اخبار آرشیوی
"عبدالمجید تراب زمزمی"، نویسنده تونسی در گفتگو با پایگاه "برهان": در آینده با مداخلههای آمریکا در مصر، مردم این کشور بیش از پیش به سوی انقلاب اسلامی ایران حرکت خواهند کرد
گروه بین الملل برهان/ از جمله شرکت کنندگان همایش بیداری اسلامی که 26 و 27 شهریور ماه در تهران برگزار شد، «عبدالمجید تراب زمزمی» از تونس بود. سابقهی حضور ایشان در ایران به سالهای دفاع مقدس باز میگردد که به همراه تیمی از بچههای سپاه در جبهه حضور یافت و با تحقیقاتی که انجام داد، عراق را به عنوان طرف تجاوزگر به مجامع جهانی معرفی نمود. نتیجهی تحقیقات او در کتابی تحت عنوان «جنگ ایران و عراق» در سال 1368 توسط انتشارات کیهان، به چاپ رسید. برای بررسی تحولات منطقه و همچنین تونس با ایشان به گفتوگو مینشینیم: 1. به عنوان یکی از شرکت کنندگان در همایش بیداری اسلامی، دستآوردهای این همایش را چه میدانید؟ بنده فکر میکنم که این انقلاب کار ایران نبوده است بلکه لطف خداوند بوده که نه فقط شامل حال مسلمانان بلکه کل بشریت شده است. بنده در سالهای اخیر در کنفرانسهای مختلفی شرکت کردهام که دستآوردهای زیادی داشته، از جمله پیروزی «حزب الله» و «حماس»؛ این کنفرانس هم دستآوردهای بسیاری خواهد داشت، از جمله آزادی فلسطین (انشاءالله) تنها با حرکت در این مسیر است که ما میتوانیم آزادی کامل خود را به دست آوریم. 2. دیدگاه مردم تونس
در مورد مردم ایران چیست و آیا ایران میتواند الگوی خوبی از مقاومت برای مردم منطقه باشد؟ شباهت اندکی میان انقلاب ایران و انقلاب مثلاً مصر وجود دارد اما مسأله این جاست که گروهی که بیش از 30 سال قبل از انقلاب اسلامی ایران حمایت کردهاند هم اکنون در صحنه حضور دارند و هر روز نیز قدرتمندتر میشوند و مردم آرزوی آن را دارند که انقلابی مانند انقلاب ایران داشته باشند و من فکر میکنم که در آینده با مداخلههای آمریکا در مصر، مردم بیشتر به سمت انقلاب اسلامی ایران حرکت کنند. 3. نظر شما در مورد تحولات اخیر منطقه چیست؟ چرا بعضی این حرکتها را انقلاب مردم مسلمان نمیدانند و به دنبال انکار نقش اسلام در این تحولات هستند؟ این عده به دنبال اسلام سکولار هستند. آنها اعتقادی به حضور قرآن در زندگی مردم ندارند و مانند مسیحیها فقط نماز میخوانند. برای آنها دین صرفاً نماز خواندن است و هیچ نقشی در اقتصاد، سیاست و اجتماع ندارد. از نظر آنان ما باید سکولار باشیم و با اسراییل در ارتباط باشیم. این دقیقاً همان کاری است که در ترکیه در حال انجام آن هستند و میخواهند این کار را در مصر و تونس نیز انجام دهند. از آنها بیش از این نیز نمیتوان
توقع داشت زیرا آنها برای آمریکا کار میکنند. رؤیای آنها این است که مصر و تونس را سکولار کنند و با اسراییل در رابطه باشند تا به کمک آمریکا رییس جمهور نظام جدید التأسیس در کشورشان شوند. 4. در مصر و تونس ما شاهد سرنگونی مبارک و بنعلی بودهایم، آیا این مسأله به دگرگونی نظامهای سیاسی این کشورها انجامیده است یا سیستم قبلی به کار خود ادامه میدهد؟ به نظر بنده سیستم قبلی علیرغم کنار رفتن رؤسای آن به دلیل مداخلههای آمریکا همچنان به حیات خود ادامه میدهد اما این به معنای آن نیست که در آینده هم چنین خواهد بود زیرا مردم تغییر کردهاند و این تغییر به تغییر سیستم میانجامد. 5. سیاستهای متناقض آمریکا در دوستی با دیکتاتورها هنگامی که در قدرت هستند و تبری جستن از آنها هنگام سرنگونی آنها و مدعی حامی حرکتهای مردمی بودن را چهطور ارزیابی میکنید؟ آنها هیچگاه حامی حرکتهای مردمی نبودند. در جریان سرنگونی مبارک و بنعلی هم غافلگیر شدند و بلافاصله نظر خود را تغییر دادند تا بتوانند در حرکت مردم نفوذ کنند. آنها تمام تلاش خود را میکنند تا از وقوع انقلاب در بحرین و یمن و سایر کشورها جلوگیری کنند و در مصر و تونس سعی
مینمایند که این انقلابها را از مسیر خود خارج کنند و چه بسا آنها را برگردانند اما نمیتوانند چرا که مردم در مقابل آنها ایستادهاند و تسخیر سفارت اسراییل در مصر به خوبی این را نشان میدهد. آنها فقط در کلام از حرکت مردم حمایت میکنند. 6. به نظر شما آیا میتوان تحولات سوریه را با تحولات منطقه مقایسه کرد یا این که این دو کاملاً از هم متمایز هستند؟ بنده در حدود 30 سال است که از انقلابها حمایت کردهام و کتابی در مورد جنگ ایران و عراق نوشتهام. در آن کتاب به تحلیل حکومتهای منطقه پرداختهام و به این نتیجه رسیدهام که حکومت سوریه دیکتاتوری است و هنوز هم این گونه است. اما فرق زیادی میان حکومت سوریه با حکومتهایی چون مصر و تونس وجود دارد. یکی از این تفاوتهای بزرگ آن است که رژیم مصر برضد فلسطین با اسراییل همکاری میکرد اما حکومت سوریه در کنار مقاومت فلسطین و در مقابل اسراییل قرار داشت. فرق دیگر بزرگ آن است که آمریکا که همیشه از رژیمهای دیکتاتور حمایت میکرده از نظام سوریه این حمایت را دریغ کرده است. همین دو نکته یعنی یکی ضداسراییلی بودن و دیگری مورد حمایت آمریکا نبودن نظام سوریه آن را از سایر رژیمهای منطقه
متمایز میسازد. از آن جا که دغدغهی اصلی مردم منطقه مسألهی فلسطین است پس مردم سوریه نمیتوانند با دولت سوریه که موضع خوبی در مورد مسألهی فلسطین اتخاذ کرده مخالفت شدیدی داشته باشند. بنابراین نمیتوانیم در سوریه شاهد انقلابهایی باشیم که باعث سرنگونی رژیمهای مصر و تونس شد. آنچه در نهایت آمریکا میتواند در سوریه ایجاد کند جنگ داخلی در سوریه است که نتیجهی آن تنها جنگ فلسطین بر ضداسراییل را شعلهورتر خواهد ساخت. البته این نباید باعث شود که از آن طرف نظام سوریه که دیکتاتوری است دست به اصلاحات جدی در درون خود نزند. من فکر میکنم در بلند مدت باید از خواست مردم سوریه حمایت کنیم اما در کوتاه مدت باید از دولت سوریه به دلیل مواضع ضداسراییلیاش حمایت کنیم. این کار دشواری است اما ممکن است. 7. همان طور که مستحضر هستید در 20 سپتامبر در مجمع عمومی سازمان ملل طرح تشکیل کشور مستقل فلسطین مطرح شد. در این میان دو دسته نظر وجود دارد. عدهای معتقدند که این یک گام رو به جلو در مبارزه است و در مقابل آن را نوعی انحراف از آرمان مقاوت فلسطین میدانند. نظر شما در این باره چیست؟ فقط میتوانم بگویم که در این باره باید نظر خود
فلسطینیها را جویا شویم و به نظر من کلید اصلی پاسخ این سؤال در دستان مقاومت و گروههای جهادی چون حماس است. 8. در پایان آیا به نظر شما این تحولات میتواند به حاکمیت اسلام و قوانین اسلامی بیانجامد؟ به خواست خدا این خیلی دور از ذهن نیست و امکانی محتمل است. با تشکر از این که وقت خود را در اختیار «برهان» قرار دادید/انتهای متن/