اخبار آرشیوی

کدخبر: 290591

شبکه "راشا‏تودی": وزارت دفاع آمریکا می‌گوید که قصد دارد نیروهای نظامی خود را ظرف پنج سال آینده از افغانستان خارج کند ولی وقتی کل صنعت آمریکا وابسته به جنگ باشد، این کار چندان راحتی نخواهد بود

، ایالات‌متحده قصد دارد 725 میلیارد دلار را در سال جاری به فعالیت‌های نظامی اختصاص دهد. این میزان، بزرگترین بودجه نظامی جهان تا به امروز به شمار می‌رود، از طرفی این افزایش بودجه در شرایطی انجام می‌شود که اوضاع اقتصادی آمریکا نابسامان بوده و بدهی‌های ملی این کشور افزایش یافته است. وقتی مساله به جنگ افغانستان می‌رسد، می‌بینیم که بیش از نیمی از مردم آمریکا با آن مخالفند. در اینجا این سوال مطرح می‌شود که با آنکه این جنگ تلفات زیادی داشته و همچنین بر طبق آمار سالیانه، به طور متوسط، بالغ بر 366 میلیارد دلار برای آمریکا هزینه داشته است، پس چرا آمریکا همچنان اصرار به ماندن در افغانستان و ادامه این مسیر دارد؟ "دیوید سوانسون" (David Swanson) نویسنده کتاب "جنگ یک دروغ است"، می‌گوید: "محرک‌های زیادی برای این جنگ از قبیل انرژی، منافع اقتصادی و مسائل استراتژیک وجود دارد." به نظر می‌رسد که در آمریکا برخی نمی‌خواهند که جنگ پایان یابد. سه کمپانی نظامی مشهور آمریکا به نام‌های "لاکهید‏ مارتین" (Lockheed Martin)، "نورث راپ گرومن" (Northrop Grumman) و "بوئینگ" (Boeing)، در سال 2008 ده‌ها میلیارد دلار از طریق قرار‏داد‏هایی با دولت ایالات متحده سود کرده‌اند. "آیزنهاور"، یکی از روسای جمهور آمریکا، قبلا در مورد نفوذ فزاینده کمپانی‏های نظامی هشدار داده بود. او گفته بود: "ما باید با نفوذ غیرمجاز و فزاینده ائتلاف‏های نظامی- صنعتی مقابله کنیم." پنجاه سال از زمانی که "آیزنهاور" این سخنان مشهور را بیان کرده می‌گذرد. با این حال در طی دهه‌های پس از ایراد این سخنان، هزینه‌های نظامی آمریکا از 500 میلیارد دلار در خلال جنگ ویتنام تا حدود 600 میلیارد دلار در زمان جنگ سرد و تا بیشتر از 700 میلیارد دلار در جنگ‌های پس از یازده سپتامبر، افزایش یافته است. برخی معتقدند که این افزایش هزینه‌های نظامی طی این سال‌ها در ارتباط مستقیم با هشدار "آیزنهاور" بوده است. "ویلیام.دی.هارتنگ" (William D.Hartung )، مدیر مرکز منابع مالی نیروهای مسلح معتقد است که حجم وسیعی از تجارت موثر آمریکا تنها از درگیری‌های جنگ افروزانه ارتزاق می‌کند. او می‌گوید: "من فکر می‌کنم که کمپانی‌های نظامی نقش شاخصی در این زمینه دارند زیرا آنها در هر ایالتی حضور داشته و در بسیاری موارد کنگره را در کنار خود دارند، چه در راستای ساخت تسلیحات و چه در صورت لزوم استفاده از آنها." قانونگذاران، قوانینی وضع می‌کنند که در راستای منافع کمپانی‏های نظامی باشد. مثلا مطابق تحقیقات "هارتنگ"، کمپانی "لاکهید مارتین" در سال 260 دلار به ازای هر مالیات دهنده دریافت می‌کند و در نتیجه این کمپانی را به بزرگترین دریافت کننده مالیات تبدیل می‌کند. در این میان کمپانی‏هایی نظیر "لاکهید"، میلیون‌ها دلار در سال صرف لابی‌گری سیاسی می‌کنند و سیاستمداران را با دادن وعده‌های موقعیت‌های اقتصادی تطمیع می‌نمایند. چنانچه "هارتنگ" می‌گوید: "گاهی آنان می‏گویند که اگر شما به نفع ما رای دهید، در حوزه انتخابی شما کارخانه می‌سازیم." به گزارش اشراف ، کسانی که با هارتنگ هم نظرند می‌گویند که تا زمانی که دلارها به جیب کمپانی‌های تسلیحاتی سرازیر می‌شود، تاثیرگذاری و نفوذ آنها افزایش یافته و امپراطوری آنها گسترش می‌یابد و این هرکسی را به فکر فرو می‌برد که آیا آمریکا واقعا قصد دارد که به جنگ خاتمه دهد و یا اینکه بر عکس، هرگز نمی‌خواهد افغانستان را ترک کند. طبق گفته "سوانسون"، افغانستان در همسایگی خاورمیانه و همچنین نزدیک چین و روسیه واقع است. او می‌گوید: "آنجا منطقه فوق‏العاده‌ای برای داشتن پایگاه‌های نظامی و تسلیحات متعارف و هسته‌ای می‌باشد. آنجا بهترین منطقه برای احداث خطوط انتقال گاز است." "مایکل هادسن" استاد اقتصاد دانشگاه "میسوری" می‌گوید که با نگاهی به تاریخ معاصر، گرچه رئیس‏جمهور اوباما پایان ماموریت نظامی آمریکا در عراق را اعلام کرده است ولی این به معنی پایان جنگ نیست. او می‌گوید: "ایالات متحده تمایل به پایان جنگ عراق دارد ولی در عین حال می‌خواهد پایگاه‌های نظامی خود را در این کشور حفظ کند و پنجاه هزار نظامی خود را در آنجا نگه دارد. آمریکا می‌خواهد کنترل کامل بر اقتصاد عراق داشته باشد به طوری که عراقی‌ها هیچ‌گونه فعالیت اقتصادی برخلاف میل آمریکا و سرمایه‌گذاران آمریکایی نداشته باشند. ما می‌توانیم ناگهان صدهزار نفر عراقی دیگر را بکشیم!" در حالی که آمریکا هنوز میلیون‌ها دلار صرف به دست آوردن قلب و ذهن مردم افغانستان می‏کند، در نظر برخی تدابیر و این پول‌ها در جهت عکس عمل می‌کند. "کتی کلی" (Kathy Kelly)، فعال صلح می‌گوید: "شما می‌توانید حداقل حدود یک مایل ‏و‏ نیم در آنجا رانندگی کنید، در آن صورت دیواری مشاهده خواهید کرد که در یک سمت آن انبارهای مهمات و دپوهای نظامی آمریکا قرار دارد و در طرف دیگر آن مناطق مسکونی. در سمت دیگر جاده، مردم بی‌خانمانی هستند که در چادرهایی بدون پرده و پوشش و وسیله‌ای برای گرم کردن خودشان در زمستان سرد، زندگی می‌کنند." افغان‏ها در سرما رها شده‌اند در حالی که دولت ایالات متحده و کمپانی‌ها و شرکت‌های بزرگ آمریکا بر روی جنگی سرمایه‌گذاری می‌کنند که به نظر پایانی ندارد
ارسال نظر: