اخبار آرشیوی
مرکز آمریکایی "اوراسیا ریویو" در مقالهای با بیان اینکه "سیاست دولت اردوغان در خاورمیانه با توجه به بحران سوریه، شکست مفتضحانه خورده است"، نوشت: سیاست خارجی "به صفر در آوردن مشکلات با همسایگان" که آنکارا در سال ۲۰۰۹ مطرح کرد، به "وجود مشکل با همه همسایگان" بدل شده است
در این مقاله آمده است: افزایش مخالفتهای عمومی و شخصیتهای سیاسی در ترکیه، آینده سیاسی حزب عدالت و توسعه به رهبری اردوغان را با سوالات جدی مواجه کرده است. این مرکز در این مقاله با اشاره به اظهارات احمد داوود اوغلو، وزیر خارجه ترکیه در سال 2009 و طرح ایده "پایان مشکلات با همسایگان" نوشت: این ایده، از همان ابتدا بیشتر شعاری برای مصرف خارجی بوده و در قلب استراتژی اوغلو، امپراطوریگری عثمانی از نوع مدرن قرار داشته است. آنکارا به دنبال ترسیم رابطه "برادر بزرگ- برادر کوچک" با کشورهای به جا مانده از امپراطوری عثمانی بوده است. ترکیه در راستای اجرای این سیاست، دوران طلایی روابط خود را با ایران، عراق، سوریه و آذربایجان را تجربه کرد و سعی در بهبود روابط با ارمنستان کرد اما این کشور با پیش شرط گذاشتن روابط خود با ترکیه به تایید جنایت علیه بشریت خواندن کشتار ارامنه در سال 1915 توسط امپراطوری عثمانی به درخواست آنکارا جواب نداد. دوران کوتاه روابط خوب با همسایگان دیری نپایید چرا که در هر موردی ترکیه خواهان برعهده گیری نقش برادر بزرگ بود. مقامات ترک با این توجیه که همه این کشورها، از نقطه نظر جغرافیایی و تاریخی اشتراک دارند،
پیش میرفت. امپراطوری عثمانی از نقطه نظر مقامات دولت اردوغان، بهترین اجتماع دولتهای ترک محسوب میشود. کشورهای همسایه ترکیه نارضایتی خود را از مواضع آنکارا اعلام کردند. به گفته این مرکز آمریکایی، ایران صراحتا، هدف استقرار رادارهای ناتو در ترکیه را حمله به خود در صورت جنگ احتمالی با اسرائیل قلمداد میکند. عراق، چندین نارضایتی عمده داشته است: حملات ترکیه به خاک عراق، نفوذ اقتصادی و سیاسی آن در منطقه خودمختار کردنشین و پناه دادن به طارق الهاشمی، معاون فراری رئیسجمهور عراق در موضوع سوریه. روابط دو کشور بسیار رو به جلو بود و علاوه بر بهبود روابط دولتی، به سفرهای مکرر همسر بشار اسد و اردوغان به آنکارا و دمشق رسیده بود. با آغاز بحران در سوریه در سال 2011، ترکیه سیاست حمایت از مخالفان دولت سوریه را در پیش گرفت و خواستار "کنارهگیری بشار اسد از قدرت" شد. آنکارا همچنین بخشهایی از مناطق مرزی خود با دمشق را در اختیار مخالفان قرار داد. گفته میشود کمکهای تسلیحاتی و اطلاعاتی و همچنین آموزشی مخالفان مسلح در این مناطق و حتی در استانبول نیز مخابره شده است. مسائلی که ترکیه همه آنها را رد کرده است. تنش دو کشور با ساقط کردن
جنگنده نظامی ارتش ترکیه توسط سوریه تشدید شد. ترکیه در ابتدا ادعا کرد که این جنگنده در آبهای بینالمللی هدف قرار گرفته اما بعدها عدم صحت این موضوع مشخص شد و کسی درباره این جنگنده صحبتی نکرد. به دنیال این حادثه بود که ترکیه محل برگزاری کنفرانسهای بین المللی برای حمایت از مخالفان اسد شد و تجهیز بیشتر مخالفان در دستور کار قرار گرفت. کمتر کسی است که بین تشدید بحران سوریه با افزایش فعالیتهای "پکک" ضد ارتش ترکیه ارتباطی نبیند. اعضای این گروه ضمن افزایش حملات ضد ترکیه، به ربودن نمایندگان پارلمان و حتی ایجاد منطقه امن در داخل ترکیه دست زدهاند. سیاست اردوغان در قبال سوریه مخالفتهای داخلی را به همراه داشته است. بر اساس نظرسنجی روزنامه "ملیت" چاپ آنکارا، 67 درصد از مردم ترکیه، از این سیاست حمایت نمیکنند. کمال قلیچدار اوغلو رهبر حزب جمهوری خلق ترکیه در همین رابطه گفت: سیاست خارجی ترکیه، عامل خونریزیها در سوریه است. سیاست "پایان مشکل با همسایگان" ترکیه عملا به "وجود مشکل با همه همسایگان" تبدیل شده است.