فرزاد زعیم: بهتر نیست با جای نهیب زدن با منتقدان با آنها نیز سر میز مذاکره بنشینید؟
این فعال فرهنگی و رسانهای در یادداشتی نوشت: به رای آقای رئیسجمهور ما ملتی هستیم که مذاکره میکنیم حتی برای ویزای صدور وزیر ارشادمان به عربستان/ تاکی اشداء علی الاخوان و رحماء علی الشیطان؟؟
به گزارش «نسیم» متن یادداشت فرزاد زعیم فعالی فرهنگی - رسانه ای به شح زیر است:
حدود دو سال و نیم از دولتی که با شعار تدبیر و امید بر سرکار آمد می گذرد. مدتی که گفتمان قالب دولتی ها گفتمان مذاکره و گفتگو با قدرتهای بزرگ جهان(بخوانید دشمن خارجی) از یکسو و برچسب زنی و اتهام به منتقدان داخلی از سوی دیگر بوده است. تناقضات مکرری که در کابینه رخ داده و به برکت وجود یک سخنگوی مقتدر و البته جذاب بر طرف شده(بخوانید ماست مالی) مانند ماجرای ادعای عبور از رکود توسط شخص رئیس جمهور و نامه وزرا برلاف این نظر، موضع گیری های شاذ و بعضا مخرب فرهنگی نظیر دعوت از شاعران و خوانندگان ضد انقلاب توسط دستگاه فرهنگی دولت، فرافکنی و همه تقصیرها را گردن دولتهای سابق انداختن نیز از دیگر ویژگیهای بارز دولت راستگویان در مدتیست که روی کار آمده است. اما از همه بارزتر، همان چیدن همه تخم مرغهای دولت مذاکره و گفتمان در سبد مذاکرات است. تا جایی که به گواه همه، استمرار و بقای این خط سیاسی در انتخاباتهای آتی مجلس و ریاست جمهوری با نتیجه این مذاکرات گره خورده است. در این بین دولت با بهره مندی از همه ابزارهای حقیقی، مجازی و رسانه ای سعی در توجیه مذاکره با دشمن و ارائه تفسیری سفیهانه(اگر نگوییم مغرضانه) از متن برجام و توافق دارد. و گام طلایی اجرای این برنامه ها در همه ادوار این دولت، تخریب، تحقیر و برچسب زنی به مخالفان بوده است. چه آنجا که رئیس دولت مخالفان خود را بی سواد می خواند و مشاور وی با لبو فروش خواندن مردم آنها را تحقیر می کند و چه آنجا که مخالفان داخلی برجام را نهیب می زند که شما به مصالح چه کسی فکر میکنید و مصلحت اندیشی خود را به رخ مردم می کشد. حرف اصلی با دولت همینجاست که آقای رئیس جمهوری که درس اصلی کربلا را مذاکره می داند و حتی از نمد اعتقادات مردم برای مذاکره با شیطان کلاه میدوزند؛ بهتر نیست این منتقدان بی سواد و مصلحت نیاندیش داخلی را هم در قد و قواره دشمن خونی انقلاب اسلامی بداند و بجای آنکه بر وی نهیب زنند و غرش کنند، با آنها هم سر میز مذاکره بنشینند. اصلا بیایند اتفاقی یک قراری بگذاریم که در گذری، راهرویی یا مشابه آن اتفاقی آنها را ببینند و اتفاقی مورد تفقد قرار بدهند. توقع زیادی نداریم، نمیگوییم بر سر دشمن خونی ملت فریاد بزنید، نمیخواهیم دشمن را تحقیر کنید و ملت را سر افراز، حتی اگر دیدید برای بسط گفتمان باید جلوی کوچکتر از دشمن هم زانو بزنیم چه خیالی است میزنیم.به رای شما ما ملتی هستیم که مذاکره می کنیم حتی برای ویزای وزیر ارشادمان. میگفتم؛ بیا و برای منتقدان و حتی مخالفان داخلی ات هم گوشه ای از شانیت دشمن خونی نظام و انقلاب را قایل شو. بیش این پاسخ سوالهایشان را به آینده موکول نکن و بیش از این با تازیانه کنایه مرنجان و با برچسب های گونه گون بر آنها متاز. می توانی به مذاکره با آنها هم بیاندیشی. درسی که از کربلا آموختی و آموزاندی. تاکی اشداء علی الاخوان و رحماء علی الشیطان؟؟