الشروق: تنگه هرمز برای ایران اهرمی راهبردی‌تر از سلاح هسته‌ای است
روزنامه الجزایری الشروق در یادداشتی با اشاره به کاهش شدید تردد کشتی‌ها از تنگه هرمز، افزایش قیمت نفت و ناکامی آمریکا در بازگرداندن شرایط این آبراه به وضعیت پیش از جنگ، نوشت که تنگه هرمز به اهرمی راهبردی در دست ایران تبدیل شده است؛ اهرمی که به باور نویسنده، از نظر تأثیرگذاری می‌تواند فراتر از سلاح هسته‌ای عمل کند.
نسیم‌آنلاین: حسین لقرع، نویسنده و روزنامه‌نگار الجزایری، در یادداشتی در روزنامه الشروق با عنوان «بمب هسته‌ای برای ایران» به بررسی اهمیت راهبردی تنگه هرمز و پیامدهای تداوم محدودیت‌های کشتیرانی در این آبراه پرداخت.
لقرع نوشت که دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور آمریکا، بارها مدعی شده است تنگه هرمز برای کشتیرانی بین‌المللی باز است و نفت بدون مانع از آن عبور می‌کند؛ اما برتری نظامی نیروی دریایی آمریکا به‌تنهایی نتوانسته شرایط این آبراه را به وضعیت پیش از جنگ ۲۸ فوریه بازگرداند.
به نوشته این روزنامه‌نگار، حملات پهپادی به کشتی‌ها، خسارت‌های مادی و خطر غرق شدن شناورها، شرکت‌های کشتیرانی و کشورهای مختلف را به پرهیز از عبور از تنگه هرمز واداشته است. او مدعی شد که شمار عبور روزانه نفتکش‌ها و کشتی‌ها از این آبراه که پیش از جنگ دست‌کم ۱۳۸ فروند بود، اکنون به حدود هفت تا هشت فروند رسیده است؛ شناورهایی که به گفته وی، پس از هماهنگی با تهران اجازه تردد پیدا می‌کنند.
لقرع همچنین مدعی شد شمار کشتی‌های گرفتار در بنادر خلیج فارس از ۴۰۰ فروند فراتر رفته و بیش از ۶ هزار دریانورد در این وضعیت گرفتار شده‌اند. او با طرح این پرسش که منظور ترامپ از «تسلط میدانی» چیست، نوشت که آمریکا با وجود توان نظامی خود نتوانسته است به این وضعیت پایان دهد.
تنگه هرمز؛ اهرم راهبردی ایران در برابر آمریکا
نویسنده الشروق تنگه هرمز را اهرمی ژئواستراتژیک و بسیار حساس برای ایران توصیف کرد و نوشت تهران در برابر فشارها و تهدیدها از این اهرم صرف‌نظر نخواهد کرد. از نگاه لقرع، اهمیت این آبراه به اندازه‌ای است که می‌توان تأثیرگذاری آن را فراتر از سلاح هسته‌ای ارزیابی کرد.
وی افزایش قیمت نفت به حدود ۱۱۰ دلار در روزهای اخیر، در مقایسه با حدود ۶۰ دلار پیش از جنگ، را یکی از پیامدهای تداوم بحران دانست و تأکید کرد که این افزایش می‌تواند بر اقتصاد جهانی، قیمت سوخت در کشورهای مصرف‌کننده و هزینه‌های زندگی مردم، از جمله در آمریکا، تأثیر بگذارد.
لقرع همچنین مدعی شد که جنگ علیه ایران، آمریکا و متحدان غربی این کشور را با پیامدهای گسترده‌ای روبه‌رو کرده است. او با اشاره به انتخابات میان‌دوره‌ای کنگره آمریکا در سوم نوامبر، این انتخابات را یکی از عرصه‌های بروز پیامدهای سیاسی جنگ برای دولت ترامپ دانست و به نظرسنجی‌هایی اشاره کرد که از احتمال تغییر ترکیب اکثریت در کنگره حکایت دارند.
تهدید آمریکا به حمله به تأسیسات هسته‌ای ایران
این روزنامه‌نگار الجزایری در بخش دیگری از یادداشت خود نوشت که اگر آمریکا می‌توانست صرفاً با اتکا به قدرت نظامی امنیت کشتیرانی در تنگه هرمز را تضمین کند، نیازی به درخواست‌های مکرر از ایران برای بازگشایی این آبراه و تهدید تهران به ادامه جنگ نداشت.
به نوشته لقرع، تهدیدهای ترامپ به استفاده از «مادر بمب‌ها» علیه تأسیسات هسته‌ای ایران رسیده است؛ بمبی متعارف با وزن حدود ۹.۸ تن که در یادداشت او به‌عنوان بزرگ‌ترین بمب غیرهسته‌ای جهان معرفی شده است.
وی با اشاره به اظهارات پیشین ترامپ درباره نابودی تأسیسات هسته‌ای ایران در درگیری‌های ژوئن ۲۰۲۵ و فوریه ۲۰۲۶، این پرسش را مطرح کرد که چرا رئیس‌جمهور آمریکا بار دیگر از بمباران این تأسیسات با هدف نابودی آنها سخن می‌گوید.
لقرع در عین حال نوشت که محاصره دریایی و اقتصادی می‌تواند فشارهای اقتصادی و اجتماعی بر ایران را افزایش دهد، اما لزوماً به تسلیم تهران و بازگشایی تنگه هرمز منجر نخواهد شد؛ زیرا به باور او، عقب‌نشینی ایران در این زمینه به معنای شکست در رویارویی و ایجاد مخاطراتی برای آینده آن خواهد بود.
برنامه ایران برای تغییر ترتیبات کشتیرانی در تنگه هرمز
نویسنده الشروق در ادامه تأکید کرد که تنگه هرمز به مسئله‌ای حیاتی برای ایران تبدیل شده و تهران در پی آن است که آمریکا را به پذیرش ترتیبات جدید در این آبراه وادار کند.
به نوشته وی، ایران درصدد است سازوکار تازه‌ای برای تردد کشتی‌ها با عنوان «خدمات دریایی» برقرار کند. لقرع مدعی شد که در صورت تحقق این طرح، درآمدهای حاصل از این خدمات می‌تواند به تأمین منابع مالی برای ایران، کاهش فشارهای اقتصادی و مقابله با تحریم‌ها کمک کند و در عین حال، هزینه اقدام نظامی مجدد علیه ایران را برای آمریکا افزایش دهد.
این روزنامه‌نگار الجزایری در پایان بار دیگر تنگه هرمز را یکی از مهم‌ترین اهرم‌های ژئوپلیتیکی ایران توصیف کرد و نوشت که اهمیت این آبراه، از نگاه او، به تهران امکان می‌دهد از آن به‌عنوان ابزاری مؤثر در معادلات منطقه‌ای و بین‌المللی استفاده کند.
