اخبار آرشیوی
بازخوانی نامگذاری سالها از سوی رهبر معظم انقلاب/۱۳۷۳-"وجدان کار و انضباط اجتماعى"/: وجدان کار، یعنی اینکه براى آن کار، سنگ تمام بگذاریم و انضباط اجتماعى، یعنى نظمپذیرى در همه امور
به گزارش «نسیم»، متن بیانات رهبر معظم انقلاب در نوروز 1373 بدین شرح است: بسماللَّه الرّحمن الرّحیم یا مقلّب القلوب و الابصار. یا مدبّر اللیل و النّهار. یا محوّل الحول و الاحوال. حوّل حالنا الى احسن الحال. عید سعید نوروز را به همه هم میهنان عزیز و ایرانیانى که در سراسر جهان زندگى مىکنند، تبریک عرض مىکنم. بخصوص به ایثارگران و خانوادههاى معظّمى که به نحوى از انحاء در حرکت عظیم ملت ایران، تلاش و کوششِ دشوارى را متحمّل شدهاند. مخصوصاً به خانوادههاى معظّم شهدا و جانبازان عزیز و خانوادههایشان. همچنین، به آزادگان عزیز و کسانى که هنوز در اسارتند و خانوادههایشان، تبریک عرض مىکنم. دعا مىکنیم که انشاءاللَّه هر چه زودتر، مفقودالاثرهاى ما و کسانى که هنوز در زندانهاى اسارت گرفتارند، آزاد شوند و با بازگشت خودشان، دل ما را شاد کنند. همین طور، به ملتهایى که عید نوروز را عید مىدانند - مردم عزیز «جمهورى آذربایجان»، و بعضِ جمهوریهاى دیگرى که اطراف ما هستند و عید نوروز را بزرگ مىشمارند - تبریک عرض مىکنم و از خداى متعال، براى همه در سال جدید هجرى شمسى آرزوى توفیق دارم. ما در دعاى آغاز تحویل، از خداى متعال مىخواهیم
که حالمان را به بهترین حال برگرداند. در طول ماه مبارک رمضان هم، از خداى متعال خواستیم که «اللّهم غیّر سوء حالنا بحسن حالک.(1)» بدیها و ناهنجاریهاى حال ما، منش ما، زندگى ما و روح و جسم ما را به برکتِ خیر و رحمت محضى که در وجود توست، تبدیل کن. این تغییر و تحوّل، یکى از بزرگترین اسرار حرکت تکاملى انسان است که اسلام ما را به آن امر کرده و دستور داده است. مخصوص کسان خاصى هم نیست. مبادا کسى خیال کند که تغییر حال، از آنِ کسانى است که طبق معیارهاى اسلامى، دچار بدحالىاند! حتّى کسانى که حال و اخلاق نیکى دارند، چون بهترین نیستند، از خدا مىخواهند که به سمت بهترین حرکت کنند. ما، هر که هستیم، هر جا هستیم و در هر مرتبهاى از دانش، معرفت، کمال و اخلاق انسانى قرار داریم، باید از خدا بخواهیم که حالمان را نیکوتر کند و ما را به سمت کاملتر شدن پیش ببرد. اینجا سؤال پیش مىآید که «نشانه و جهت این کامل شدن چیست و چگونه مىشود که انسان حالش بهتر مىگردد و به سمت کاملتر شدنْ پیش مىرود؟» من، دو عنوان را به عنوان نشانه به شما عزیزان خودم که این صحبت را در آغاز سال مىشنوید، عرض مىکنم. این دو نشانه، عبارت است از سازش و آشتى با خدا
و سازش و آشتى با مردم. ما، هر جا هستیم و هر کیفیّت حالى که داریم، باید به سمت اُنس و آشتى کردن با خداى متعال پیش برویم. یعنى گناهان را در رفتار خودمان جستجو کنیم و آنها را کنار بگذاریم. انسان، غالباً بدیهاى کار خودش را نمىشناسد. به عبارت دیگر، حبّ نفسْ نمىگذارد که ما به نواقص و عیوب خودمان آشنا شویم. پس، باید اوّل این نواقص و عیوب را جستجو کنیم و بشناسیم و با برطرف کردن آنها، خودمان را به خدا نزدیک سازیم. به تعبیر من، «با خدا، آشتى کنیم.» سپس، آشتى با مردم، صفا با مردم، وفا با مردم، نیکرفتارى با مردم و نیکوکارى با مردم را - یعنى با همه قشرها؛ مخصوصاً با کسانى که ضعیفند؛ چه ضعیف از لحاظ جسمى، چه ضعیف از لحاظ مالى، چه ضعیف از لحاظ موقعیت اجتماعى و چه ضعیف از لحاظ ندانستن راه و چاه زندگى - سرلوحه رفتار خود قرار دهیم. در برابر هر کس که قرار مىگیریم، مخصوصاً اگر ضعیف باشد، به تصحیح رفتارمان با او بپردازیم و سعىمان این باشد که با مردمِ خوب و بندگان خدا، حالت آشتى پیدا کنیم. اگر در این جهت پیش برویم و خودمان را لحظه به لحظه پیراستهتر کنیم، آن وقت، تحویل «حال» به «احسن حال» انجام گرفته است. نمىگویم که
«بهترین» خواهیم شد. اما انشاءاللَّه به سمت «بهترین» حرکت خواهیم کرد. من از این فرصت، جهت عرض یک تذکّر اخلاقى استفاده مىکنم که آن هم براى همین بهتر شدن است. قبلاً این را بگویم: در شرایط کنونى که ما برخوردار از نظامى جوان و تازه، داراى ارزشهاى متعالى و شعارهاى بسیار مهم و جهتگیرى روشن و پرجاذبه براى هر انسانِ با انصاف هستیم، و از طرف دیگر، کشورى بزرگ و با عظمت، داراى سابقه تاریخى مهم، با فرهنگ بسیار متعالى و درخشان در طول تاریخ، با میراث ارزشمندى از گذشته و با ثروتهاى فراوان مادّى داریم - که یکى از این ثروتها که معلوم هم نیست بزرگترینش باشد، نفت و گاز و دیگر منابع زیرزمینى ماست - و در این کشورِ به این بزرگى و شکوفایى، ملتى با این عظمت زندگى مىکند، جا دارد که مردم ما، این تحوّل اخلاقى را در خودشان به وجود آورند. تذکّرى که مىخواهم عرض کنم این است که از آغاز سال جدید، دو شاخص را به عنوان شعار براى خودمان قرار دهیم: این دو شاخص، عبارت است از «وجدان کار» و «انضباط اجتماعى». این دو شاخص، براى همه ما، در هر جا که هستیم بسیار مهم است. «وجدان کار» یعنى اینکه اگر کارى را به عهده گرفتیم و انجام آن را تعهّد کردیم -
چه این کار، براى شخص خودمان یا خانواده خودمان؛ جهت نان درآوردن باشد، و چه کارى اجتماعى و مردمى و مربوط به دیگران باشد؛ مثل امور مهم اجتماعى و مسؤولیتهاى کشورى - آن را خوب و کامل و دقیق و تمام انجام دهیم. به تعبیر معروف، براى آن کار، «سنگ تمام بگذاریم». اگر ملتى داراى «وجدان کار» باشد، محصول کار او خوب خواهد شد، و وقتى محصول کار نیکو شد، وضع اجتماعى، به طور قطع بهبود پیدا خواهد کرد. ممکن است هر کس از افراد اقتصادى یا سیاسى، تحلیلهاى گوناگونى نسبت به مسائل و پدیدههاى مختلف کشور داشته باشد. اما من عرض مىکنم: هر کس هر تحلیلى داشته باشد، راه حل مشکلات، همین دو شاخص «وجدان کار» و «انضباط اجتماعى» است. «انضباط اجتماعى»، یعنى نظمپذیرى در همه امور. شما براى اِعمال این انضباط، از کارهاى کوچک شروع کنید. فرض بفرمایید، عبور نکردن از خطّ عابر پیاده، براى اتومبیلها، در خیابانهاى شلوغ و پرجمعیت، یا همه جا. یا عبور نکردنِ پیادهها از غیر محلِ خطِّ عابر پیاده، در خیابان. این کار، در وهله اوّل، به نظر کوچک و پیش پا افتاده مىآید. اما از همین جا شروع کنیم و انضباط اجتماعى را در همه مسائلمان تعمیم دهیم تا به مسؤولیتهاى بالاى
کشور در برخورد با مسائل کشور برسد. یعنى کسانى که مراجعات مردمى دارند، در برخورد با مردمى که به آنها مراجعه مىکنند، نظم و انضباط را حاکم کنند و کسانى که کارى را بر دوش گرفتهاند، نظم و انضباط را در انجام آن کار معمول دارند. همه اینها، کشور و ملت ما را به شادابى خواهد رساند و کارِ آنها را پیش خواهد برد. امروز، خوشبختانه کارها در حال پیشرفت است. من این را با اطّلاع و آگاهى از مسائل کشور، به شما عرض مىکنم. البته، بسیارى از مردم ما هم، بهویژه کسانى که در مسائل جارى، قرار و حضور دارند، این پیشرفت را احساس مىکنند. فشارها به سمت ما از طرف قدرتهاى قلدر - که دشمن ملت و استقلال ما هستند - زیاد است. اما خوشبختانه، این فشارها را این کشور با عظمت، این ملت بزرگ و این دولتمردان مخلص و صمیمى و دلسوز، با کمال قدرت، از سرِ خودشان دفع مىکنند و در درازمدّت هیچگونه تأثیرى بر زندگى واقعى آنها نمىگذارد؛ اگر چه ممکن است بعضى از مشکلات را، در کوتاه مدت، به وجود آورد. همه اینها را مىتوان به خوبى از سرگذراند. ما در حال پیشرفت و سازندگى و در حال بناى یک تمدّن هستیم. من این را مىخواهم به شما بگویم: مسأله ما این نیست که زندگى
خودمان را نجات دهیم و گلیم خودمان را از آب بکشیم. مسأله این است که ملت ایران - همچنان که شأن اوست - در حال پدید آوردن یک تمدّن است. پایه اصلى تمدّن، نه بر صنعت و فنآورى و علم، که بر فرهنگ و بینش و معرفت و کمالِ فکرى انسانى است. این است که همه چیز را براى یک ملت فراهم مىکند و علم را هم براى او به ارمغان مىآورد. ما در این صراط و در این جهت هستیم. نه اینکه ما تصمیم بگیریم این کار را بکنیم؛ بلکه حرکت تاریخى ملت ایران در حالِ به وجود آوردن آن است. در چنین شرایطى، با احراز موقعیت عظیم ملت بزرگ ایران، باید همه بدانند که چه مىکنند و در چه صراطى به حرکت در مىآیند. به نظر من، این دو عنوان - یعنى «وجدان کار» و «انضباط اجتماعى» - مىتواند براى ما دو شعار باشد و عرض کردم که این دو شاخص، در ما تکامل و تحوّلى به وجود خواهد آورد که انشاءاللَّه آن تحوّل، در جهت آشتى با خداى متعال و با ارزشهاى الهى و آشتى با مردم و زندگى مردم است. امیدوارم که انشاءاللَّه مردم عزیزمان امسال - سال 1373 هجرى شمسى - را به نیکى و با برکت بگذرانند و مشمول دعوات زاکیّه ولىّ عصر ارواحنا فداه باشند. انشاءاللَّه، مسؤولین دولتى هم بتوانند کارهاى
بزرگى را که در پیش گرفتهاند، به بهترین وجه انجام دهند. درود مىفرستم به روح مطهّر امام بزرگوارمان که باز کننده این راهِ عظمت براى ملت ما بود. امیدوارم که خداوند متعال، روح مقدّس آن بزرگوار را، امسال هم مثل سالهاى گذشته، مشمول تفضّلات و رحمت و برکت و مغفرتِ خودش قرار دهد و دعوات مردم را در حقِّ آن بزرگوار و درباره امور زندگى خودشان قبول کند. والسّلام علیکم و رحمةاللَّه و برکاته.