اخبار آرشیوی
پایگاه آمریکایی"هافینگتون پست" نوشت: نگاهی به تاریخچه رفتار سیاستمداران کنونی و جنگهای آمریکا نشان میدهد که این کشور از دیرباز تاکنون یک حرفه اصلی را دنبال کرده و آن "جنگ" است/ جنگ، سود زیادی برای بازرگانان آمریکا در سطح جهان داشته است
این پایگاه آمریکایی در مقاله ای به قلم "ویلیام آستور" افزود: رویه عادی و طبیعی جدیدی در آمریکا وجود دارد؛ شاید دولت تعطیل شود اما جنگ های ما ادامه می یابند. شاید کنگره نتواند بودجه را تصویب کند اما ارتش آمریکا می تواند حملات کماندویی را در لیبی و سومالی آغاز کند، جنگ افغانستان ادامه می یابد و سربازان آمریکایی می توانند در ایتالیا مستقر شوند، از آفریقا می توان به عنوان زمین بازی امپریالیستی استفاده کرد و این مجتمع صنعتی نظامی می تواند بر تسلط خود بر تجارت تسلیحاتی جهان ادامه دهد. اگر تعریف شما از اشتغال و کار در تالارهای کنگره و پنتاگون سود و قدرتی باشد که به صورت مستمر از آمادگی و اجرای جنگ در سراسر جهان باشد امری طبیعی است. زمانی که من (نویسنده مقاله) به عنوان افسر نیروی هوایی آمریکا خدمت می کرد تعریف کارل ون کلازویتس را از جنگ به عنوان تداوم سیاست با هر طریق دیگری آموختم. درحقیقت این تعریف بیان ساده ای از کتاب پیچیده و کلاسیک وی درباره جنگ بود که به تجربیاتش درباره جنگ با ناپلئون بناپارت در اوائل قرن نوزدهم مربوط بود. ایده جنگ به عنوان تداوم سیاست تااندازه ای جذاب اما به شکلی خطرناک گمراه کننده است: جذابیت
آن از این روست که جنگ را به فرآیند سیاسی مرتبط می سازد و معتقد است باید برای اهداف سیاسی جنگید و از آنجا که بر اساس این تعریف، جنگ لزوما منطقی و قابل کنترل است این تعریف گمراه کننده تلقی می شود. این تقصیر متوجه کلازویتس نیست بلکه مقصر این سوء تعبیر ارتش آمریکاست که اظهارات وی را بیش از اندازه ساده انگاشته است. نویسنده این مقاله با اشاره به کارل مارکس که از کلازویتس تقدیر کرده است، گفت شاید روزی سر و کله یک «کارل» دیگر پیدا شود تا معنای واقعی جنگ را به آمریکایی ها بفهماند. مارکس از ایده کلازویتس که نگاهی تجاری به جنگ داشت تقدیر کرد. آمریکایی ها نیز باید به جنگ نه به عنوان ابزار افراطی برای اعمال سیاست بلکه به عنوان تداوم تجارتی سودآور به روش های دیگر بیندیشند. جنگ به عنوان تجارت. در تاریخچه جنگ، چنین نقل و انتقال تجاری اشکال بسیاری به خود گرفته بود. جنگ های آمریکا را بررسی کنیم. جنگ سال هزار و هشتصد و دوازده تااندازه ای به عنوان دعوایی کوچک با انگلیس به تصویر کشیده شد که شامل اشغال موقت و سوزاندن پایتخت ما و در واقع سرکوب سرخپوستان آمریکایی در مرز و غصب زمین های آنها بود. جنگ مکزیک - آمریکا جنگ دیگری برای
تصرف زمین بود و این بار برده داران ذینفع بودند. جنگ اسپانیا - آمریکا نیز جنگی برای غصب زمین برای کسانی بود که به دنبال امپراطوری آمریکا در خارج بودند ، هدف از جنگ جهانی اول ایجاد جهانی امن برای دموکراسی بود و این جنگ سود زیادی برای بازرگانان آمریکا در سطح جهان داشت. حتی جنگ جهانی دوم که به منظور متوقف کردن هیتلر و امپراطوری ژاپن ضرورت داشت، شاهد ظهور آمریکا به عنوان منبع دموکراسی -- قدرت برتر جهان -- و ظهور امپراطوری جدیدی در برابر امپراطوری ورشکسته انگلیس بود. جنگ های کره و ویتنام نیز منافع زیادی برای واحدهای صنعتی و نظامی پنتاگون داشت. عراق، خاورمیانه و ماجراجویی های کنونی در آفریقا؟ نفت، بازارهای جدید، منابع طبیعی و تسلط بر جهان. در فجایع اجتماعی نظیر جنگ، همواره برنده ها و بازندگانی وجود خواهند داشت. اما برندگان قطعی اغلب شرکت هایی نظیر بوئینگ و داو کمیکال هستند که بمب افکن بی - پنجاه و دو و عنصر نارنجی برای ارتش آمریکا در ویتنام تولید کردند. با توجه به اینکه جنگ با اقتصاد آمریکا، سیاست خارجی و هویت ملی ما به عنوان سرزمین «جنگ طلبان» و «قهرمانان» گره خورده است، چنین «بازرگانان تسلیحاتی» مجبور نیستند برای
فروش محصولات خود خیلی خود را به زحمت بیاندازند. تعریف دیگری را از جنگ بررسی کنیم: جنگ نه به عنوان سیاست یا حتی تجارت بلکه به عنوان یک فاجعه اجتماعی. ما برای اندیشیدن به این تعریف می توانیم به «دکترین شوک و سرمایه داری فاجعه» نائومی کلین روزنامه نگار کانادایی نگاهی بیاندازیم. وقتی چنین فجایعی رخ می دهد همواره کسانی هستند که به دنبال سود جویی هستند. جنگ همیشگی یک سود همیشگی است. به شرکت هواپیماسازی لاکهید مارتین در جهان بیندیشید. آنها در تجارت با پنتاگون و دیگر ارتش های جهان در نهایت به دنبال فروش تسلیحات خود و جهانی هستند که این سلاح ها سرانجام در آن لازم خواهد بود. رهبران سیاسی نیز به منظور تامین امنیت یا پیروزی مشتاقانه هزینه این تسلیحات را تقبل می کنند. نگاهی به این دو تعریف از پیوند ابدی تجارت و جنگ حکایت دارد. اگر هنوز هم معنای جنگ را به درستی درک نکرده باشیم تا این اندازه می دانیم که جنگ یک سرمایه داری فاجعه است که هدف از آن کسب سود و قدرت است. یادآوری اظهارات کالوین کولیج رئیس جمهور پیشین آمریکا در قرن بیستم بجاست که گفته بود:« حرفه آمریکا بازرگانی است.» بعد از گذشت یک قرن، حرفه آمریکا جنگ است حتی اگر
روسای جمهور کنونی آمریکا خیلی مودبانه اعلام کردند بازرگانی و اقتصاد رو به رونق است.