و در پی اعتراضات به برخی از قوانین فدرال از جمله قانون «بیمه درمانی» پیشنهادی از سوی اوباما شکل گرفت. این جنبش نقش فعال‌تری را در عرصه سیاسی ایالات متحده بر عهده گرفته است. منبع: http://www.huffingtonpost.com /انتهای متن/
ارسال نظر: