اخبار آرشیوی
پایگاه اینترنتی "آسیا تایمز" در گزارشی تحلیلی، اطلاعاتی را منتشر کرده است که نشان میدهد نیروهای ویژه آمریکایی در بیش از ۱۲۰ کشور جهان از جمله ایران مشغول انجام عملیات محرمانه تروریستی هستند + متن کامل گزارش
ایران هسته ای - متن کامل این تحلیل که توسط نیک ترس نوشته و در تاریخ 18 مرداد 1390 (9 اوت 2011) منتشر شده در ادامه می آید. نیروی عملیات ویژه ارتش امریکا در 120 کشور جهان سرگرم جنگ مخفی است. جایی در این کره خاکی یک کماندوی امریکایی سرگرم ماموریت است. حالا این را 70 بار بگویید تا کار امروزتان تمام شود. یک نیروی مخفی در درون ارتش امریکا بدون اطلاع مردم این کشور در بیشتر کشورهای جهان سرگرم عملیات است. نخبگان قدرت جدید پنتاگون جنگی جهانی به راه انداخته اند که وسعت و دامنه ان تاکنون اشکار نشده است. پس از ان که یکی از نیروهای یگان های دریایی، هوایی و زمینی نیروی دریایی امریکا، موسوم به سیل (SEAL)، در عملیات یورش به محل زندگی اسامه بن لادن در پاکستان گلوله ای به سینه و گلوله ای دیگر در سر او شلیک کرد، یکی از محرمانه ترین واحدهای عملیات سیا در ارتش امریکا یکباره متوجه شد که ماموریتش در سطح جهان علنی شده است. این رویدادی غیرمعمول بود. در حالی که همه می دانند نیروهای عملیات ویژه امریکا در مناطق جنگی افغانستان و عراق مستقرند، و این واقعیت نیز روز به روز اشکارتر می شود که این گونه واحدها در مناطق کشمکش مانند یمن و سومالی
نیز به شکلی مرموزتر سرگرم عملیاتند، گستره کامل جنگ جهانی انها هنوز عمیقا نامعلوم و نامکشوف است. سال گذشته کارن دی یانگ Karen DeYoung و گرگ جف Greg Jaffe از واشنگتن پست گزارش دادند که نیروهای عملیات ویژه امریکا در 75 کشور جهان مستقرند. انها گفتند این رقم در پایان دوره ریاست جمهوری جرج دبلیو بوش 60 کشور بود. سرهنگ تیم نای، سخنگوی فرماندهی عملیات ویژه امریکا گفت تا پایان امسال این رقم احتمالا به 120 کشور جهان خواهد رسید. وی اخیرا گفت: ما سفرهای زیادی داریم - بسیار بیشتر از سفر به افغانستان یا عراق. این حضور جهانی - در حدود 60 درصد از کشورهای جهان و بسیار بیش از انچه قبلا تصور می شد - شواهد شگفتی اور تازه ای از ظهور نخبگان قدرت مخفی پنتاگون در اختیار ما می گذارد که نشان می دهد انها در هر گوشه و کناری از جهان سرگم جنگی مخفی هستند. * ظهور ارتش مخفی ارتش امریکا فرماندهی عملیات ویژه امریکا، سوکوم، (SOCOM) در سال 1987 از دل عملیات ناکام سال 1980 برای نجات گروگان های امریکایی در ایران، که 8 نظامی امریکایی در ان کشته شدند، بیرون امد و تشکیل شد. نیروهای عملیات ویژه که در سال های پس از جنگ ویتنام مورد بی اعتمادی قرار
گرفته بودند و تشنه پول ارتش منظم بودند، یکباره یک خانه واحد، یک بودجه ثابت و یک فرمانده چهار ستاره به عنوان مدافع خود پیدا کردند. سوکوم از ان پس رشد کرده و به یک نیروی مرکب با ابعاد شگفتی اور تبدیل شده است. این نیرو که از واحدهایی از همه شاخه های نیروهای مسلح امریکا، شامل کلاه سبزهای ارتش و تکاوران، سیل، کماندوهای نیروی هوایی و یگان های عملیات ویژه تفنگداران، به اضافه خدمه بالگرد تخصصی، یگان های قایقی، پرسنل امور غیرنظامی، نیروهای نجات و حتی ماموران کنترل ترافیک هوایی میادین جنگ و متخصصان هواشناسی عملیات ویژه تشکیل شده است، مجری تخصصی ترین و محرمانه ترین ماموریت های امریکاست. این ماموریت ها شامل ترور، عملیات یورش ضد تروریسم، عملیات شناسایی دوربرد، تحلیل گزارش های اطلاعاتی، اموزش سربازان خارجی، و عملیات ضد تکثیر سلاح های کشتار جمعی می شود. یکی از اجزای کلیدی این نیرو فرماندهی عملیات ویژه مشترک (JSOC) است که زیرمجموعه های فرماندهی عملیات ویژه محسوب می شود و ماموریت اصلی اش یافتن و قتل تروریست هاست. فرماندهی عملیات ویژه مشترک که تحت فرمان رئیس جمهور عمل می کند و به او گزارش می دهد فهرستی از اهداف مورد نظر در
سرتاسر جهان دارد که شامل شهروندان امریکایی نیز می شود. این فرماندهی سرگرم چنان ماموریت های قتل/ اسارت فراقضایی بوده است که جان ناگل John Nagl، از مشاوران سابق ضد شورش دیوید پترائوس، ژنرال چهار ستاره و مدیر جدید سازمان اطلاعات مرکزی امریکا، سیا، ان را یک ماشین قتل ضد تروریسم در سطح تقریبا تولید انبوه توصیف کرده است. این برنامه ترور را واحدهای کماندویی مانند سیل و نیروی دلتا و نیز از طریق حملات هواپیماهای بدون سرنشین در چهارچوب جنگ های مخفی که در ان سیا نیز در کشورهایی مانند یمن و سومالی و پاکستان مشارکت دارد، به اجرا گذاشته اند. افزون بر ان، فرماندهی عملیات ویژه شبکه ای از زندان های مخفی و شاید فقط حدود 20 سایت سیاه فقط در افغانستان، دارد که از انها برای بازجویی از اهداف مهم و باارزش استفاده می شود. * صنعت رشد پرسنل فرماندهی عملیات ویژه از یک نیروی تقریبا 37 هزار نفری در دهه 1990 به یک نیروی تقریبا 60 هزار نفری رشد کرده است که حدود یک سوم از انها اعضای حرفه ای سوکوم هستند. بقیه، تخصص های شغلی و نظامی دیگری دارند اما بطور دوره ای در فرماندهی جابجا می شوند. این رشد از یازده سپتامبر 2001 رشد تصاعدی بوده و بودجه
پایه سوکوم تقریبا از 2.3 میلیارد دلار به 6.3 میلیارد دلار افزایش یافته است. اگر بودجه جنگ عراق و افغانستان نیز به ان اضافه شود بودجه این نیرو در این سالها عملا چهار برابر شده و به 9.8 میلیارد دلار رسیده است. عجیب نیست که تعداد پرسنل این نیرو که در خارج مستقرند چهار برابر شده است. انتظار می رود این تعداد از این نیز بیشتر و دامنه عملیات انها گسترده تر شود. مثلا ژنرال دنیس هیلیک فرمانده سابق فرماندهی عملیات ویژه نیروهای سپاه تفنگداران -- اخرین شاخه از نیروهای مسلح امریکا که در سال 2006 به سوکوم ملحق شد -- اعلام کرده است که طبق پیش بینی های وی واحد 2600 نفری سابق وی دو برابر خواهد شد. وی در گفتگویی با گزارشگران امور دفاعی در واشنگتن گفت: از دید من تعداد این نیرو روزی به حدود 5000 نفر خواهد رسید که به اندازه تعداد نیروهای سیل است که ما در میدان جنگ داریم. پیشتر طبق برنامه های دراز مدت پیش بینی شده بود تعداد این نیرو 1000 نفر افزایش یابد. دریابان ویلیام مک راون فرمانده سابق فرماندهی عملیات ویژه مشترک JSOC (که وی فرماندهی ان را در عملیات قتل بن لادن بر عهده داشت) و همان فردی که قرار است بزودی فرماندهی سوکوم را بر
عهده بگیرد در جلسه اخیر اخذ رای اعتماد از مجلس سنا تائید کرد که تعداد نیروی انسانی این نیرو بین سه دهم تا پنج دهم درصد در سال است. مک راون از نیروهای سابق سیل که هنوز هم گاهی سربازان این نیرو را تا میدان جنگ همراهی می کند ابراز عقیده کرد در حالی که نیروهای متعارف در افغانستان در حال کاهش هستند، نیروهای عملیات ویژه نقش برجسته تری در این کشور بر عهده خواهند گرفت. وی افزود، اگر پس از مهلت دسامبر 2011 برای خروج کل سربازان امریکایی از عراق نیروهای نخبه امریکایی همچنان به اجرای ماموریت در عراق ادامه دهند، عراق نیز از این مسئله سود خواهد برد. وی همچنین به کمیته خدمات نیروهای مسلح مجلس سنا اطمینان خاطر داد که به عنوان یک فرمانده سابق فرماندهی عملیات ویژه مشترک می توانم به شما بگویم که ما برنامه های بزرگی برای یمن و سومالی داشتیم. دریاسالار اریک السون Eric Olson، رئیس فرماندهی عملیات ویژه که دوره تصدی اش رو به پایان است اوایل امسال در یک سخنرانی در سمپوزیوم سالانه عملیات ویژه و کشمکش کم شدت در انجمن صنعتی دفاع ملی به یک تصویر ماهواره ای ترکیبی از جهان در هنگام شب اشاره کرد. قبل از یازده سپتامبر 2001 قسمت های دارای
چراغ روشن در کره زمین -- عمدتا کشورهای صنعتی شده شمال جهان -- مناطق کلیدی محسوب می شدند. وی گفت: اما در ده سال گذشته جهان تغییر کرده است. تمرکز راهبردی ما عمدتا به جنوب معطوف شده است. اینها مسلما در محدوده عملیات ویژه قرار گرفته اند زیرا ما از جاهایی که چراغ های روشن ندارند با تهدیدهای نوظهوری مواجه ایم. السون در این راستا پروژه لارنس را شروع کرد که تلاشی برای بالا بردن توانایی های فرهنگی -- مانند اموزش زبان پیشرفته و اطلاعات بهتر از تاریخ و آداب و سنن محلی -- برای عملیات برون مرزی بود. این برنامه از روی نام یک افسر انگلیسی به نام توماس ادوارد لارنس (معروف به لارنس عربستان) نامگذاری شده است که برای راه انداختن یک جنگ چریکی در خاورمیانه در زمان جنگ جهانی اول به جنگجویان عرب پیوست. السون با نام بردن از افغانستان، پاکستان، مالی و اندونزی افزود سوکوم حالا به لارنس هایی از هر جا نیاز دارد. در جایی که السون فقط به 51 کشور اشاره کرد که بیشترین توجه سوکوم را به خود جلب کرده اند، نای به من گفت در هر روز نیروهای عملیات ویژه در تقریبا 70 کشور سرتاسر جهان مستقر هستند. وی به سرعت افزود همه انها به درخواست دولت محلی
استقرار یافته اند. بنا بر اظهارات اوایل امسال السون در برابر کمیته خدمات نیروهای مسلح مجلس نمایندگان، نزدیک به 85 درصد از نیروهای عملیات ویژه که در خارج مستقرند در 20 کشور منطقه عملیات فرماندهی نیروهای مرکزی، سنتکام CENTCOM، در خاورمیانه بزرگ هستند. اینها عبارتند از افغانستان، بحرین، مصر، ایران، عراق، اردن، قزاقستان، کویت، قرقیزستان، لبنان، عمان، پاکستان، قطر، عربستان سعودی، سوریه، تاجیکستان، ترکمنستان، امارات عربی متحده، ازبکستان، و یمن. بقیه در سرتاسر جهان از امریکای جنوبی تا جنوب شرقی اسیا در قالب گروههای کوچک و بزرگ پراکنده اند. فرماندهی عملیات ویژه فاش نکرده است که نیروهایش دقیقا در کدام کشورها عملیات دارند. نای می گوید: مسلما جاهایی هست که به نفع ما نیست که ما انها را وارد فهرست جاهایی بکنیم که در انها عملیات داریم. همه کشورهای میزبان به دلایل گوناگون داخلی یا منطقه ای دوست ندارند که ما نام انها را علنی کنیم. اما این مطلب پنهانی نیست (یا دست کم راز لو نرفته ای نیست) که سربازان به اصطلاح سیاه عملیات ویژه، مانند سیل و نیروی دلتا، به ماموریت های قتل/ اسارت در افغانستان، عراق، پاکستان، و یمن مشغولند، حال
ان که نیروهای سفید مانند کلاه سبزها و تکاوران در جنگ جهانی و مخفی با القاعده و دیگر گروههای ستیزه جو سرگرم اموزش دادن شرکای بومی اند. مثلا در فیلیپین امریکا سالانه 50 میلیون دلار خرج یک نیروی 600 نفری اعزامی از نیروهای عملیات ویژه نیروی زمینی، سیل های نیروی دریایی، عملیات ویژه نیروی هوایی، و دیگران می کند که در کنار متحدان فیلیپینی بر ضد گروههای شورشی مانند جماعت اسلامی و ابوسیاف سرگرم عملیات ضد تروریستی اند. سال گذشته تارا مک کلوی Tara McKelvey، روزنامه نگار محقق، در تجزیه و تحلیل اسناد سوکوم، که منبع اطلاعات باز پنتاگون است، و یک بانک اطلاعاتی ماموریت های عملیات ویژه (برای طرح ابتکاری روزنامه نگاری امنیت ملی ِ دانشکده روزنامه نگاری مدیل) فاش کرد که نیروهای نخبه امریکایی در بلیز، برزیل، بلغارستان، بورکینافاسو، آلمان، اندونزی، مالی، نروژ، پاناما و لهستان مانورهای اموزشی مشترک برگزار کردند. امسال تاکنون ماموریت های اموزشی مشابهی نیز در جمهوری دومینیکن، اردن، رومانی، سنگال، کره جنوبی، تایلند، و برخی کشورهای دیگر انجام گرفته است. نای به من گفت واقعیت این است که برنامه های اموزشی تقریبا در هر کشوری که نیروهای
عملیات ویژه در ان مستقرند اجرا شده است. وی در این باره گفت: از 120 کشوری که ما تا پایان امسال از انها دیدار داشته ایم، می توانم بگویم که اکثریت قابل توجه انها به شکلی با ما مانورهای اموزشی داشته اند. اینها را مانورهای اموزشی طبقه بندی می کنند. * نخبگان قدرت پنتاگون نیروهای عملیات ویژه که زمانی فرزندخواندگان مورد غفلت واقع شده دستگاه نظامی محسوب می شدند نه فقط در تعداد و بودجه رشد تصاعدی داشته اند، بلکه از لحاظ قدرت و نفوذ نیز رشد کرده اند. سوکوم از سال 2002 اجازه داشته است نیروهای ضربت مشترک خود را -- مانند نیروی ضربت عملیات ویژه مشترک فیلیپین -- تشکیل دهد حال ان که این کار حق انحصاری فرماندهی های رزمی بزرگتر مانند فرماندهی نیروهای مرکزی بوده است. سوکوم امسال بدون سر و صدای زیاد نیروی ضربت فراگیر مشترک خود Joint Acquisition Task Force را نیز تشکیل داد که یک گروه از افسران کادر طراح تجهیزات و متخصصان فراگیری است. سوکوم با کنترل بودجه، اموزش و تجهیز نیروی خود، که معمولا جزو اختیارات وزارتخانه ها(مانند وزارت نیروی زمینی یا وزارت نیروی دریایی) است، و نیز با دلارهای اختصاصی در هر بودجه وزارت دفاع، و مدافعان و
طرفداران بانفوذ در کنگره حالا به یک بازیگر بسیار قدرتمند در پنتاگون تبدیل شده است. فرماندهی عملیات ویژه (سوکوم) با قدرت و نفوذ واقعی خود اینک می تواند در دعواهای بوروکراتیک پیروز شود، فناوری پیشرفته بخرد، و به تحقیقات جانبی مانند مخابره الکترونیکی پیام به درون ذهن افراد یا توسعه فناوری های پوششی کوچک و رادارگریز-مانند برای سربازان نیروی زمینی بپردازد. از سال 2001 قراردادهای اولیه سوکوم که به گروههای کوچک واگذار شده است- یعنی قراردادهایی که برای تولید تجهیزات و تسلیحات ویژه است - شش برابر شده است. سوکوم که مقر اصلی ان در پایگاه هوایی مک دیل در فلوریداست اما از اتاق های فرماندهی پراکنده در سرتاسر جهان، از جمله در هاوایی، آلمان و کره جنوبی عملیات می کند و در اکثر کشورهای جهان نیز فعال است حالا خود یک نیروی مستقل شده است. همانطور که السون اوایل امسال گفته بود، سوکوم یک نمونه کوچک از وزارت دفاع با اجزا و شاخه های زمینی، هوایی و دریایی و با حضور جهانی و اختیارات و مسئولیت هایی است که منعکس کننده وزارت خانه های نظامی، خدمات نظامی و سازمان های دفاعی است. سوکوم که وظیفه دارد همه برنامه ریزی های پنتاگون را در
برابر شبکه های تروریستی هماهنگ کند، و در نتیجه با دیگر سازمان های دولتی، ارتش های خارجی، دستگاههای اطلاعاتی مرتبط و به انواع بالگردهای رادارگریز، هواپیماهای بال ثابت سرنشین دار، هواپیماهای بدون سرنشین کاملا مسلح و قایق های توپدار پرسرعت و هاموی های ویژه و خودروهای مقاوم در برابر مین یا MRAPs، و دیگر تجهیزات پیشرفته نظامی (و تجهیزاتی که در راهند) مسلح است، نماینده پدیده ای جدید در ارتش امریکاست. چالمرز جانسون کارشناس فقید میلیتاریسم در گذشته سیا را ارتش خصوصی رئیس جمهور توصیف می کرد، اما حالا فرماندهی عملیات ویژه مشترک اینک این نقش را بر عهده گرفته است و به عنوان جوخه ترور خصوصی رئیس قوه مجریه عمل می کند و مادرش، سوکوم، نیز نقش طبقه نخبگان جدید قدرت پنتاگون را ایفا می کند که یک ارتش مخفی در درون ارتش است و اختیارات خانگی و دسترسی جهانی دارد. سربازان فرماندهی عملیات ویژه در 120 کشور سرتاسر جهان جنگ مخفی ترورهای پر سر و صدا، قتل های هدفمند کم سر و صدا، عملیات قتل/اسارت، عملیات شبانه یورش به خانه ها، عملیات مشترک با نیروهای خارجی، و ماموریت های اموزشی با شرکای بومی را در قالب جنگی زیرزمینی و ناپیدا برای بیشتر
مردم امریکا به اجرا گذاشته اند. انها زمانی به سبب کوچک و چابک بودن و عملیات در خارج یک نیروی ویژه محسوب می شدند اما حالا از لحاظ قدرت، دسترسی و نفوذ و هاله ای که اطراف انها را گرفته ویژه اند. این هاله اینک از داشتن یک روابط عمومی قوی سود می برد که به این نیروها کمک می کند یک تصویر فوق بشری از خود در داخل و خارج ارائه کنند، ان هم در زمانی که بسیاری از فعالیت های واقعی انها همچنان زیر سایه های بزرگ پنهان است. اظهارات دریاسالار السون درباره انها نمونه اظهاراتی است که این نیروها دوست دارند درباره انها گفته شود: من به این نتیجه رسیده ام که این نیروها... از لحاظ فرهنگی دمسازترین شرکا، مرگبارترین شکارچیان، سریع ترین و چابک ترین و مبتکرترین نیرو و پربازده ترین مشاور و مربی و حل کننده مسائل و جنگاورترین نیروهایی هستند که یک ملت می تواند داشته باشد. السون اخیرا در نشست مجمع امنیتی موسسه اسپن Aspen Institute apostrophe s Security Forum اظهارات جهت دار مشابه و نیز برخی اطلاعات گمراه کننده عرضه کرد و مدعی شد نیروهای عملیات ویژه امریکا فقط در 65 کشور فعالیت می کنند و فقط در دو کشور درگیر عملیات رزمی اند. وقتی از او درباره
حملات هواپیماهای بدون سرنشین در پاکستان سوال شد وی در پاسخ گفت: ایا منظورتان انفجارهایی است که منشا ان نامعلوم است؟ اما انچه وی بر زبان اورد، گویا بود. وی مثلا گفت عملیات سیاه مانند ماموریت قتل بن لادن که کماندوها با عملیات هلی برد شبانه ان را به اجرا گذاشتند حالا پدیده ای کاملا رایج است. وی افزود هر شب بیش از ده عملیات از این نوع اجرا می شود. اما شاید گویاتر از هر چیزی اظهارات فی البداهه او درباره تعداد نیروهای سوکوم بود. او تاکید کرد همین حالا نیروهای عملیات ویژه امریکا تقریبا به بزرگی کل نیروی وظیفه فعال ارتش کاناداست. در حقیقت، این نیرو از ارتش های وظیفه فعال بسیاری از کشورها که سربازان نخبه امریکایی حالا هر ساله در انها عملیات دارند بزرگتر است و قرار است از این نیز بزرگتر شود. امریکایی ها هنوز درست درک نکرده اند که داشتن یک نیروی ویژه به این بزرگی، به این فعالی، و با این همه مخفی کاری به چه معناست -- و بعید است که انها تا زمانی که اطلاعات بیشتری در دسترس قرار بگیرد به چنین درکی برسند. منبع این اطلاعات فقط السون و نیروهایش نخواهد بود. او در پاسخ به سوالی درباره مخفی کاری سوکوم گفت: دسترسی ما (به کشورهای
خارجی) بستگی به توانایی ما برای حرف نزدن درباره این نیروها دارد. وقتی ماموریت ها مانند ماموریت کشتن بن لادن مورد بررسی دقیق قرار می گیرد، نیروهای نخبه مخالفت می کنند. السون گفت: ارتش مخفی ارتش امریکا می خواهد به ماموریت های محرمانه خود بازگردد و به وظایف خود بپردازد.