اخبار آرشیوی
سایت اشراف در گزارشی مشروح به بررسی ابعاد تشکیل "ارتش سری آمریکا" در کشورهای مختلف جهان و نحوه عملیات آنها پرداخت + متن کامل گزارش
به گزارش اشراف به نقل از شبکه خبری الجزیره ، در جایی بر روی این کره خاکی یکی از کماندوهای آمریکا در حال انجام ماموریت است. حال این جمله را 70 بار تکرار کنید و در طول روز آن را ادامه دهید. یک ارتش سری در درون نیروی نظامی آمریکا بدون اطلاع افکار عمومی در اکثر کشورهای جهان در حال انجام عملیات است. این نخبگان نظامی پنتاگون جنگ جهانی را شعلهور میسازند که ابعاد و دامنه آن در اغلب موارد از سوی رسانههای گروهی تا به حال نادیده گرفته شده است اما در واقع باید بدان توجه ویژهای داشت. پس از آنکه تفنگداران نیروی دریایی آمریکا دو گلوله بر سر و سینه اسامه بن لادن نشاندند، یکی از سریترین واحدهای عملیاتی ارتش آمریکا ناگهان متوجه شد که ماموریتش لو رفته است. این مسئله کاملاً غیرعادی بود. هرچند روشن است که نیروهای عملیات ویژه آمریکا در مناطق جنگی افغانستان و عراق استقرار دارند و اینکه چنین واحدهایی حتی در مناطق جنگی مشکوک نظیر یمن و سومالی عملیات میکنند، اما عامه مردم از دامنه جنگ آنها اطلاعی در دست ندارند. سال گذشته، "کارن دی یانگ"(Karen DeYoung) و "گرگ جف"(Greg Jaffe) از واشنگتن پست گزارش دادند که نیروهای عملیات ویژه
آمریکا در 75 کشور استقرار یافتند که این تعداد بیش از 60 کشوری است که تا پایان دوران ریاستجمهوری جورج بوش اعزام شده بودند. به گزارش اشراف سرهنگ "تیم نای"(Tim Nye) سخنگوی فرماندهی عملیات ویژه آمریکا در مصاحبه ای به الجزیره گفت که این تعداد احتمالاً به 120 کشور خواهد رسید. نای اخیراً گفت:" نیروهای بسیاری را به اقصی نقاط جهان اعزام میکنیم- که البته محل ماموریت بیشتر آنها افغانستان یا عراق است. "این حضور جهانی- درحدود 60 درصد کشور جهان و به مراتب بیشتر از آنچه که قبلاً گزارش شده است- از تشکیل یک واحد نخبه نظامی سری از طرف پنتاگون حکایت دارد که جنگ مخفی در گوشه و کنار جهان به پا میدارند. تشکیل ارتش سری نیروی نظامی آمریکا پس از حمله ناموفق 1980 برای نجات گروگانهای آمریکایی در ایران که در جریان آن عملیات هشت تن از نظامیان آمریکا کشته شدند، فرماندهی عملیات ویژه آمریکا(SOCOM) در سال 1987 تشکیل گردید. پس از گذشت سالها بیاعتمادی در دوران پس از جنگ ویتنام و کاهش بودجه این نیرو از سوی ارتش ایالات متحده آمریکا، نیروهای عملیات ویژه ناگهان صاحب یک مرکز مستقل، بودجه ثابت و فرمانده چهار ستاره شدند. پس از آن، فرماندهی
عملیات ویژه آمریکا به یک نیروی مشترک با نسبتهای متفاوت تغییر ماهیت داد. این واحد از کلیه شاخههای نظامی نیرو جذب کرده بود، از جمله "کلاه سبزهای" و رنجرها / کماندوهای ارتش، تیم عملیات آبی- خاکی- هوایی نیروی دریایی، کماندوهای نیروی هوایی و واحدهای عملیات ویژه تفنگداران نیروی دریایی به علاوه خدمه پرواز بالگرد، تیمهای قایقرانی، پرسنل امور غیرنظامی، امدادگران چترباز و حتی کارشناسات کنترل ترافیک هوایی در میدان جنگ و هواشناسان عملیات ویژه. فرماندهی عملیات ویژه آمریکا با اتکا به این نفرات، پیچیدهترین و مخفیترین عملیاتهای آمریکا را انجام میدهند. این ماموریتهای سری شامل ترور، حملات ضدتروریستی، شناسایی از راه دور، تحلیل اطلاعاتی، آموزش سربازان خارجی و عملیات ضدگسترش تسلیحات کشتار جمعی است. یکی از اجزای کلیدی این نیروی مخفی، فرماندهی عملیات ویژه مشترک(JSOC) است که ماموریت اصلی آن ردیابی و کشتن تروریستهای مظنون است. این گروه که زیر نظر شخص رئیسجمهور فعالیت میکند و گزارش کار خود را نیز به وی ارائه میدهد، فهرستی جهانی در اختیار دارد که نام شهروندان و اتباع آمریکایی نیز در آن درج شده است. این واحد خارج از حیطه
قانون عملیات "دستگیری/ قتل" افراد را نیز در دستورکار داشت بطوریکه "جان ناگل"(John Nagl) مشاور سابق ضدشورش دیوید پترائوس- ژنرال چهار ستاره و رئیس فعلی سازمان سیا- آن را "ماشین کشتار ضدتروریسم در مقیاس صنعتی" مینامد. این برنامه ترور به دست واحدهای کماندو نظیر واحد آبی- خاکی- هوایی نیروی دریایی و نیروی دلتا ارتش آمریکا و از طریق حملات هواپیمای بدون سرنشین به عنوان بخشی از جنگهای مخفی قابلتحقق است. بدین ترتیب عوامل سازمان سیا نیز به عناوین مختلف برای کمک به این عملیاتها در کشورهای مثل سومالی، پاکستان و یمن حضور بهم میرسانند. ضمناً، این فرماندهی شبکهای از زندانهای مخفی را اداره میکند. در افغانستان به تنهایی فقط 20 زندان وجود دارد که از آنها برای بازجویی از اهداف باارزش استفاده میکنند. رشد صنعت از یک نیروی حدوداً 37000 نفری در اوایل دهه 1990، پرسنل فرماندهی عملیات ویژه تقریباً به 60000 نفر رسیده است که حدود یک سوم آنها از اعضای عملیاتی SOCOM (فرماندهی عملیات ویژه) و بقیه از متخصصان دیگر مشاغل نظامی هستند اما گهگاهی در داخل این فرماندهی رسته خود را تغییر میدهند. پس از حادثه 11 سپتامبر، رشد این نیرو در ابعاد
مختلف به صورت تصاعدی بوده است بطوریکه کف بودجه SOCOM سه برابر شده و از 2.3 میلیاردلار به حدود 6.3 میلیارد دلار رسیده است. اگر بودجه جنگ عراق و افغانستان را نیز بدان اضافه شود، این مبلغ بیش از چهار برابر شده و در سالهای اخیر به 9.8 میلیارد دلار میرسد. جای تعجب ندارد که تعداد نیروهای اعزام شده به خارج نیز 4 برابر شده باشد. هنوز هم افزایش بیشتر نیروها و گسترش عملیاتها در دستورکار است. برای مثال، ژنرال "دنیس هجلیک"(Dennis Hejlik) فرمانده سابق واحدهای عملیات ویژه تفنگداران نیروی دریایی- آخرین واحدی که در سال 2006 به SOCOM پیوست، در صبحانه مشترک ماه ژوئن با حضور گزارشگران حوزه مسائل دفاعی در واشنگتن گفت: "پیشبینی حاکی از آنست که تعداد نیروهای واحد سابق تحت امر او 2 برابر میشود و از 2600 نفر به 5000 نفر خواهد رسید، یعنی معادل با تعداد پرسنل واحد آبی- خاکی- هوایی بین {5000} و 6000 نفر که در میادین عملیاتی حضور دارند." برای اجرای طرحهای بلندمدت به افزایش نیرو تا سقف 1000 نفر نیاز است. دریادار "ویلیام مکراون"(William McRaven) رئیس آینده SOCOM و فرمانده فعلی عملیات ویژه مشترک(که حمله نظامی به مخفیگاه بن لادن را
فرماندهی کرد) در آخرین جلسه ارائه گزارش نزد اعضای سنا نرخ ثابت افزایش تعداد نیروی انسانی از 3 درصد به 5 درصد در سال را تایید میکند، این در حالی است که حتی تخصیص منابع بیشتر از جمله افزایش تعداد هواپیماهای بدون سرنشین و احداث تاسیسات جدید عملیاتهای ویژه را خواستار گردید. فرمانده سابق واحد آبی- خاکی- هوایی نیروی دریایی که هنوز هم برخی اوقات سربازان را در میادین نبرد همراهی میکند، اظهار داشت با عقب نشینی نیروهای عادی از افغانستان، نیروهای ویژه نقش بیشتری ایفا خواهند کرد. مکراون همچنین افزود اگر نیروهای نخبه آمریکا پس از پایان ضربالاجل دسامبر 2011 برای عقبنشینی کامل نیروهای آمریکا همچنان به ماموریت خود در آنجا ادامه دهند، مطمئناً عراق از این تصمیم سود خواهد برد. او همچنین به کمیته نیروهای مسلح سنا اطمینان داد که "به عنوان فرمانده سابق عملیات ویژه مشترک، میتوانم به شما بگویم که این مسئله را در یمن و سومالی با جدیت دنبال میکردیم." دریادار "اریک اولسون"(Eric Olson) فرمانده فعلی عملیات ویژه در همایش سالانه انجمن ملی صنایع دفاع با موضوع نبرد با شدت کم و عملیاتهای ویژه در ابتدای سال جاری به تصاویر ماهوارهای
جهان در شب اشاره کرد: قبل از 11 سپتامبر 2011بخشهای روشن این سیاره- عمدتاً کشورهای صنعتی شمال جهان- به عنوان مناطق کلیدی در نظر گرفته میشدند." اما در دهه اخیر جهان تغییر کرده است. تمرکز راهبردی واشنگتن تا حدی زیادی به سوی کشورهای جنوب تغییر یافته است. مطمئناً به عنوان یگان عملیات ویژه با تهدیدات نوظهوری در نقاط تاریک جهان روبرو خواهیم شد." بنابراین، اولسون"پروژه لارنس" را با هدف افزایش مهارت فرهنگی- همانند آموزش زبان پیشرفته و شناخت بهتر از تاریخ و رسوم محلی- برای عملیاتهای برون مرزی کلید زد. البته عنوان این برنامه از نام افسر انگلیسی، توماس ادوارد لارنس(که با نام "لارنس عربستان" بهتر شناخته میشود) گرفته شده است که در جریان جنگ جهانی اول برای شعلهور ساختن جنگ چریکی به یاری مبارزان عرب شتافت. اولسون با اشاره به افغانستان، پاکستان، مالی و اندونزی همچنین افزود که SOCOM در حال حاضر به "چندین لارنس در هر نقطه از جهان" نیاز دارد. باوجود آنکه اولسون به 51 کشور به عنوان نگرانیهای اصلی SOCOM اشاره کرد اما سرهنگ نای به من گفت: نیروهای عملیات ویژه به 70 کشور جهان اعزام شدهاند. وی بلافاصله افزود که همه آنها به
درخواست دولت میزبان بوده است. با استناد به شهادت اولسون در جلسه کمیته نیروهای مسلح مجلس نمایندگان، تقریباً 85 درصد سربازان عملیات ویژه که به خارج از کشور اعزام شدند در 20 کشور منطقه عملیاتی فرماندهی مرکزی آمریکا در خاورمیانه بزرگ: افغانستان، بحرین، مصر، ایران، عراق، اردن، قزاقستان، کویت، قرقیزستان، لبنان، عمان، پاکستان، قطر، عربستان سعودی، سوریه، تاجیکستان، ترکمنستان، امارت متحده عربی، ازبکستان و یمن حضور دارند. سایرین در بقیه نقاط جهان از آمریکای جنوبی گرفته تا آسیای جنوب شرقی پراکنده هستند. فرماندهی عملیات ویژه به محل عملیات نیروهای تحت امر خود هیچ اشارهای نمیکند. نای میگوید: "به نقاطی از جهان نیرو اعزام میکنیم که مسلماً اضافه کردن آنها به لیست مناطق موردنظر مزیتی برای ما ندارد؛ دولتهای میزبان هریک بنا به دلایلی- برخی داخلی و گاهی احتمالاً منطقهای- از ما کمک میخواهند." اما بر کسی پوشیده نیست که نیروهای عملیات ویژه موسوم به "یگان سیاه" مانند واحد آبی- خاکی- هوایی و نیروی دلتا، در حال انجام ماموریت دستگیری و کشتار در افغانستان، عراق، پاکستان و یمن هستند حال آنکه نیروهای موسوم به "یگان سفید" مثل کلاه
سبزها و رنجرها به عنوان بخشی از جنگ مخفی علیه القاعده و دیگر گروههای شبه نظامی در حال آموزش به شرکای بومی خود هستند. برای نمونه، ایالات متحده آمریکا در فیلیپین سالانه حدود 50 میلیون دلار را برای نیروی 600 نفره عملیات ویژه ارتش، واحدهای آبی- خاکی- هوایی نیروی دریایی، عوامل ویژه نیروی هوایی و سایرین هزینه میکند که با متحدان فیلیپینی علیه گروههای شورشی نظیر جماعه اسلامیه و ابوسیف عملیاتهای ضدتروریستی را انجام میدهند. به گزارش اشراف ، سال گذشته، "تارا مک کلوی"(Tara McKelvey) خبرنگار پژوهشی(برای پروژه خبرنگار امنیت ملی دانشکده خبرنگاری مدیل) در بررسی اسناد SOCOM، اطلاعات منابع آزاد پنتاگون و بانک اطلاعات ماموریتهای عملیات ویژه فاش ساخت که بیشتر نیروهای نخبه آمریکا مانورهای آموزشی مشترکی را در بلیز، برزیل، بلغارستان، بورکینافاسو، آلمان، اندونزی، مالی، نروژ، پاناما و لهستان را ترتیب دادند. در سال 2011 چندین ماموریت آموزشی مشابه در جمهوری دومینیکن، اردن، رومانی، سنگال، کره جنوبی و تایلند انجام شده است. نای به من گفت در واقع هر جا که نیروهای عملیات ویژه مستقر باشند، برنامههای آموزشی نیز ادامه خواهد یافت. "از
میان 120 کشوری که تا پایان سال بازدید میکنیم، اکثریت قریب به اتفاق آنها مانورهای آموزشی را در حالتهای مختلف برگزار میکنند. این مانورها در زمره تمرینات آموزشی طبقهبندی میشوند." نخبگان نظامی پنتاگون زمانی فرزندخواندههای فراموش شده تشکیلات نظامی یعنی همان نیروی عملیات ویژه نه فقط از لحاظ اندازه و بودجه بلکه از نظر قدرت و نفود به صورت تصاعدی در حال رشد بودهاند. SOCOM از سال 2002 اجازه یافت تا نیروهای عملیات ویژه مشترک را سازماندهی نماید- مانند نیروی ضربت عملیات ویژه مشترک در فیلیپین- امتیازی که معمولاً به فرماندهیهای رزمی بزرگ نظیر ستاد فرماندهی مرکزی محدود میگردد. SOCOM در سال جاری بدون جنجال و هیاهوی تبلیغاتی گروه رزمی مشترک ویژه عملیات شناسایی، واحدی متشکل از طراحان تجهیزات نظامی و کارشناسان زبده عملیات شناسایی را سازماندهی نمود. با نظارت بر بودجه، آموزش، تجهیز نیرو و با اتکا به نیروهای ذخیره برای سازمانهای مختلف( نظیر سازمان نیروی زمینی یا سازمان نیروی دریایی)، تخصیص میلیونها دلار در بودجه وزارت دفاع و حامیان بانفوذ در کنگره، فرماندهی عملیات ویژه امروزه یکی از قدرتمندترین بازیگران پنتاگون به شمار
میرود. این نیرو با قدرت و نفوذی که دارد، میتواند در منازعات بورکراتیک پیروز گردد، فناوری پیشرفته خریداری نماید و تحقیقات جانبی نظیر تابش امواج الکترونیکی به سر افراد یا توسعه فناوریهای رادارگریز برای نیروی زمینی را در دستورکار قرار دهد. قراردادهای اولیه SOCOM از سال 2001 به معاملات کوچک اختصاص داشت- معمولاً ساخت تسلیحات و تجهیزات خاص - که تا به امروز شش برابر شده است. فرماندهی عملیات ویژه که مقر فرماندهی آن در پایگاه نیروی هوایی مکدیل در فلوریدا است اما چندین میدان نبرد را در اقصی نقاط جهان منجمله هاوایی، آلمان و کره جنوبی فرماندهی میکند و در اکثر کشورهای کره زمین حضور دارد، هماکنون ارتشی در درون ارتش دیگر است. همانگونه که اولسون فرمانده فعلی SOCOM در ابتدای امسال اظهار داشت: فرماندهی عملیات ویژه "جهان کوچکی از وزارت دفاع و متشکل از واحدهای زمینی، هوایی و دریایی است، حضوری جهانی دارد و اختیارات و مسئولیتهای آن دقیقاً با آئیننامه ادارات نظامی، نیروهای مسلح و سازمانهای دفاعی مطابقت دارد." فرماندهی عملیات ویژه وظیفه دارد تا کلیه برنامههای پنتاگون علیه شبکههای تروریسم جهانی را هماهنگ سازد؛ از اینرو
با دیگر سازمانهای دولتی، ارتش کشورهای خارجی و سرویسهای اطلاعاتی ارتباط نزدیکی دارد و از انواع بالگردهای رادارگریز، هواپیماهای با بال ثابت، هواپیماهای بدون سرنشین کاملاً مجهز، قایقهای تندرو بسیار پیشرفته مجهز به توپ و نفربرهای ضدمین یا MRAP و نیز دیگر ادوات پیشرفته(که بیشتر آنها به زودی تحویل خواهند شد) بهره میبرد. در واقع، SOCOM به منزله طرحی بدیع و ابتکاری در ارتش است. همانطور که "چالمرز جانسون"(Chalmers Johnson) پژوهشگر فقید مسائل نظامی از سازمان سیا به عنوان"ارتش خصوصی رئیسجمهور" یاد میکرد، فرماندهی عملیات ویژه مشترک نیز این روزها همان نقش را ایفا میکند و به عنوان جوخه ترور خصوصی رئیس قوه مجریه و مادر آن یعنی فرماندهی عملیات ویژه به عنوان نخبگان نظامی جدید پنتاگون فعالیت میکنند، یک ارتش سری در داخل ارتش کلاسیک که در داخل قدرت بسیار و در خارج از مرزها حضوری فعال دارند. ترور افراد بلندپایه، کشتار هدفمند افراد سطح پایین، عملیات دستگیری/ آدمربایی، حملات غافگیرانه شبانه، عملیاتهای مشترک با نیروهای خارجی و ماموریتهای آموزشی با شرکای بومی به عنوان بخشی از اقدامات در سایه کارکنان فرماندهی عملیات ویژه در
120 کشور جهان است، جنگ مخفی که بیشتر مردم آمریکا از آن کاملاً بیاطلاعند. زمانی این "نیروی ویژه" به اندازه کوچک، ضعیف بودن و عملیاتهای خارجی شهرت داشت اما امروزه به دلیل قدرت فراوان، دسترسی، نفوذ و آوازه خود معروفیت دارد. نیروهای عملیات ویژه برای حفظ این موقعیت هماکنون از عملیات روابط عمومی کاملاً هماهنگی بهره می گیرند که به آنها کمک میکند تا از خود تصویر فوق بشری در داخل و خارج از کشور ارائه نمایند هرچند که بسیاری از اقدامات اصلی آنها در زیر سایههای گسترده و تاریک به اجرا در میآید. چشماندازی که این نیرو ترسیم میکند در این جملات دریادار اولسون کاملاً مشهود است: "مطمئن هستم که این نیروها.... هماهنگترین متحدان از لحاظ فرهنگی، بیرحمترین قاتلان و مسئولیتپذیرترین، زیرکترین، خلاقترین و کارآمدترین مشاوران، مربیان و جنگجویانی هستند که هر کشوری باید در اختیار داشته باشد." اخیراً در نشست امنیتی موسسه "اسپن"(Aspen)، اولسون نظرات مشابه و برخی اطللاعات گمراهکننده ارائه داد و ادعا کرد که نیروهای عملیات ویژه فقط در 65 کشور در حال عملیات بودند و تنها در دو میدان نبرد حضور دارند. زمانیکه از وی درباره حملات
هواپیماهای بدون سرنشین در پاکستان سوال پرسیدند، ظاهراً پاسخ داد:" شما در مورد انفجارهایی صحبت میکنید که هیچ ارتباطی با عملیات این نیرو ندارند؟" اما آنچه که بیان داشت در واقع به نوعی طفره رفتن از پاسخ به این سوال بود. برای نمونه، اولسون خاطرنشان کرد که عملیاتهای سیاه نظیر ماموریت بن لادن با کماندوهایی که حملات شبانه هلیبرد انجام میدهند، عادی شده بودند. او همچنین افزود برخی از این عملیاتها هر شب انجام میشود. اما آنچه که در رابطه با این عملیاتها قابلتامل است به اندازه SOCOM برمیگردد. اولسون تاکید کرد که در حال حاضر نیروهای عملیات ویژه آمریکا تقریباً به بزرگی کل نیروهای مسلح در حین خدمت کانادا بودند. در حقیقت، این نیرو به مراتب بزرگتر از ارتشهای در حین خدمت بسیاری از کشورهای جهان است که نیروهای نخبه آمریکایی هماکنون در آنجا عملیات میکنند. لازم به ذکر است که این نیرو همچنان در حال رشد است. گزارش اشراف حاکی است اما مردم آمریکا با سوالات متعددی در رابطه با اندازه، نوع فعالیت و ماهیت مخفی این نیروی "ویژه" دست به گریبانند- و تا زمانی که اطلاعات بیشتری در اختیار آنها قرار نگیرد بعید است پاسخ سوالات خود را
بفهمند. مطمئناً آنها نمیتوانند از اولسون و نیروهای تحت امرش پاسخی دریافت کنند. اولسون در پاسخ به سوالات مربوط به ماهیت مخفی فرماندهی عملیات ویژه گفت: "حضور و فعالیت{در کشورهای خارجی} به توانایی ما در مخفی نگهداشتن آن بستگی دارد." زمانیکه ماموریتی نظیر حمله به مخفیگاه بن لادن مورد مداقه عموم قرار میگیرد، نیروهای نخبه اعتراض میکنند. اولسون تصریح کرد: ارتش سری نیروی نظامی آمریکا میخواهد "دوباره به سایه برگردد و به همان شیوه قبل اهداف تعیین شده خود را دنبال کند." "نیک تورس"(Nick Turse) مورخ، مقالهنویس و خبرنگار پژوهشی است. آخرین اثر معاون سردبیر پایگاه خبری TomDispatch.com و سردبیر ارشد پایگاه خبری Alternet.org تحت عنوان موضوع عقبنشینی نیروها از افغانستان در دسترس عموم است.