"میلیبند" یا "کامرون"؟ برای فقرای انگلیس فرقی نمیکند
رهبران احزاب کارگر و محافظهکار محتملترین گزینههای مأمور تشکیل دولت بعدی هستند اما آیا انتخاب آنها تأثیری بر شکاف طبقاتی ایجاد شده در انگلیس در سالهای گذشته خواهد داشت
به گزارش «نسیم»، در حالی که چند روز بیشتر به برگزاری انتخابات عمومی انگلیس نمانده نتایج نظرسنجیها رقابت دوشادوش دو حزب محافظهکار به رهبری "دیوید کامرون"، نخستوزیر فعلی و "اد میلیباند"، رهبر حزب کارگر را نشان میدهند. نتایج آخرین نظرسنجیها که موسسه "یوگاو" انجام داده نشان میدهد حزب کارگر با اختصاص دادن 34 درصد از آرا با یک درصد اختلاف از حزب محافظهکار پیشی گرفته است.
این رقابت تنگاتنگ در نظرسنجیها احتمالاً به معنای آن است که هیچ کدام از این احزاب به تنهایی عهدهدار دولت بعدی انگلیس نخواهند بود.
در انتخابات انگلیس، رأیگیری در تمامی حوزههای انتخابی برای انتخاب اعضای مجلس اعیان و مجلس عوام پارلمان برگزار میشود . انتخاب نمایندگان به این صورت انجام میشود که هر حوزه انتخابی پارلمان، یک نماینده را برای یکی از کرسیهای مجلس نمایندگان انتخاب میکند.
مجلس عوام 650 کرسی دارد و هر حزب برای آنکه بتواند دولت اکثریت تشکیل بدهد باید 326 کرسی (نیم به علاوه یک) کرسی را در انتخابات تصاحب کند. در صورتی که این اتفاق نیفتد مجلس "غیر اکثریت" یا "معلق" تشکیل میشود. در صورت عدم موفقیت یک حزب برای تشکیل دولت اکثریت گزینههای پیش رو تشکییل دولت اقلیت یا دولت ائتلافی است.
با آنکه در حال حاضر در انگلیس درباره نتیجه انتخابات و احتمال پیروزی "کامرون" یا "میلیباند" قدری سردرگمی وجود دارد درباره اتفاقات پس از انتخابات تردید و سردرگمی چندانی وجود ندارد چرا که آنچه درباره دیدگاهها و زمینههای فکری دو رهبر جلب توجه میکند بیش از تفاوتها، شباهتهای آنهاست. ابته آنها در برخی موضوعات با یکدیگر اختلافاتی هم دارند اما مسئله مهم این است که در موضوعات بنیادین تفاوت چندانی بین آنها مشاهده نمیشود.
مییباند 45 ساله و کامرون 48 ساله با آنکه جزو نسل سیاستمدارهای جوانتر انگلیس هستند، هر دو حزبهای تحت رهبریشان را به سمت گذشته و ایدئولوژیهای کهنه رهنمون کردهاند.
کامرون از ایده محوری تاچریسم یعنی اعتقاد به دولتی کوچکتر و محدودتر که به کسب و کار فردی و فعالیت بازار آزاد فضای بیشتر میدهد استقبال کرده اما با ادامه سیاستهای کاهش بدهی و سیاستهای ریاضتی از منظر عموم رأیدهندگان به حمایت از قشر غنی، بیتفاوتی در برابر نابرابریهای اجتماعی و رها کردن طبقه فقیر متهم شده است.
این اتهامات البته بر اساس آنچه گزارشهای مختلف نشان میدهند به واقعیت هم نزدیک هستند. به عنوان مثال؛ هفته گذشته ساندی تایمز با انتشار فهرست 1000 نفر از ثروتمندترین افراد انگلیس نوشت ثروت جمعی آنها در اوج دوران بحران اقتصادی که طبقه متوسط و فقیر درگیر تلاش برای گذران زندگی بودند به بیش از دو برابر افزایش یافته است.
یا اینکه یک موسسه خیریه در انگلیس در ژانویه 2015 گزارش داد که بر اثر سیاستهای دولت کامرون در انگلیس میزان فقر بین کودکان افزایش یافته و به رقم بیسابقه 25 درصد رسیده است.
میلباند با آنکه بر خلاف کامرون طرفدار دخالت فعال دولت در تقریباً تمامی حوزهها از انرژی گرفته تا بازار مسکن است به دادن وعدههایی برای کاهش شکاف اقتصادی متهم است که از همین حالا به خاطر نداشتن راهبرد و حتی مخفیکاریهای هوشمندانه متهم به ایجاد همان نتایجی هستند که کامرون تا کنون به بار آورده است.
میلیباند چند هفته پیش مانیفست حزب کارگر را منتشر کرده و وعده داده بود دولت وی، در صورت پیروزی در انتخابات سیاست "استقراض برای سرمایهگذاری" را پیش خواهد گرفت. وی استدلال کرده بود که گرفتن وام با هدف "سرمایهگذاری" ـ که میلیباند هوشمندانه از توضیح بیشتر درباره آن طفره رفته بود ـ در واقع قرض محسوب نمیشود.
موسسه مطالعات مالی بعد از انتشار این مانیفست تصریح کرد جمع ارقام ریز مورد اشاره توسط میلیباند با رقم کلی همخوانی ندارند و در واقع برنامههای مخارج حزب کار "بسیار ناشناخته" هستند.
علاوه بر آن، میلیباند و حزب کارگر سوابق درخشانی هم در این زمینه ندارند. اداره مسئولیتپذیری بودجه، از نهادهای نظارتی مالی دولت انگلیس سال گذشته با انتشار گزارشی از سیاستهای مالی دولت انگلیس در سال 2007 با نخستوزیری "گوردون براون" به شدت انتقاد و سیاستهای هزینه کردن بی مبالات این دولت، به رغم آغاز بحران بانکی را به باد انتقاد گرفت. در همین سال، میلیباند مشاور اقتصادی نخستوزیر و از طرفداران سیاست هزینه کردنهای خارج از توان دولت انگلیس بود.
میلیباند روز 1 ماه مه هنگامی که در شبکه تلویزیونی بیبیسی اتهامات خودش و حزب کارگر در این رابطه را انکار کرد با سرزنش مخاطبان دعوتشده در سالن روبرو شد.
شباهتهای کامرون و میلیباند البته در حوزههایی غیر از اقتصاد بسیار عیانتر است، چرا که اگر در این حیطه آنها دستکم در ساحت نظر با هم متفاوتند در عرصههای دیگر همین تفاوت هم وجود ندارد. به عنوان مثال آنها در سیاست خارجی، به طور خلاصه، هر دو سرسپرده رژیم صهیونیستی و دنبالهرو آمریکا هستند. بر همین اساس تعجبی ندارد که هر دوی آنها طرفدار وضع تحریمهای شدید و محدود کردن برنامه هستهای ایران باشند.