اخبار آرشیوی

کدخبر: 339847

"مرکز علوم و امور بین‌الملل بلفر" در دانشگاه هاروارد در گزارشی ضمن بررسی واکنش‌های ایران به حمله عراق در دهه ۱۹۸۰ به پیش‌بینی درباره واکنش تهران به حمله احتمالی آمریکا یا رژیم صهیونیستی پرداخت

به گزارش اشراف، مرکز بلفر در دسامبر 2011 گزارشی تحت عنوان «حمله به ایران: تجاربی از جنگ ایران و عراق» را به قلم "آنی تریسی ساموئل" منتشر کرده است. سایت خبری تحلیلی اشراف بدون تایید محتوا و ادعاهای مطرح شده در این گزارش ترجمه آن را برای اطلاع نخبگان و تصمیم گیران عرصه سیاسی کشور از فعالیت های اندیشکده های غربی در دو بخش منتشر می کند،که در این مجال قسمت اول آن را می خوانید. *** این نوشته خلاصه ای از سیاست های ایران در جنگ عراق است و هدف آن دادن آگاهی و مشارکت در مباحثه مربوط به حمله احتمالی آمریکا و/یا اسرائیل به تسهیلات نظامی و هسته ای ایران است. هدف احتمالی چنین حمله ای تضعیف جمهوری اسلامی، به خصوص از طریق کاهش توانایی آن در ساخت سلاح هسته ای می باشد. با این حال نگاهی به گذشته و حمله عراق به ایران در شهریور 1358، این باور را که حمله به ایران رژیم موجود را تضعیف خواهد کرد دچار شک و تردید می کند. در این نوشته واکنش های ایران به حمله عراق بررسی می شود تا بتوان ازآن طریق واکنش احتمالی ایران به حمله آمریکا یا اسرائیل را پیش بینی کرد. همچنین عکس العمل مردم ایران به حمله عراق و تاثیرات این حمله در سیاست های ایران و موقعیت رژیم جدید ارزیابی می شود. و نگاهی هم به ماهیت سیاست هایی می اندازیم که جمهوری اسلامی در جنگ 8 ساله ایران و عراق به کار بست. موضوعاتی که در این نوشته به آنها توجه شده تنها بخش کوچکی از عواملی هستند که باید در گزینه نظامی علیه ایران در نظر گرفته شوند. پیامدهای چنین حمله ای غیرقابل پیش بینی و بسیار عمیق خواهد بود. بنابراین بررسی واکنش ایرانیان به حمله عراق و نتیجه گیری از آن بسیار مهم است، زیرا از این طریق نتایج حمله ای در آینده مشخص می شود. بعلاوه، عمده سیاست های امنیتی ایران و به طور کلی نگرش سیاسی آن را تجربیات ایران و عراق شکل داده اند. ایرانیان همیشه از تجربیات جنگ و تاثیر آنها در زندگی کنونی صحبت می کنند، این کار سیاستمداران را ملزم می کند که همین روش را دنبال کنند. انقلاب 57-1356 ایران جنبشی بود که در آن گروه های مختلف برای مقابله با رژیم محمدرضا شاه سخت با هم متحد شده بودند. بعد ازسرنگونی شاه در بهمن 1357، اتحاد این گروه ها کم کم از هم گسیخت. در حمله به ایران صدام حسین رئیس جمهور عراق چنین پنداشت که ایرانی های از هم گسیخته و همچنین نیروهای مسلح از هم پاشیده، قادر به جنگ به مدت طولانی نخواهند بود. او در اشتباه بود. گرچه بسیاری از ایرانی ها مخالف مسیری بودند که انقلاب پیمود ولی با اتحاد یکدیگر و تحت لوای رهبری آن زمان به این حمله پاسخ دادند. رهبران ایران به سرعت نیروهای مسلح را از طریق توقف محاکمات نظامی و پاکسازی مخالفان و با اقدام به سربازگیری، احیا کردند. سپاه پاسداران انقلاب اسلامی (آی.آر.جی.سی) که بعد از انقلاب به عنوان سازمانی با هدف برقراری امنیت داخلی تشکیل شده بود، به عنوان ارتش دوم به مصاف نیروهای مهاجم رفت. هزاران داوطلب به سپاه پاسداران و ارتش دائمی پیوستند. ترکیب قدرتمندی از انگیزه های ناسیونالیسم، رسالت انقلابی و شور مذهبی، که تهدیدات خارجی به شدت آن می افزود، این افراد را برانگیخته بود که از کشور، انقلاب و جمهوری اسلامی دفاع کنند. رهبران ایرانی از این احساسات به طور موثر بهره گرفتند و آنها را به عنوان انگیزه مبارزه نظامی به کار بستند. این کار را مخصوصا با مسلح کردن نیروهای انقلابی غیر دائمی یعنی سپاه پاسداران و بسیج، که وفادارترین حامیان رژیم را در بر می گرفت، و فرستادن آنها برای رهبری مبارزه در مقابل عراق، انجام دادند. دفاع ایثارگرانه و مصمم این نیروها و عملیات جنگی ضعیف عراقی ها، باعث تضعیف و عقب نشینی عراقی ها شد. هم اکنون سپاه پاسداران و بسیج به عنوان وفادارترین مدافعان جمهوری اسلامی موجود هستند. این نیروها تمایل فراوانی به بقا حکومت دارند و انتظار می رود که شدیدا در مقابل نیروهای مهاجم بایستند، همانطور که در حمله عراق ایستادند. بسیجیان در جنگ ایران و عراق به دلیل وفاداری و شجاعت زیادی که موج انسانی در پاکسازی میدان های مین با دستان خودشان نشان دادند، انگشت نما شدند. می توان انتظار داشت که در صورت بروز جنگی در آینده، این نیروها همان از خود گذشتگی و پافشاری در تضعیف و شکست دشمن را از خود نشان دهند. با حمله آمریکا یا اسرائیل به ایران احتمالا بر تعداد طرفداران حکومت افزوده خواهد شد. ایرانی ها از هر طبقه یا فرقه ای که باشند برای مقابله با چنین حمله ای متحد خواهند شد، همانطور که در جنگ عراق جمعیت از هم گسیخته ایران متحد شدند. چنین حمله ای جمهوری اسلامی را قدرتمندتر، متحدتر و مبارزتر خواهد کرد. محمد خاتمی رئیس جمهور اصلاح طلب پیشین ایران و منتقد جدی برخی سیاست ها و رهبران فعلی ایران می گوید: " اگر روزی در ایران مداخله نظامی صورت بگیرد تمامی گروه ها، اعم از اصلاح طلب و غیر اصلاح طلب، برای مقابله با حمله با هم متحد می شوند." ایرانی هایی که با خبرگزاری رویتر، رادیو فردا و کمپین حقوق بشر مصاحبه کرده اند، استدلال مشابهی داشته اند. یک زن 56 ساله و ساکن تهران می گوید: "جنگ ایران را متحد کرده و بسیاری را وادار خواهد کرد تا به پشتیبانی از رژیم با هم متحد شوند. "در جایی دیگر می گوید: "برای خشنودی اسرائیل، که قصد کشتن هموطنان ما که در نیروگاه های هسته ای کار می کنند را دارد، دیگر چه باید بکنیم؟". همچنین یک روزنامه نگار تهرانی که در جنبش مخالف سبز با مردم مصاحبه و همدردی می کرده نوشته است: "جامعه ایران به هر کشوری که قصد تجاوز به خاک آن را داشته باشد روی خوش نشان نمی دهد." حمله به ایران مردم را، تحت لوای رژیم فعلی، متحد کرده و باعث می شود همگی طرفدار اتخاذ تصمیمی برای دست یابی به سلاح های هسته ای باشند. در حال حاضر شواهد حاکی از آن است که رهبران ایران در حال توسعه و دست یابی به تکنولوژی هستند که آنها را قادر می سازد سلاح هسته ای تولید نمایند. شواهد همچنین نشان می دهد که هیچ تصمیم جمعی و هماهنگی در راستای ایجاد برنامه سلاح های هسته ای گرفته نشده است. حمله به ایران به برنامه سلاح های هسته ای آسیب می زند ولی آن را از بین نمی برد. حتی اگر هدف حمله تسهیلات هسته ای ایران بوده و حوزه جنگ محدود باشد، ولی با این حال ایرانیان این حمله را نوعی اعلان جنگ و تلاش برای تغییر رژیم و تصمیمی جدی برای جلوگیری از دستیابی ایران به تکنولوژی هسته ای از هر نوعی که باشد، تعبیر خواهند کرد. چنین حمله ای همچنین ایرانیان را متقاعد می کند که سرعت بخشیدن به تلاششان و در نهایت دست یابی به سلاح هسته ای تنها راه محافظت از رژیم و کشورشان در برابر حملات آینده است. هانس بلیکس رئیس پیشین آژانس بین المللی انرژی اتمی اخیرا دیدگاه خود را این گونه بیان کرده است که :"فکر نمی کنم با تهدید به خشونت بتوان کسی را متقاعد به توقف برنامه هسته ای کرد. بلکه این کار باعث می شود با سرعت عمل بیشتری روی برنامه کار کنند تا بتوانند از خود دفاع کنند و اگر هنوز تصمیمی مبنی بر ساخت سلاح هسته ای نگرفته اند، حمله ی نظامی گرفتن چنین تصمیمی را بیش از هر زمان دیگر تضمین می کند." بدین طریق برنامه هسته ای نمادی است از اینکه ایران چگونه به موضع خود در جهان، که ترکیبی از قدرت و آسیب پذیری است، می نگرد. برنامه هسته ای نشانی از غرور ملی، نمادی از جایگاه قدرت مدرن ایران و گذشته سلطنتی آن است. این برنامه همچنین ابزاری ضروری در جهت کاهش آسیب پذیری ایران می باشد، یعنی حفاظی است در مقابل تهدید به اشغال نظامی. حمله به ایران این حس آسیب پذیری را افزایش می دهد و تلاشی دوباره برای از بین بردن قدرت استقلال ایران محسوب می شود. در نتیجه، این حمله جایگاه سلاح های هسته ای به منظور تثبیت قدرت استقلال را استحکام می بخشد.
ارسال نظر: