"آیا دنیا نگران امنیت کودکان فلسطینی نیست؟!"
معاون اجتماعی نیروی انتظامی در یاداشتی از رهگذر آثار روانی و اجتماعی بروز جنگ و آسیبهای متعاقب آن به بررسی اثرات دراز مدت جنگ غزه بر کودکان بی دفاع این کشور پرداخته است
به گزارش «نسیم»، یاداشت سردار سعید منتظرالمهدی آمده است:
1- از فردای جنگ ویرانگر جهانی اول تاکنون هزاران پژوهش و مطالعه علمی از سوی محققان و اندیشمندان قلمروهای مختلف علمی پیرامون آثار و پیامدهای روانی حاد و مزمن جنگ به سامان رسیده است که تقریباَ در قاطبه آنها نشان داده شده است که مشاهده و تجربه حتی یک صحنه گذرای جنگ و تخاصم آنچنان روان کودکان را آزرده میسازد که زدودن آن سالیان متمادی پس از آن تجربه تلخ و آزاردهنده، بسیار دشوار می نماید .
از همین روی، در یک سده اخیر حامیان حقوق کودکان با استناد به این گونه یافته های متقن علمی و با لابی ها و اعمال فشارهای مختلف توانسته اند نهادهای بین المللی و کشورها را ناگزیر به تصویب و انتشار توافق نامه ها، منشورها و معاهده نامههایی نمایند که از طرف های درگیر در جنگ و کارزار می خواهند که اقدامات و ر فتار خود را بگونه ای تنظیم نمایند که در آن حقوق کودکان و ضرورت حفظ امنیت همه جانبه بویژه امنیت روانی آنان رعایت شود .
2- شواهد پرشمار پژوهشی نشان داده است که تروما (ضربه) جنگ حداقل دو سندرم (نشانگان) روانی در کودکان (و البته بزرگسالان) پدید می آورد سندرم اول "واکنش استرس حاد " (ASR) است و سندرم دوم "اختلال استرس پس از ضربه "(PTSD ).
در سندرم اول، که معمولاَ در یک ماه اول ترومای جنگ رخ می نماید، کودکان نوعی آشفتگی، پریشانی، درهم ریختگی ذهنی، بی قراری و اضطراب از خود بروز می دهند؛ این علائم به یکباره کارکردهای ذهنی، جسمی و اجتماعی آنان را دچار اختلال میسازد و خواب و خوراک طبیعی آنها را به هم می ریزد .
در سندرم دوم، که گاهی حتی تا چندین دهه می تواند به درازا بکشد، واکنش های روانی، اجتماعی و جسمانی قربانیان کم سن و سال جنگ هم "شدت" مییابد و هم گسترش پیدا می کند؛ این علائم حتی ممکن است آنقدر تشدید شوند که کودک قربانی را دچار نوعی "روانپریشی زودرس" نمایند .
3- البته آثار روانی جنگ بر کودکان در سطح دو نشانگان مذکور محدود نمیماند بلکه می تواند نشانگانهای جسمی و ر وانی دیگری پدید آورد که وجه و شاخص اصلی همه آنها ایجاد نوعی "ناامنی" ژرف و ماندگار است که ردپای آن را تا تمامی گستره زندگی می توان نشان کرد .
این نوع ناامنی بویژه زمانی در کودکان شکل می گیرد که تهاجم به آنها و بستگان و خانه و کاشانه شان طی چندین روز متوالی استمرار یابد و آنها خود را در برابر یورش دشمن "بی دفاع" بدانند؛ در چنین شرایطی در ذهن آنان این "طرحواره" (اسکیما) شکل می گیرد که دنیا مکان ناامنی است و دیگران بی رحماند و سبعیت حد و مرزی ندارد .
4- اینک 20 روز است که رژیم اشغالگر، نامشروع و نژاد پرست با چراغ سبز قدرتهای جهانی و با بهرهگیری از آخرین فناوری جنگی از زمین و هوا و دریا ساکنان نگونبخت غزه را آماج یورش های پی در پی و سبعانهای قرارداده است که بالغ بر 85 درصد قربانیان کودکان معصومی هستند که در پیش چشم جهانیان پر پر میشوند؛ بسیاری از جهانیان، بویژه دولتمردان آنها، صحنههای دلخراش فرو کوبیده شدن خانه های فلسطینیان مظلوم را در صفحههای تلویزیونی خود به تماشا می نشینند و ضجههای مادران و کودکان گر فتار شده در زیر آوارهای حاصل از توحش اسرائیلی های صهیونیست را به گوش خود میشنوند .
اما فر یادی، جز در اندک مواردی، در اعتراض به آن هم جنایت و توحش به سر زبان نمیرانند، آنان گویی نه به تماشای به خاک و خون کشیده شدن واقعی کودکان معصوم فلسطینی پرداختهاند بلکه در حال تماشای یک بازی ( گیم ) رایانه ای بر صفحات تلویزیونی خود هستند؛ با این تفاوت که این بار به جای تماشای بازی دو گروه کودک به نظاره بازی متفاوتی پرداختهاند که در آن عده ای مرد و زن مسلح گریخته از باغ وحش به قتل عام کودکان بی سلاح و بی دفاع میپردازند .
آری دنیا این همه توحش را نظاره می کند، اما در سکوت گورستانی فرو رفته است .
5- حتی اگر دولت مردان و قدرت های جهانی در خواب غفلت فرو ر فته باشند و قادر به درک پیامد های بلند مدت احساس ناامنی کودکان فلسطینی نباشند، اما وجدانهای بیدار اندیشمندان جهان می داند که اثرات یورش ناجوانمردانه رژیم صهیونیستی به کودکان غزه در سطح "تلفات فیزیکی" محدود نمی ماند، بلکه "تلفات روانی" فراوانی را نیز بر بازماندگان کم سن و سال آن یورش، تحمیل می نماید؛ نیازی به حجت نیست که پیامد تلفات روانی یورش سبعانه غزه در بلند مدت جهانیان خفته و غفلت زده را نیز بی نصیب نخواهد گذاشت .
اِن الله شَدیدُ العِقاب