اخبار آرشیوی

کدخبر: 383067

"مایکل لوی"، تحلیلگر ارشد شورای روابط خارجی آمریکا: مذاکرات با ایران تنها زمانی دستاورد خواهد داشت که گروه ۱+۵ خود را برای پذیرش غنی‌سازی آماده کند/ احتمالا اکنون ایران بیشترین قدرت نفوذ را در مذاکرات دارد و می‌تواند شش قدرت را در مقابل یکدیگر قرار دهد

مایکل لوی، عضو ارشد شورای روابط خارجی آمریکا در بخش علوم و فناوری در مصاحبه ای که روز پنج شنبه 15 تیر 1391 (5 ژوئیه 2012) در پایگاه اینترنتی نشریه فارن افرز منتشر شد، تاکید کرد مذاکرات ایران و 1+5 تنها زمانی دارای یک افق روشن خواه بود که غرب خود را برای پذیرش غنی سازی در ایران آماده کند. متن کامل این گفت وگو در ادامه می آید. ذکر این نکته ضروری است که بخش های مهمی از اظهارات لوی قابل نقد جدی است که «ایران هسته ای» به زودی به آن خواهد پرداخت اما به سبب اهمیت مطالب مطرح شده، متن کامل آن منتشر می شود. *** * آیا می توانید بطور خلاصه رئوس مسائلی را کسلامنه هر یک از طرفین خواستار آنند، و اهمیت آنها را بیان کنید؟ - بهترین راه برای فکر کردن درباره حرف آخر هر دو طرف این است: ایران می خواهد دست کم گزینه تولید بمب هسته ای را بدون مواجه شدن با خطر تلافی جویی نظامی برای خود ایجاد کند. گروه 1+5 نیز می خواهد این احتمال را از بین ببرد. آشتی دادن میان این دو موضع کار دشواری است.گروه 1+5 همچنان می کوشد فعالیت های هسته ایران را بطور اساسی محدود کند. آنها به روشنی خواهان آنند که ایران غنی سازی را در تاسیسات مستحکم شده فردو که در سال 2009 فاش شد متوقف کند و اورانیوم غنی شده تا سطح متوسط را که در این تاسیسات تولید شده است به خارج منتقل کند. این 6 کشور همچنین اصرار دارند که ایران غنی سازی را در سطح گسترده تری متوقف کند، هرچند که شرایط دقیقی که آنها تعیین کرده اند نامشخص است. آنها می خواهند که ایران درباره ابعاد نظامی فعالیت های گذشته (و احتمالا کنونی) خود شفاف سازی کند و به پرسش ها پاسخ دهد. در همین حال، ایران درباره هرگونه تغییر موضع بالقوه در دو جبهه فردو و اورانیوم غنی شده سطح متوسط مبهم بوده و تصریح کرده است که در مورد دیگر فعالیت های غنی سازی خود هیچگونه محدودیتی قائل نیست. ایران درباره برخی همکاری ها در مسائل نظامی سر و صدای زیادی کرده است، اما تاکنون هیچ پیشرفت قابل توجهی حاصل نشده است. تهران در ازای هرگونه تغییر موضع معنی دار در باره هر کدام مسائل مورد مذاکره خواستار لغو همه تحریم های کنونی و تحریم های آینده است. * کدام کشور بیشترین قدرت نفوذ را در این روند مذاکرات دارد و ما چه انتظاری باید از آنها داشته باشیم؟ - ایران احتمالا اکنون بیشترین قدرت نفوذ را دارد. ایران است که سرگرم توسعه زیرساخت هسته ای خود است و در غیاب اقدام نظامی، فقط ایران است که می تواند این پویایی را متوقف کند یا به تحرک اندازد. این موجب شده است دستیابی به راه حلی که رضایت گروه 1+5 را تامین کند دشوار شود. ایران همچنین از این امتیاز برخوردار است که می تواند 6 کشور مختلف را در برابر همدیگر قرار دهد. این 6 کشور تاکنون موضع یکپارچه خود را حفظ کرده اند اما این انسجام هیچگاه صددرصد نبوده است.گروه 1+5 یک با شدت یافتن تحریم ها به قدرت نفوذ بیشتری دست می یابد. وقتی تحریم های تازه ای را اعمال می کنید به یک برگه چانه زنی جدید دست یافته اید و می توانید هرگاه که خواستید آن را حذف کنید. اما بن بست با انبوهی از تحریم ها و دستیابی ایران بمب هسته ای یک باخت برای گروه 1+5 است. * تحریم های نفتی اتحادیه اروپا از روز یکشنبه گذشته به اجرا گذاشته شد. این تحریم چه تاثیری بر پیشبرد مذاکرات خواهد داشت؟ - تحریم های جدید فقط می تواند به گروه 1+5 کمک کند. شواهد روشنی وجود دارد که نشان می دهد تحریم هایی که در ماه های اخیر به اجرا گذاشته شده است حجم نفت صادراتی ایران و درآمدهای حاصل از فروش نفت را کاهش داده است. کاهش قیمت های جهانی نفت نیز درآمدهای ایران را کاهش داده است. اما ما دقیقا نمی دانیم که مقامات ایران چقدر احساس فشار می کنند. بعید است که تحریم ها به تنهایی ایران را متقاعد کند که به همه خواسته های گروه 1+5 تن بدهد. بیشترین کارایی تحریم ها زمانی است که یک مسیر خروجی محتمل نیز وجود داشته باشد. اما اکنون معلوم نیست آیا طرف های مناقشه چنین چیزی را شناسایی کرده اند یا خیر. * آیا نشست این هفته به هیچ وجه موفقیتی به دنبال داشت؟ آیا هیچ نشانه ای از پیشرفت یا اینکه پیشرفت چگونه حاصل خواهد شد دیده می شود؟ - من هیچ نشانه ای از موفقیت در نشست این هفته یا پیشرفت در آینده نمی بینم. شاید بهترین حرفی که بتوان زد این است که همه چیز بطور کامل از هم نپاشیده است. باید انتظار این را داشت: اگر آنها به این نتیجه رسیده باشند که با طولانی کردن گفت وگوها می توانند جلو حمله نظامی احتمالی اسرائیل را بگیرند (و اگر گروه 1+5 به این نتیجه رسیده باشد که چنین حمله ای فعلا غیرعاقلانه است) این کار را خواهند کرد. من هیچگونه پیشرفت تدریجی، دست کم به معنای دستیابی به یک توافق اولیه، نمی بینم. پیشرفت از نظر من این است که ایران بطور روشن آمادگی خود را برای مذاکره درباره کل برنامه هسته ای (و نه فقط درباره فردو) اعلام کند و گروه 1+5 نیز تمایل خود را برای بررسی باقی مانده فعالیت های غنی سازی ایران نشان دهد. بعد از این مرحله می توان به مسائل دیگر پرداخت اما این کار دست کم تعریف موضوع مورد مذاکره را تغییر خواهد داد. * ایرانی ها با آژانس بین المللی انرژی اتمی نیز بطور مستقیم مذاکره می کنند. آیا می توان از این مذاکرات انتظار پیشرفتی را داشت، آیا این موفقیت به مذاکرات ایران با گروه 1+5 نیز کمک خواهد کرد؟ - ما ممکن است شاهد پیشرفت هایی در مذاکرات آژانس بین المللی انرژی اتمی باشیم که به دسترسی به سایت های نظامی بالقوه مربوط می شود، بویژه از آنجا که ایرانی ها ظاهرا این سایت ها را بطور گسترده مخفی کرده اند. اگر آنها بتوانند از طریق این مذاکرات چیزی برای عرضه به گروه 1+5 نشان دهند، بی آنکه برنامه هسته ای خود را کنار گذاشته باشند، شاید این کار اقدام عاقلانه ای باشد. اما حتی اگر این کار مفید باشد کمک زیادی به مذاکرات گروه 1+5 نمی کند چرا که گروه 1+5 از قبل هم معتقد بود که برنامه هسته ای ایران دست کم مقاصد نظامی پنهانی نیز دارد. این گروه نیازی به این ندارد که بازرسان آژانس این اعتقاد آنها را تائید کنند. * آیا شما غیر از تحریم های بیشتر هیچ توصیه ای برای پیشبرد مذاکرات ندارید؟ - شدت بخشیدن به تحریم ها برای افزایش فشار خوب هستنداما گروه 1+5، و بویژه آمریکا، باید یک راه حل جایگزین و محتمل را نیز روی میز بگذارند. ریچارد هاس و من اوایل امسال مطلبی درباره این گزینه در روزنامه وال استریت ژورنال منتشر کردیم. ایران باید تولید اورانیوم غنی شده در سطح متوسط را متوقف کند، ذخیره این نوع اورانیوم را به خارج از کشور منتقل سازد، و دو طرف درباره حدود دیگر فعالیت های غنی سازی اورانیوم در ایران، از جمله درباره توسعه فناوری غنی سازی ، به مذاکره بپردازند. بازرسی های سختگیرانه جدید و مستمر (در بسیاری از موارد از طریق رصد از راه دور به جای حضور فیزیکی بازرسان) و برقراری نوعی توازن میان محدودیت های فیزیکی سختگیرانه تر و بازرسی های سرزده تر نیز ضروری خواهد بود. گروه 1+5 نیز باید آمادگی خود را برای پایان دادن به تحریم های مرتبط با برنامه هسته ای اعلام کند. از نظر من این بهترین رویکرد خواهد بود. من نمی دانم آیا این رویکرد بن بست را از میان خواهد برد یا خیر ، اما این رویکرد یا رویکردی مشابه آن را باید امتحان کرد. اما فعلا هیچ چشم انداز امیدوار کننده ای دیده نمی شود.
ارسال نظر: