اخبار آرشیوی

کدخبر: 253111

"الکس هریسون"، سخنگوی انگلیسی کاروان "آزادی غزه ۲" در گفتگو با سایت "برهان": به عنوان یک شهروند انگلیس که مالیات من برای حمایت از اسرائیل خرج می‌شود، مسئولیت بیشتری در قبال فلسطین دارم/ مسأله‌ فلسطین تنها به دست "مردم دنیا" حل خواهد شد

برهان نوشت: «الکس هریسون»[1] یکی از اعضای بریتانیایی سخن‌گوی ناوگان آزادی است که پیش از پیوستن به جنبش آزادی غزه، در زمینه‌های مختلف حقوق بشری فعال بوده است. پیش از آن که در جریان حمله به ناوگان آزادی (1) به اسارت اسراییل در بیاید، در سال 2005 در نابلوس با یک فلسطینی به نام «محمد عیاش» ازدواج کرد. او هنوز شهروند و ساکن بریتانیاست اما همسرش هم چنان در فلسطین زندگی می‌کند و به امید روزی است که بتواند آزادانه به فلسطین برود و با همسرش زندگی کند. آن‌چه می‌خوانید ترجمه‌ی گفت‌وگوی او با پایگاه برهان است که به بهانه‌ی آغاز سفر ناوگان آزادی (2)، انجام شده است. **به عنوان سؤال اول بفرمایید چه شد که به دفاع از مردم فلسطین به پا خواستید؟ ما وارد عرصه‌ی اقدام عملی شدیم زیرا دولت‌هایمان هیچ کاری برای حقوق مردم فلسطین انجام نمی‏دهند! من در بسیاری از مسایل حقوق بشری فعال بوده‌ام اما دریافتم که فلسطین یکی از چالش‌های دنیاست که فقط به دست مردم حل خواهد شد و می‌دانم که به عنوان یک شهروند بریتانیایی که مالیاتش برای حمایت از اسراییل خرج می‌شود، مسؤولیّت بیش‌تری دارم. **در حال حاضر وضعیت ناوگان آزادی (2) چگونه است؟ هنوز دوستان ما در غزه خواهان دیدار با ما هستند و هم چنان کشتی‌های ناوگان آزادی (2) روی آب‌ها سرگردان هستند. در این سفر، من موظف شدم در دفتر بمانم و پاسخ‌گوی رسانه‌ها باشم. **شما در ناوگان آزادی (1) که از سوی اسراییل مورد حمله قرار گرفت، حضور داشتید. چه اتفاقی در آن زمان روی داد؟ آیا زخمی شدید؟ من زخمی نشدم اما بسیاری از دوستانم زخمی شدند. در سال 2009، من در کشتی بودم و پس از یورش به کشتی، به نظر می‏رسید سربازان، آمادگی کافی ندارند، بی‏تجربه و جوان هستند و از روی اجبار کار می‏کنند. مأموران اطلاعاتی و مسؤولان مهاجران اسراییل خصمانه با ما برخورد کردند. ما برای انتقال به اسراییل در یک زندان معمولی و در کنار سایر زندانیان عادی محبوس شدیم اما چون غربی محسوب می‌شدیم، با ما مهربانانه‌تر برخورد می‏شد. رفتار سربازان حین حمله به کشتی خیلی عجیب بود. سربازان پیش از آن که به عرشه‏ی کشتی برسند، با علم به این که تنها 17 نفریم و اغلب هم زن هستیم، گلوله‌های مشقی شلیک می‏کردند. فحاشی می‏کردند و با ما با خشونت برخورد می‌نمودند، پس از ورود صورت برخی از همکاران و همراهان مرا پوشاندند،‌ اسلحه روی سرمان گذاشتند، سیلی به صورتمان زدند، حتی برخی را روی زمین خواباندند و صورتشان را روی خرده شیشه‌های عرشه کشتی فشار دادند، دست‌هایمان را به پشت بستند و با شوک الکتریکی به یکی از خبرنگاران حاضر در کشتی («کیت گرافتی» از رسانه‌ی «سیدنی مورنینگ هرالد») حمله کردند. مشخص بود که تحت تأثیر تبلیغاتی که از سوی مقام‌های اسراییلی برضد ناوگان آزادی شده، لبریز از خشم و ترس شده‌اند. اسراییلی‌ها ما را کتک زدند و به ما توهین کردند. تمام دارایی‌های ما را، از بارهای کشتی تا هر آن چه در جیب ما بود، ضبط کردند. (این اموال هرگز به ما برنگشت؛ حتی مدتی بعد از آن، چند تن از همکارانم دریافتند از گوشی‏ها و کارت‌های اعتباری‌شان در تل‌آویو استفاده شده است!) حتی به ما اجازه نمی‌دادند تنها به حمام برویم و طی مدت حمام هم تحت نظارت بودیم. وقتی به بارانداز رسیدیم، همه چیز بدتر شد. مخالف قوانین بین‌المللی است که زندانیان را در ملاعام بگردانند؛ اما اسراییلی‌ها برای ما برنامه‌ی ویژه‌ای ترتیب داده بودند؛ ما را از میان سربازانی که با دوربین‌های شخصی‌شان مشغول فیلم‌برداری بودند و هیاهو می‌کردند، عبور دادند (برخی از این فیلم‌ها در سایت Youtube در دسترس همگان قرار گرفت). در این بین، برخی از دوستان‌مان را برهنه کردند تا بازرسی بدنی کنند و این کار تا سه بار تکرار شد. سر ما داد کشیدند و به ما تعرض کردند. در زندان نیز از سایر زندانیان دیگر دور نگه داشته شدیم و اجازه‌ی تماس با وکیل، کنسول‌گری کشورمان و یا اجازه‌ی برقراری تماس تلفنی از ما دریغ شد. حتی نمی‌توانستیم لباس‌هایمان را عوض کنیم و برخی از زنان که زخمی شده بودند در لباس‌های خونین به سر می‏بردند. در فرودگاه هم وضعیّت بدتر بود. بدون آب، غذا وحتی دسترسی به سرویس بهداشتی به مدت 5 ساعت درون خودروی ون حبس شده بودیم. وقتی به داخل فرودگاه رفتیم، سربازان به ما توهین کردند و برخی از هم‌سفران ما را به شدت کتک زدند. **زمان حمله اسراییل به کشتی چه حسی داشتید؟ شوکه شده بودم اما از اقدام اسراییل برضد ناو غافل‌گیر نشدم. نمی‌ترسیدم اما می‌دانستم چه اتفاقی پیش روی ماست. وقتی صدای تیراندازی را شنیدم به یاد دورانی افتادم که در دوران انتفاضه در کمپ پناهندگان «بلاطه» بودم و می‌دانستم مرگ در انتظار ساکنان کمپ است. طی دوران بازداشت نمی‌توانستم با همسرم صحبت کنم؛ گرچه تجربه شرایط سخت‌تر از این را داشت اما به شدت نگران من بود. زمانی که همراهانمان را مضروب، کشته و زخمی دیدیم، ما را ربودند و اسیرمان کردند؛ وقتی دیدیم تمام قایق‌ها و وسایل‌مان را دزدیده‌اند و بعد به طور غیر قانونی از اسراییل دیپورت شدیم؛ تمامی این صحنه‏ها، برای ما یادآور چیزی بود که همسرم و امثال او در فلسطین تجربه ‌کرده و می‌کنند. این که اسراییل دوستانشان را می‌کشد، خانه‌هایشان را به آتش می‏کشد، آن‌ها را در شهرشان زندانی کرده است و تمام کشور و ملیت‌شان را دزدیده است. چه انتظاری می‌توان داشت؟ شاید ما کمی بیش‌تر بتوانیم شرایط فلسطینی‌ها را درک کنیم چرا که برای سه روز گوشه‌ای از زندگی آن‌ها را تجربه کردیم. **چه تفاوت‌هایی میان اولین سفر ناوگان آزادی و سفرهای بعدی وجود دارد؟ ناوگان آزادی (2) در واقع دهمین سفری است که برای آزادی غزه انجام می‏شود. در هشت سفر اول تنها بودیم و بعدتر عده‌ای برای نخستین ناوگان آزادی به ما پیوستند. در پنج سفر اول به غزه رسیدیم اما در دو سفر بعد وحشیانه از سوی نیروهای نظامی اسراییل مورد حمله قرار گرفتیم. کشتی «دیگنیتی» ما سه بار مورد هدف قرار گرفت و در نهایت غرق شد. در سال 2009 میلادی در کشتی «اسپریت آو هیومنیتی (روح بشر دوستی)» بودم که از سوی اسراییل در آب‌های بین‌المللی مورد حمله قرار گرفت. قایق دزدیده شد و همه‌ی مسافرانش برای یک هفته در اسراییل زندانی شدند و به آن‌ها تهمت زدند که غیرقانونی وارد اسراییل شده‌اند. هشت سفر اول از قبرس آغاز شد. اهالی آن جا گفتند به خود می‌بالند که ما قبرس را به عنوان مبدأ سفر خود انتخاب کرده‌ایم؛ چرا که از مدت‌ها قبل مشکلات فلسطین را درک کرده بودند. مقامات کاملاً از ما حمایت می‌کردند و مسؤولین بندر برای پیش‌گیری از حملات احتمالی ناوگان را همراهی و محافظت می‌کردند. هم زمان با آغاز سفر ناوگان آزادی (1) مطلع شدیم که اسراییل قصد دارد با اعمال فشار بر قبرس مانع سفر ما شود برای همین نتوانستیم یکی از قایق‌ها را از بارانداز خارج کنیم؛ به دو کشتی دیگر ناوگان که از جزیره‌ی یونان حرکت خود را آغاز می‌کردند نیز اجازه ندادند که برای سوخت‌گیری، تعمیرات ضروری و یا مسافرگیری به قبرس بیایند. دو فروند دیگر از کشتی‌هایی که از افریطس ‌(Crete) حرکت کردند دچار نقص فنی شدیدی شدند. مسافران (چلنجر 2) باید سوار بر کشتی مرمره به سفر خود ادامه می‌دادند. بررسی‌ها نشان داد که صدمات وارد شده، خطرناک است. کشتی (چلنجر1) برای کمک و انجام تعمیرات اولیه‌ی کشتی «فاموستا»، به منطقه‌ی استقرار کشتی رفت و خود در همان منطقه دچار آسیب‌ شد. قایق حمل بار ناوگان نیز، قبل از ترک ایرلند دچار آسیب شد. پاسخ به این پرسش که چه کسی به کشتی‌های ما آسیب رسانده و جان افراد را به خطر انداخته، ساده و روشن است؛ مقامات اسراییلی! خودشان نیز با اشاره به «موفقیت‌شان» در متوقف کردن پیوستن کشتی‌ها به ناوگان آزادی، گمان‌های ما را تأیید کردند. با آن‌چه در ناوگان آزادی (1) تجربه کردیم، می‌دانستیم اسراییل تمام تلاش خود را به کار خواهد بست تا ما را متوقف کند. نتانیاهو به صراحت از دولت‌های اروپایی خواست تا مانع سفر ما شوند و این که نتوانستند ناوگان ما را متوقف کنند نشان می‌دهد ما در اروپا از حمایت خوبی برخورداریم. وقتی که کشتی کشور اتریش آسیب دید، تعجب نکردیم بلکه احساس غرور می‌کردیم که عملیات یک یگان نظامی مجهز رژیمی که حقوق کشورها را نقض می‌کند و جان مردم را به خطر می‌اندازد، برضد یک ابتکار غیرنظامی مردمی، فقط به ایجاد اندکی تاخیر در حرکت ناوگان منجر شد نه توقف کامل آن! **بازتاب رسانه‌ای سفرهای ناوگان آزادی را چگونه ارزیابی می‌کنید؟ از این‌که در سطح بین‌المللی، به خصوص از جنوب آفریقا، ژاپن، مالزی و روسیه، مورد توجه بوده‌ایم خوشحالم، و از این که می‏بینیم شماری از رسانه‌های بین‌المللی هم چنان پیرو خط اسراییل هستند اندوهگین! وقتی چند روز پیش به کشتی فرانسوی ناوگان حمله شد، اغلب رسانه‌های دنیا آن را گزارش کردند ولی همه پیرو خط مشی اسراییلی بودند و گفتند قایق «به آرامی و در صلح» متوقف شده است. واری اسراییل است. اسراییل هنوز به مسافران کشتی که ساعت‌ها متوقف شده بودند اجازه‌ی تماس را نداده است. در آن کشتی یک خبرنگار نیز حضور داشت و او نیز اجازه‌ی تماس نداشته است. **تأثیرات اقدامات «ناوگان آزادی» بر روی مردم دنیا چه خواهد بود؟ در سال 2008، ‌دو قایق ماهی‌گیری کوچک با 44 فعال حقوق بشر سفر خود را آغاز کردند و محاصره را شکستند و در واقع نخستین کشتی‌هایی بودند که طی 41 سال قبل، به غزه رسیدند. این دست آورد تاریخی به ندرت در رسانه‌ها منعکس شد. 3 سال بعد، رسانه‌ها با دفتر تماس گرفتند چون گمان می‌کردند قصد راه‌اندازی مجدد برنامه سفر با کشتی را داریم. مردم بریتانیا 12 سال پیش کم‌ترین اطلاعی از مردم فلسطین نداشتند و امروز حامی اهداف ناوگان آزادی هستند. سؤالات بسیاری در این باره از پارلمان بریتانیا پرسیده شده است. کمپین‌های جدیدی راه افتاده و اعضای گروه‌های حامی فلسطین افزایش یافته‌اند. در پاسخ به انتقادهای بین‌المللی در خصوص اقدام علیه ناوگان، اسراییل به‌ناچار، از مواضع خود اندکی عقب نشست و اجازه داد تعداد محدودی کالا وارد غزه شود. اگر چه این به معنای آزادی مردم فلسطین و در شأن آن‌ها هم نیست اما نکته این جاست که از 7 میلیارد انسان روی کره زمین، حضور فقط 700 نفر باعث شد تا اسراییل تحت فشار قرار بگیرد و اندکی عقب بنشیند. تصور کنید اگر صد هزار نفر از مردم همراهی کنند چه خواهد شد. فکر می‌کنم در حد یک جنبش مدنی درست مثل انقلاب مردم تونس، ما دست‌آوردهای خوبی داشته‌ایم و امیدوارم این اقدامات موجب شود مردم عادی قدرتی که دارند را درک کنند. ما همه قطراتی هستیم که در کنار هم می‌توانیم سیل ایجاد کنیم. **فکر نمی‌کنید این اقدامات نتیجه‌ی معکوس دارد و موجب بزرگ‌نمایی اسراییل می‌شود؟ اسراییل نمی‌خواهد جهان بفهمد که او چه می‌کند و برای همین می‌خواهد ما را متوقف کند. **در خصوص باراک اوباما و سخنان او درباره‌ی حقوق بشر چه دیدگاهی دارید؟ آموخته‌ام که رفتار سیاست‌مداران را نگاه کنم و به حرف‌هایشان اعتماد نکنم. دولت ایالات متحده نتواسته است مسؤولیّت‌های خود را در راستای تحکیم قوانین بین‌المللی و حمایت از حقوق بشر و کرامت انسانی انجام دهد. باید بگویم حمایت بی‌وقفه‌ی دولت ایالات متحده از اسراییل آن هم با وجو این همه جنایتی که مرتکب می‌شود، حالم را به هم می‏زند. **فکر می‌کنید بهترین راه حل برای مقابله با رژیم صهیونیستی چیست؟ مردم باید اقدام عملی کنند. اولین گام تحریم اسراییل است، تحریم محصولات اسراییلی و حامیانش و شرکت‌هایی که با اسراییل روابط تجاری دارند. تحریم در حل معضل آفریقای جنوبی مفید و کار ساز بود. گام بعدی، تحریم لابی‌هاست. نه تنها لابی‌های سیاسی بلکه لابی‌های رسانه‌ای. اگر رژیم صهیونیستی از ارگانی شکایتی را دریافت کند که منطبق بر خط مشی آن‌ها نیست، آن را نابود خواهد کرد. برای همین است که رسانه‏ها تلاش می‏کنند اخبار واقعی اسراییل را منعکس نکنند؛ و ضروری است ما اعتراض‌های خود را نسبت به اشغال فلسطین با صدای بلند به همه‌ی جهان اعلام کنیم. با تشکر از این که وقت خود را در اختیار برهان قرار دادید. پی‏نوشت‏ها: [1] ـ Alex Harrison/انتهای متن/
ارسال نظر: