اخبار آرشیوی
«منشور اخلاق رسانهای» از دیدگاه رهبر معظم انقلاب(۲)؛<BR> افکار عمومی موش آزمایشگاهی نیست!<BR>
مقام معظم رهبری: «بعضى افراد خیال مىکنند که افکار عمومى، منطقهی آزاد و بىقید و بندى است که هر کار خواستند، با آن بکنند! افکار عمومى موش آزمایشگاهى نیست که هرکس هرکار خواست، بتواند با آن بکند. با تحلیلهاى غلط، شایعهسازى، تهمت و دروغ، به ایمان، عواطف، باورها و مقدّسات مردم آسیب مىزنند. این که درست نیست...»
گروه فرهنگی-اجتماعی برهان؛ در شماره 1 «منشور اخلاق رسانهای» دیدگاههای رهبر معظم انقلاب در خصوص اولین وظیفه مطبوعات (نقد و نظارت) ارایه شد. در این شماره به دومین وظیفه مطبوعات که عبارت است از «اطلاع رسانی صادقانه و شفاف» میپردازیم: وظیفهی دوم؛ اطلاع رسانی صادقانه و شفاف: * معتقدم که آزادى قلم و بیان، حقِ مسلّم مردم و مطبوعات است. در این هم هیچ تردیدى ندارم و این جزء اصول مصرّحه قانون اساسى است. * معتقدم اگر جامعهاى مطبوعات آزاد ـ و داراى رشد ـ و قلمهاى آزاد و فهمیده را از دست بدهد، خیلى چیزهاى دیگر را هم از دست خواهد داد. * وجود مطبوعات آزاد، یکى از نشانههاى رشد یک ملت و درحقیقت خودش هم مایهی رشد است؛ یعنى: - از یک طرف رشد و آزادگى ملت، آن را بهوجود مىآورد؛ - از طرف دیگر، آن هم به نوبهی خود مىتواند رشد ملت را افزایش دهد. * البته معتقدم در کنار این ارزش، ارزشها و حقایق دیگرى هم وجود دارد که با آزادى مطبوعات و آزادى قلم، آن ارزشها نباید پایمال شود. هنر بزرگ این است که کسى بتواند: + هم آزادى را حفظ کند، + هم حقیقت را درک کند، + هم مطبوعات آزاد داشته باشد، + هم آن آسیبها دامنش را نگیرد.
مطبوعات، رسانهها و افکار عمومی: * کسى که قلم به دست مىگیرد، باید: تقوا، صداقت، عفاف، انصاف نسبت به دیگران؛ جزو طبیعت ثانوىاش بشود. * افکار عمومى باید با مطبوعات هدایت شوند. اگر کسى غیر مسؤولانه و خداى ناکرده مغرضانه بخواهد این هدایت را در دست گیرد، به طور یقین خطا خواهد کرد. هیچکس به رانندهی مست و خواب آلوده اجازهی رانندگى نمىدهد. اگر اجازهی رانندگى هم بدهند، شما سوار ماشین او نمىشوید. * بعضى افراد خیال مىکنند که افکار عمومى، منطقهی آزاد و بىقید و بندى است که هر کار خواستند، با آن بکنند! افکار عمومى موش آزمایشگاهى نیست که هرکس هرکار خواست، بتواند با آن بکند. با تحلیلهاى غلط، شایعهسازى، تهمت و دروغ، به ایمان، عواطف، باورها و مقدّسات مردم آسیب مىزنند. این که درست نیست. *نبایدها ( برخی مطبوعات و رسانهها نانشان در ایجاد اختلاف است): - نباید عدهای با قلم، بیان و مطبوعات و عدهای هم با ابراز مخالفت با فلانی، فضا را آلوده کنند. - نباید ایجاد یأس بشود؛ اشکال تراشیهای غیرمنطقی، یک نمونه از ایجاد یأس است. - همهی اینها کارهای ممنوع و ضد ارزش و خلاف مشی جمهوری اسلامی و خلاف حق است: • کارشکنی،
• سخن پراکنی علیه دیگران، • بدگویی کردن، • افشاگریهای بیپایه و اساس نسبت به اشخاص - شایعه سازی و شایعه پراکنی نکنند. کسانی که مصالح کشور را میخواهند و مایلاند حقایق را غالب کنند، از اختلافات جزیی و غیراصولی صرف نظر کنند. - اخلاق اهمیتش از علم هم بیشتر است. اگر فضا، فضای: اشاعهی فحشا، تهمت زدن، دیگران رامتهم کردن به شایعات و خیالات باشد؛ و فضای جامعه را فضای سوءِ ظن و بدگمانی قرار دادن، دلها را تاریک و فضای زندگی را ظلمانی میکند. - یک شخص یا یک جریان را به طور مطلق مورد تهاجم قرار دادن (حتی به قصد اصلاح) جایز نیست و در بسیاری موارد غیبت است. انتقاد منطقی، گفتن حرف صحیح، غیر از غیبت است. گفتن حرفهای آشکار و نقد آن به هیچ وجه غیبت نیست. (نیازی هم به افترا و تهمت نیست.) - بعضی از این گونه تهاجمها علیه اشخاص یا جریانها، مصداق: تهمت، افترا، قول به غیر علم، و سب و شتم است؛ حتی اگر به قصد اصلاح باشد. (تمام وسایل مدرن امروز - از جمله سایت و وبلاگ و ... - هم مشمول همین حکم است. خواندن وبلاگ مانند خواندن کاغذ، است، کتاب است، نامه است، مثل شنیدن حرف است. دوربین هم همین جور است.) - تهمت زدن
به یک شخص گناه است، تهمت زدن به یک نظام اسلامی، به یک مجموعه، گناه بسیار بزرگتری است. - نباید اختلاف به وجود بیاید؛ همه با هم برادرند. فضا را نباید از تهمت و از گمان سو پر کرد. - شفافیت این نیست که ما بیایم این و آن را بدون اینکه اثبات شده باشد، بگیریم زیر بار فشار تهمت. - ممکن است چیزهایی را که نسبت میدهند در واقع راست باشد؛ اما تا مادامی که اثبات نشده حق بیان وجود ندارد. ادامه دارد...