اخبار آرشیوی

کدخبر: 271584

پایگاه "برهان" در گزارشی از حمله به سفارت تل‌آویو در قاهره به نقل از "سیدمحمود الجابر" از اعضای اصلی حزب"وحدت و آزادی" مصر: جوانان انقلابی به تأسی از حرکت سال ۱۹۷۹ (۱۳۵۸) جوانان ایرانی، می‏خواهند لانه‏های جاسوسی و فساد در کشورشان را پاک‌سازی کنند

گروه بین الملل برهان/ قاسم رحمانی؛ در جمعه تغییرِ مسیر و پس از ادای فریضه نماز جمعه، جوانان انقلابی به طرف خیابان «ابن مالک» در منطقه‌ی «جیزه» واقع در غرب قاهره به راه می افتند. نیروهای امنیتی و پلیس مصر در مقابل آنها صف کشیده است. آنها خود را به ساختمان شماره‌ی 6 خیابان «ابن مالک» می‏رسانند. این‌جا سفارت یا لانه‌ی جاسوسی اسراییل در مصر است. از دیوار حایل 5/2 متری که شورای نظامی جلوی سفارت اسراییل ساخته، بالا می‏روند و پرچم رژیم جعلی را به زیر می‏کشند و آتش می‏زنند. پس از ساعت‌ها درگیری با نیروهای پلیس و تلاش برای تخریب دیوار، موفق می‌شوند به درون سفارت راه یابند. اکنون نیل در سیاهی جمعه شب، آرام و خوشحال است چرا که کمی آن طرف‌تر از غرب ساحل، این گنجینه‌ی اسرار سرزمین انبیا و فراعنه، یک رویداد تاریخی برای جهان اسلام در شرف تکوین بوده و مهر بطلان بر حکم بردگی اعراب مقابل اسراییل زده می‏شود. دقایق پایانی 9 سپتامبر 2011 میلادی در قاهره است و جوانان انقلابی، لانه‌ی جاسوسی اسراییل را فتح می‏کنند. آن گونه که «سید محمود الجابر» از اعضای اصلی حزب «وحدت و آزادی» گفت: «جوانان انقلابی مصر به تأسی از حرکت 4 نوامبر 1979 میلادی (13 آبان 1358) جوانان انقلابی ایران اسلامی، می‏خواهند لانه‏های جاسوسی و فساد در کشورشان را یکی یکی پاک سازی کنند.» در سوی دیگر ماجرا، جلسه‌ی اضطراری در تل‌آویو تشکیل می‏شود و «نتانیاهو» نگران گروگان گیری از نوع لانه‌ی جاسوسی آمریکا در تهران است. اولین تصمیم، خروج دیپلمات‌ها و خانواده‌هایشان از مصر و منع سفر صهیونیست‌ها به این کشور است. خبر می‏رسد که شش دیپلمات در سفارتخانه گرفتار شده‌اند. نتانیاهو با «طنطاوی» رییس شورای نظامی مصر تماس می‏گیرد اما او از ترس انقلابیون پاسخ نمی‏دهد. نتانیاهو با او و با ما تماس می‏گیرد و رییس جمهور آمریکا قول می‏دهد هر کاری از دستش بر بیاید، انجام دهد. تماس «اوباما» با طنطاوی موجب اعزام کماندوهای مصری به سفارت اسراییل می‏شود. کماندوها لباس عربی به تن دیپلمات‌ها می‏کنند و آن‌ها را فراری می‏دهند. 80 دیپلمات صهیونیست با هواپیمای اختصاصی نظامی از قاهره به تل‏آویو می‏گریزند. نتانیاهو از اوباما تشکر می‏کند و می‏گوید:‌»این لطف خاص اوباما را فراموش نمی‏کنیم چرا که فقط او بود که می‏توانست دیپلمات‌ها را نجات دهد و این کار را انجام داد. این نشانه‌ی روابط فوق العاده نزدیک دو طرف است.» خبر به مردم می‏رسد. آن‌ها از آمریکا و شورای نظامی مصر خشمگین هستند. به طرف خیابان «توفیق دیاب» می‏روند و جلوی ساختمان شماره‌ی 5 تجمع می‏کنند تا به آن حمله کنند. این‌جا یک لانه‌ی جاسوسی دیگر یعنی سفارت آمریکا در قاهره است. نیروهای پلیس و ارتش مصر با مردم درگیر می‏شوند و تیراندازی می‏کنند. بالاخره انقلابیون تنها برای چند ساعت، متفرق می‏شوند اما تجمع در برابر سفارت آمریکا هم‌چنان ادامه دارد و ملت مصر می‏خواهند در روز جمعه، اخراج آمریکا و تشکیل حکومت انقلابی را فریاد بزنند. صبح روز بعد فرا می‏رسد. صبح مصر بدون اسراییل. سفیر و دیپلمات‌ها گریخته‌اند و تنها معاون سفارتخانه مانده است تا نتانیاهو مدعی شود روابط هنوز قطع نشده است. به همین سادگی، اسراییل از مصر اخراج شد و از دست شورای نظامی مصر، حکومت آمریکا و دیگران کاری ساخته نیست. روز شنبه هوای تازه‏ای در قاهره احساس شد و آن قدر روح نواز بود که ملت اردن را هم به فکر تسخیر لانه‌ی جاسوسی اسراییل در «امان» انداخته است. «سید محمود الجابر» از اعضای اصلی حزب «وحدت و آزادی» می‌گوید: «جوانان انقلابی مصر به تأسی از حرکت 4 نوامبر 1979 میلادی (13 آبان 1358) جوانان انقلابی ایران اسلامی، می‏خواهند لانه‏های جاسوسی و فساد در کشورشان را یکی یکی پاک سازی کنند.» دست‌آوردهای اولیه‌ی تسخیر لانه‌ی جاسوسی اسراییل تسخیر لانه‌ی جاسوسی اسراییل در قاهره دست‌آوردهای مهمی داشت. این عمل به بهانه‌ی حمله‌ی 18 آگوست اسراییل به صحرای سینا که به کشته شدن 7 نظامی مصری منجر شد، صورت گرفت. اما واقعیت آن است که مصری‌ها از روز سقوط «مبارک»، خواهان قطع روابط خود با اسراییل و اخراج سفیر این رژیم بودند. بنابراین ملت مصر به یکی از خواسته‌های اصلی خود دست یافت. اگر چه شورای نظامی مصر و رژیم صهیونیستی خواهان حفظ روابط هستند. دست‌آورد مهم دیگر بی‌اثر شدن قرارداد کمپ دیوید است حتی اگر به طور رسمی فسخ نشود. در روزهای اول انقلاب مصر، سران رژیم صهیونیستی به انقلابیون حکم می‏کردند که کمپ دیوید نباید فسخ شود اما حالا نتانیاهو از موضع انفعال می‏گوید: «ما به قرارداد صلح پای‌بند هستیم.» بر اساس یکی از بندهای قرارداد کمپ دیوید صحرای سینا به سه قسمت A، B و C تقسیم شده بود که مصر فقط اجازه داشت، پلیس خود را در قسمت C مستقر کند اما پس از بالا گرفتن انقلاب ملت، رژیم صهیونیستی مجبور شد از ارتش مصر بخواهد در آن‌جا مستقر شود و به این ترتیب،‌یک بند از قرارداد کمپ دیوید، کان لم یکن شد. دست‌آورد دیگر تسخیر لانه‌ی جاسوسی اسراییل در قاهره، رویه شدن این مسأله در منطقه و جهان است. خب عمل اسلامی و جنبش ضدصهیونیسم اردن اعلام کرده‏اند که خواهان تسخیر لانه‌ی جاسوسی اسراییل در امان هستند. آن‌ها به دنبال فراهم کردن تجمعی یک میلیون نفری هستند تا سفارت اسراییل را تسخیر کنند. این مسأله ممکن است در دیگر کشورها، حتی کشورهای غیراسلامی هم تکرار شود چرا که رژیم صهیونیستی براساس نظرسنجی‌های بین‏المللی، منفورترین رژیم دنیاست. دژ مستحکم فرو ریخت مصر که تا 8 ماه قبل، دژ مستحکم دفاع از رژیم صهیونیستی بود اکنون به دشمن خطرناکی برای این رژیم تبدیل شده است. اگر کمک‌های طنطاوی و عمر سلیمان (رییس دستگاه اطلاعاتی رژیم مبارک) نبود، آمریکا هم دیگر جایی در مصر نداشت. قاهره برای اسراییل آن قدر مهم است که نتانیاهو پس از تسخیر سفارتخانه‌ی رژیم خود، حاضر شد ذلت حفظ روابط را بپذیرد و روابط خود را با مصر قطع نکند. آمریکا در سال 1980میلادی و پس از آزادی گروگان‌هایش، روابط خود با جمهوری اسلامی ایران را در اعتراض به تسخیر لانه‌ی جاسوسی‌اش قطع کرد و عمل متکبرانه‌ی آمریکا نه تنها ملت ایران را ناراحت نکرد بلکه موجب خوشحالی آنان شد. آمریکا بعدها از کرده‌ی خود پشیمان شد و خواستار برقراری روابط شد اما تهران نپذیرفت. نتانیاهو از این تجربه‌ی تلخ آمریکا، درس عبرت گرفت و نه تنها روابط خود با مصر را قطع نکرد بلکه در چند روز گذشته فرستادگان ویژه‌اش را به قاهره فرستاد تا زمینه‌ی بازگشت سفیر و انتقال مکان سفارتخانه به منطقه‌ی دیگری در پایتخت مصر را فراهم کنند. نتانیاهو باید به دنبال حفظ روابط با مصر باشد. براساس قرارداد ننگین کمپ دیوید، مصر در ازای دریافت سالانه دو میلیارد دلار کمک بلاعوض نقدی و غیرنقدی از آمریکا، تعهد کرد حافظ امنیت و منافع اسراییل در برابر جهان اسلام باشد. این کمک‌ها، همواره برای تجهیز ارتش مصر و رشوه به خاندان مبارک استفاده شد تا امنیت تل‌آویو حفظ شود. انبار باروتی که قرار بود در جهت منافع اسراییل استفاده شود اکنون می‏تواند برضد آن مورد بهره‌برداری قرار بگیرد. اگر حکومت مردمی تشکیل شود و ارتش در اختیار مردم قرار گیرد، مصر به دشمنی قدرتمند و مجهز به ادوات پیشرفته‌ی نظامی در برابر اسراییل تبدیل خواهد شد که خواب آرام را از صهیونیست‌ها خواهد ربود. حال آن که مصر، روزگاری مانع از کمک جهان اسلام به فلسطین می‌شد و حتی در جنگ 22 روزه در کنار اسراییل قرار گرفت و همواره به دنبال کشاندن فلسطینی‌ها به سازش ننگین با صهیونیست‌ها بود. مهم‌تر این که اعراب به تأسی از مصر، زندگی تحقیر آمیز در کنار اسراییل را پذیرفته بودند اما حالا دیگر سرزمین‌های اطراف رژیم صهیونیستی نیز کانون حرکت‌های ضدصهیونیستی خواهند شد. جمعیت فلسطینی اردن از بومیان این کشور بیش‌تر است، میلیون‌ها فلسطینی در لبنان و سوریه زندگی می‌کنند، ضمن این که بخش‌هایی از چهار کشور مصر، اردن، لبنان و سوریه در اشغال اسراییل است. بنابراین اوضاع برای اسراییل وخیم‌تر از قبل خواهد شد. به ویژه اگر آمریکا، طرح تشکیل کشور فلسطینی را در سازمان ملل وتو کند،‌ سیل خروشان فلسطینی‌های ساکن آن چهار کشور به علاوه‌ی ملت‌های آنان که به دنبال باز پس گیری سرزمین‌هایشان هستند، به سوی سرزمین‌های اشغالی روانه خواهند شد و سونامی ضداسراییلی شکل خواهد گرفت. مصر تأمین کننده‌ی گاز اسراییل است که با چهار انفجار در خط لوله‌ی آن، صهیونیست‌ها با مشکل تأمین سوخت مواجه شده‌اند و اکنون باید به دنبال تأمین انرژی از دهان شیر (حزب الله لبنان) باشند چرا که لبنانی‌ها اجازه نخواهند داد اسراییل به منافع گاز و نفت آنان دست درازی کند. نقاب‌ها در مصر افتاد تسخیر لانه‌ی جاسوسی اسراییل در مصر، نقاب از چهره‌ی واقعی شورای نظامی و حتی برخی گروه‌های به ظاهر اسلام‌گرا برداشت. شورای نظامی مصر که با سرکوب فاتحان لانه‌ی جاسوسی اسراییل سه شهید و 1100 زخمی روی دست آن‌ها گذاشت، قول محاکمه‌ی آن‌ها را به تل‌آویو و واشنگتن داده است. در همین راستا تاکنون 130 نفر بازداشت شده‌اند و تلاش برای دستگیر کردن 500 عامل اصلی ادامه دارد. سران ارتش مصر با نجات دیپلمات‌های اسراییلی نشان داده‌اند که با ملت خود هم صدا نیستند. شنیده می‌شود که قصد دارند یک نظامی را نخست وزیر کنند و «عصام شرف» را کنار بزنند و این به معنای بازگشت دیکتاتوری به مصر خواهد بود. هم‌چنین در کنار احزابی چون «الوفد» که غربی بودنشان محرز است، «اخوان المسلمین»، حمله به سفارت اسراییل و تسخیر آن را محکوم کرد. حالا معلوم می‌شود چرا انشعاباتی در درون این حزب رخ داده و هواداران این حزب به سوی گروه‌های انشعابی متمایل شده‌اند. حمایت آمریکا از اسراییل در ماجرای تسخیر لانه‌ی جاسوسی نیز یک مسأله را روشن کرد. برخی سران احزاب مانند «عمروموسی» و «البرادعی» و حتی اخوان المسلمین، اسراییل را دشمن مصر معرفی می‌کردند اما آمریکا را دوست قلمداد می‌نمودند. در واقع جای دشمن اصلی و فرعی را عوض می‌کردند اما اکنون برای همه روشن شده است که دشمن اول آمریکاست و به همین دلیل ملت مصر خواهان اخراج سفیر آمریکا و قطع روابط قاهره - واشنگتن هستند. وقتی در 11 سپتامبر 2001 میلادی سناریوی اشغال خاورمیانه به وسیله‌ی صهیونیسم بین‌الملل کلید خورد، ‌کسی فکرش را نمی‌کرد در صبح 10 سپتامبر 2011 میلادی، ساحل نیل از وجود صهیونیست‌ها پاک شود و آمریکا بازنده‌ی این سناریو باشد اما اکنون اسراییل در محاصره قرار گرفته، معاهده‌ی کمپ دیوید در آستانه‌ی کان لم یکن شدن است و هر روز ضربه‌ی جدیدی به رژیم صهیونیستی وارد می‌شود و این معنی گامی دیگر برای نابودی اسراییل و فروپاشی آمریکا است.(*)
ارسال نظر: