اخبار آرشیوی

کدخبر: 378832

سفیر سابق ایران در مکزیک در گفتگو با پایگاه "برهان" با اشاره به انتخابات در این کشور گفت: طبیعتاً آمریکایی‌ها از دخالت در امور مکزیک دریغ نمی‌کنند/ واشنگتن برای ممانعت از پیروزی "لوپز اوبرادور" نامزد چپ‌ها "قطعا" سرمایه‌گذاری می‌کند

گفت‌و‌گوی «برهان» با «سفیر سابق کشورمان» در مکزیکوسیتی؛ انتخابات مکزیک اگر چپ‌ها در مکزیک پیروز شوند، یک درد سر اساسی برای آمریکا ایجاد می‌شود. البته چپ‌ها در شرایط مساعدی قرار ندارند و آمریکایی‌ها نیز تمام تلاش خود را برای ممانعت از پیروزی آن‌ها به کار خواهند بست. گروه بین‌الملل برهان؛ انتخابات ریاست جمهوری مکزیک اول ژوئیه‌ی سال 2012م. (11 تیر) برگزار می‌شود. در این انتخابات مجددا، «لوپز اوبرادور» کاندیدای چپ که تمایلات ضد امپریالیستی دارد، کاندیدا شده است. وی که علی‌رغم پیروزی در انتخابات 2006م. به موجب تقلب‌های گسترده از سوی آمریکا با اختلاف ناچیزی دوم شد، این بار با «انریک پنیانیتو» از حزب پان و «جوزفیا وازکز موتا» (نخستین کاندیدای زن) از حزب اقدام ملی رقابت می‌کند. برگزاری این انتخابات از یک طرف و دخالت‌های گسترده‌ی ایالات متحده در امور داخلی مکزیک -که نقض ماده‌ی 2 منشور سازمان ملل می‌باشد- ما را بر آن داشت تا با آقای «دکتر محمدحسن قدیری‌ابیانه» سفیر فوق‌العاده و سابق جمهوری اسلامی ایران در مکزیک (1386 تا 1389) گفت‌وگویی داشته باشیم که متن آن از نظرتان می‌گذرد. به نظر شما چه منافعی در مکزیک وجود دارد که موجب گردیده آمریکا در امور داخلی مکزیک دخالت کند؟ ایالات متحده‌ی آمریکا فقط با دو کشور هم مرز است. کانادا در شمال و مکزیک در جنوب. آمریکا بیش از 3هزار کیلومتر مرز مشترک با مکزیک دارد که پر ترددترین مرز زمینی جهان محسوب می‌شود. مکزیک کشوری است با وسعت حدود 2هزارکیلومتر مترمربع و 110میلیون جمعیت. بسیار غنی از نظر وضعیت طبیعی، جنگل‌ها و دارای منابع نفت است و در حقیقت بیشتر مهاجرین به آمریکا از مکزیک وارد خاک این کشور می‌شوند. در ضمن حدود 20 میلیون مکزیکی در آمریکا حضور دارند که حدود نیمی از آن‌ها حضورشانغیرقانونی است. از این رو وضعیت مکزیک به طور قطع در آمریکا تأثیرگذار است. از آنجا که ایالات متحده‌ی آمریکا کل آمریکای لاتین را حیات خلوت خودش در نظر می‌گیرد، این جنبه در مورد مکزیک برای آمریکا پررنگ‌تر است. از این رو مکزیک را عمق استراتژیک خود می‌داند. روابط آمریکا و مکزیک به تنهایی از روابط آمریکا از بقیه‌ی آمریکای لاتین بیشتر است. مکزیک بعد از برزیل در مجموع از توان اقتصادی بالاتری به نسبت بقیه‌ی آمریکای لاتین برخوردار است. چهار ایالت جنوبی آمریکا در گذشته بخشی از خاک مکزیک بود و در بیش از صد جنگ برضد مکزیک نه تنها آن ایالت‌ها به اشغال در آمده بلکه مکزیک تحت نفوذ شدید آمریکا قرار گرفت. شایان ذکر است قبل از اشغال عراق سفارت آمریکا در مکزیک بزرگ‌ترین سفارت آمریکا در یک کشورهای خارجی بود. سالانه حدود 25 میلیون آمریکایی از مکزیک دیدار می‌کنند و قبل از بحران اخیر سالانه حدود 20 میلیارد دلار سرمایه‌گذاری آمریکایی در مکزیک صورت می‌گرفت. قرارداد نفت بین آمریکا، مکزیک و کانادا موجب گسترش روابط این کشورها شد و البته هدف آمریکا از این قرارداد، تبدیل مکزیک به بازار مصرف کالاهای آمریکایی است. برخی منابع اساسی درآمد مکزیک عبارت‌اند از: «نفت، توریست و نیز قاچاق مواد مخدر و انسان به آمریکا»؛ از این رو باندهای مخوف مواد مخدر آمریکایی در مکزیک از توان بسیار بالایی برخوردارند. روابط مکزیک و آمریکا، رابطه‌ی مهم و حساسی است. طبیعتاً آمریکایی‌ها که حق خود می‌دانند در هر نقطه‌ای از جهان دخالت کنند، از دخالت در امور مکزیک نیز دریغ نمی‌کنند امریکایی‌ها برای ممانعت از پیروزی اوبرادور نامزد چپ قطعا سرمایه‌گذاری خواهند کرد. در مرزهای شمالی مکزیک تعداد زیادی کارخانه‌های عمدتاً آمریکایی تأسیس شده تا از نیروی کار ارزان مکزیکی استفاده کنند و کارگران مکزیکی با مزد ناچیز و در شرایط سخت، در این کارخانه‌ها مشغول به کار هستند. هر چند محصولات این کارخانه‌ها جزو تولید مکزیک محاسبه می‌شود اما صاحبان آن در حقیقت افراد خارجی و عمدتاً آمریکایی هستند و منافع این‌ها نیز نصیب آمریکایی‌ها می‌شود و تنها نفع مکزیک از آن، اشتغال نیروی کار است. بنابراین روابط مکزیک و آمریکا، رابطه‌ی مهم و حساسی است؛ از این رو هر دولتی سر کار بیاید ( اعم از چپ و راست ) ناچار به توجه به این واقیت است. طبیعتاً آمریکایی‌ها که حق خود می‌دانند در هر نقطه‌ای از جهان دخالت کنند، از دخالت در امور مکزیک نیز دریغ نمی‌کنند. ایالات متحده در این کشور نفوذ بسیار گسترده‌ای دارد. چه احزابی در انتخابات مکزیک شرکت می‌کنند. رویکرد این احزاب و واکنش ایالات متحده نسبت به آن‌ها چگونه است؟ در گذشته حدود 70 سال حزب پیری (PRI) به معنای حزب انقلابی نهادی بر این کشور حاکم بوده است که یک حزب راست میانه‌ی سکولار محسوب می‌شود. در 12 سال اخیر حزب پیری جایگاه خود را به حزب پان (PAN) یعنی حزب اقدام ملی، واگذار نمود که شامل دو دوره‌ی 6 ساله‌ی ریاست جمهوری آقایان «فکس» و «کالدرون» می‌شود. این حزب در عمل، حزبی دموکرات مسیحی می‌باشد. در دور گذشته آقای «لوپز اوبلادور» از حزب «پی.آر.دی» (PRD) یعنی حزب انقلابی دموکراسی، زمینه‌ی گسترده‌ای برای پیروزی داشت و پیروزی وی یک شکست مهم و یک معضل بزرگ برای آمریکا محسوب می‌شد. از این رو واشنگتن تمام تلاش خود را برای جلوگیری از پیروزی او به کار برد. در نهایت با اختلاف کمی از آرا و با حکم قضایی، آقای «کالدرون» به قدرت رسید. مخالفین ادعای تقلب را مطرح کردند که دور از انتظار نبود. آنچه که می‌توان بر آن تأکید کرد این است که آمریکا پیروزی وی را بر پیروزی رقیبش ترجیح داد و در تمام سطوح نیز دخالت کرد. مخالفین نیز هرگز مشروعیت وی را نپذیرفتند و از آقای لوپز اوبلادور به عنوان رئیس‌جمهور واقعی نام بردند. هرگاه کالدرون وارد مجلس می‌شد، نیمی از مجلس جلسه را ترک می‌کرد. حتی معاونین و رئیس مجلس نیز چنین اقداماتی را تأیید و تکرار می‌کردند، زیرا او را به رسمیت نمی‌شناختند و از این جهت شاید بتوان 6 سال اخیر دولت کالدرون را دولتی در حداقل مشروعیت دانست. در مکزیک، سیستم فدرال حاکم است؛ یعنی انتخابات سراسری در ریاست جمهوری و نیز انتخابات برای انتخاب فرمانداران ایالت‌ها، شهرداران و حتی در بعضی از شهرهای بزرگ، شهرداران مناطق برگزار می‌شود. از این رو در حالی که رئیس‌جمهور از حزب پان بود، دولت پایتخت همواره در دست نیروهای چپی قرار داشت. در حین این که برخی از شهرداری‌های مناطق در دست نمایندگانی از احزاب مختلف بود. دوره‌ی ریاست‌جمهوری 6 سال است و هیچ کسی نمی‌تواند برای بار دوم به آن دست یابد. اتفاق مهمی که در سال‌های گذشته رخ داده، بروز اختلاف بین نیروهای چپ است. به نحوی که حتی در حزب چپی «پی.آر.دی» نیز شکاف عمیقی حاصل شده است و رقابت برای تصدی مسئولیت در این حزب به طرح ادعای تقلب داخلی در انتخابات حزب منجر شد. در حالی که چپ‌ها بحث تقلب در انتخابات ریاست جمهوری را مطرح می‌کردند، ادعای تقلب در انتخابات درون حزبی موجب تضعیف جناح آن‌ها در مکزیک شد. به نحوی که در انتخابات ایالتی در نقاط مختلف، تعدادی از فرمانداری‌ها و شهرداری‌ها را از دست دادند و در حقیقت نسبت به انتخابات ریاست جمهوری و مجلس تضعیف شدند. حزب پان نتوانست رضایت عمومی را جلب کند و مبارزه‌اش با باندهای مواد مخدر هم به خون‌ریزی‌های شدید و کشته شدن افراد بی‌گناه در درگیری‌های پلیس و ارتش با باندها و یا رقابت بین خود باندها منجر شد. از این رو حزب پان هم تضعیف گردید. در عوض حزب پیری که نامزد آن آقای «انریک پنیانیتو» است که فرماندار ایالت مکزیکو است، زمینه‌ی گسترده‌ای را دارد. برای ایالات متحده تفاوت چندانی نمی‌کند که حزب پیری با نامزدش پنیانیتو بر سر کار بیاید یا حزب پان. هر دو حزب ملاحظه‌ی روابط خویش با این کشور را خواهند داشت هر چند مکزیک در دوران حاکمیت 12 سال اخیر پانی‌ها، در دنباله‌روی از منافع آمریکا زیاده‌روی کرده است. اما به طور قطع آمریکایی‌ها برای ممانعت از پیروزی «اوبرادور» نامزد چپ، سرمایه‌گذاری خواهند کرد. اما نگران پیروز شدن او نیستند چون زمینه‌ی آن مثل گذشته فراهم نمی‌باشد. پیروزی پیری‌ها در انتخابات ایالتی در 6سال آینده تقریباً قطعی است و به نظر می‌رسد با رأی بالایی وارد کاخ ریاست جمهوری شود. در نتیجه مشکل دولت آقای کالدرون مبنی بر عدم مشروعیت و یا تقلب را نخواهد داشت، زیرا فاصله‌ی آن با رقبا بیشتر خواهد شد. در سوی دیگر «جوزفینا وازکز موتا» نخستین کاندیدای زن حزب پان و هم حزبی رئیس‌جمهور فعلی، کالدرون می‌باشد که با مخالفت‌هایی همچون 60هزار کشته در حوزه‌ی خشونت‌های مواد مخدر روبه‌روست. این کشتارها از میزان محبوبیت او کاسته است. از این رو تمامی پیش‌بینی‌ها از پیروزی آقای انریک پنیانیتو از حزب پیری حکایت دارد. به نظر شما یکی از ترس‌هایی که ایالات متحده نسبت به مکزیک دارد و می‌کوشد رئیس جمهور این کشور هم‌راستای منافع آمریکا باشد، ورود این کشور به « اتحادیه‌ی بالقوه‌ی مردم‌گرایان نوین» نیست ؟ مکزیکی‌ها به شدت این موضوع را دنبال می‌کنند که حضور خود را در آمریکای لاتین، پر رنگ کنند اما در حقیقت پیش برنده‌ی سیاست‌های ایالات متحده‌ی آمریکا در آمریکای لاتین خواهند بود و در جبهه‌ی مخالف حکومت‌های مستقل عمل خواهند کرد. از این رو به نظر نمی‌رسد با رئیس‌جمهور‌هایی که تحت تأثیر آمریکا انتخاب می‌شوند، مکزیک بتواند به این اتحادیه ورود پیدا کند. پس از انتخابات 2006م. که با حمایت آمریکا، کالدرون با تقلب رئیس‌جمهور شد، نیروهای آمریکایی در مکزیک به بهانه‌هایی چون مبارزه با مواد مخدر در این کشور حضور یافتند. تحلیل شما از این مسئله چگونه است؟ نیروهای آمریکایی در همه جای مکزیک حضور دارند و این روند با حکومت حزب پیری استمرار پیدا می‌کند که یکی از جنبه‌های آن، فشار به «اتحادیه‌ی بالقوه‌ی مردم‌گرایان نوین» به ویژه برزیل، بولیوی، کوبا و ونزوئلا می‌باشد. تأثیر انتخابات مکزیک در انتخابات آمریکا را چگونه ارزیابی می‌کنید؟ اگر چپ‌ها در مکزیک پیروز شوند، یک دردسر اساسی برای آمریکا ایجاد می‌شود. البته چپ‌ها در شرایط مساعدی قرار ندارند و آمریکایی‌ها هم تمام تلاش خود را برای ممانعت از پیروزی آن‌ها به کار خواهند بست. با تشکر از اینکه وقت خود را در اختیار«برهان» قرار دادید/ انتهای متن/
ارسال نظر: