روزنامه سیاستروز در تحلیلی از انتخابات سال آینده مطرح کرد؛
بزرگترین خطر برای روحانی
روزنامه سیاستروز نوشت: ورای مباحث مربوط به تکدورهای شدن ریاست جمهوری روحانی، موضوع حمایت اصولگرایان از وی در انتخابات ۹۶، نه تنها به دور از واقعیت است بلکه ترس حامیان دولت را در پررنگ کردن چنین موضوعی نشان میدهد؛ ترسی که از برهم خوردن معادلات سیاسی و پیشبینیهای کاملا خوشبینانه نشات میگیرد.
به گزراش « نسیم آنلاین » روزنامه سیاست روز در یادداشتی با اشاره به انتخابات سال آینده ریاست جمهوری تاکید کرد: بدین صورت و ادامه روند کنونی در حوزههای اقتصادی، احتمال بالایی وجود دارد که جریان اصولگرا تمام قد در انتخابات سال آینده حاضر شود و با توجه به تجربه انتخابات گذشته حتیالمقدور با معرفی یک فرد، شانس پیروزی خود را بالا ببرد. در این میان نامهایی چون محمود احمدینژاد نیز به عنوان رقیب بالقوه روحانی در سال ۹۶ مطرح شده است. قرار گرفتن مجدد اصولگرایان و احمدینژاد در کنار هم، بزرگترین خطری خواهد بود که حامیان دولت از آن اباء دارند .
متن کامل یادداشت سیاست روز بدین شرح است:
پاستورنشینی حسن روحانی ۳ ساله شد و تنها یکسال دیگر فرصت باقی دارد تا بتواند مردم را برای انتخاب مجددش مجاب کند. در همین روزها و در سالگرد انتخابات ۲۴ خرداد، بحثهایی درباره تکدورهای شدن ریاست جمهوری روحانی و نیز دست خالی جریان رقیب در معرفی نامزد ریاست جمهوری و حمایت سلبی از روحانی مطرح شد .
ورای مباحث مربوط به تکدورهای شدن ریاست جمهوری رئیس دولت یازدهم، موضوع حمایت اصولگرایان از روحانی در انتخابات ۹۶، نه تنها به دور از واقعیت میتواند باشد بلکه ترس حامیان دولت را در پررنگ کردن چنین موضوعی نشان میدهد. ترسی که از برهم خوردن معادلات سیاسی و پیشبینیهای کاملا خوشبینانه نشات میگیرد .
کارنامه ضعیف اقتصادی دولت یازدهم و عدم توان در بهبود و ایجاد رونق اقتصادی پس از ۳ سال سکانداری دستگاه اجرایی، نقطه ضعف کاملا واقعی است که از دید رقبای سیاسی دولت پنهان نمانده و همین نقطه میتواند سکویی برای پرتاب رقیب یا پدیده سیاسی، در انتخابات ۹۶ و جهت عکس پیشبینیهای سیاسی حامیان دولت، باشد. علیرغم نهایی شدن توافق هستهای ایران و ۱+۵ و انتظار شروع رونق و گشایش اقتصادی پس از عملیاتی شدن آن، اما فضای بینالمللی همچنان تحت سیاستهای خصمانه آمریکا، تقریبا بر همان منوال پیش از برجام در حال حرکت است و محاسبات دولت یازدهم نیز در پایبندی طرف مقابل بر تعهدات، درست در نیامد. آیا حسن روحانی خواهد توانست در سال دیگر شرایط اقتصادی موجود را توجیه کند و بار دیگر وعدههای ۱۰۰ روزه بدهد؟ وعدهها و شعارهای اقتصادی دولت یازدهم، پاشنه آشیلش در انتخابات سال بعد خواهد بود .
بدین صورت و ادامه روند کنونی در حوزههای اقتصادی، احتمال بالایی وجود دارد که جریان اصولگرا تمام قد در انتخابات سال آینده حاضر شود و با توجه به تجربه انتخابات گذشته حتیالمقدور با معرفی یک فرد، شانس پیروزی خود را بالا ببرد. در این میان نامهایی چون محمود احمدینژاد نیز به عنوان رقیب بالقوه روحانی در سال ۹۶ مطرح شده است. قرار گرفتن مجدد اصولگرایان و احمدینژاد در کنار هم، بزرگترین خطری خواهد بود که حامیان دولت از آن اباء دارند. بر همین اساس یکی از استدلالهایی که به عنوان حمایت اصولگرایان از روحانی مطرح میشود، خطر بزرگتری به نام «احمدینژاد» است. روزنامههای حامی دولت و رسانههای اصلاحطلب نیز، کدهایی را در این زمینه از چهرههای منتسب به اصولگرایان میآورند که از آن با عنوان چرخش اصولگرایان به سمت روحانی یاد میکنند. چرخشی که براساس تفکیک میان اصولگرایان به دو بخش میانهرو و تندرو یا افراطی و در نسخههای جدیدتر دلواپسان افراطی، تفسیر میشود .
به طور مشخص اولین کدی را که رسانههای اصلاحطلب از آن یاد کردند، به بخشی از صحبتهای مصباحیمقدم، نماینده سابق مجلس باز میگردد که توسط خود وی نیز تکذیب شد. غلامرضا مصباحیمقدم، از احتمال حمایت بخشی از اصولگرایان از حسن روحانی سخن به میان آورده بود: "اگر گزینه بهتری نداشته باشیم برای انتخابات ریاست جمهوری سال بعد حتما با حسن روحانی وارد گفتوگو خواهیم شد. اینطور نیست که شرایط آقای روحانی طوری باشد که مورد اقبال اصولگرایان قرار نگیرد. اگر شرایط اقتضا کند و کسی به میدان رقابت با آقای روحانی بیاید، حتما باید بهگونهای باشد که همه اصولگرایان پشت او باشند که اگر این اتفاق بیفتد برنده انتخابات خواهیم بود ."
همین اظهارنظر شخصی مصباحیمقدم باعث شد تا تیتر اکثر رسانههای اصلاحطلب به موضوع کلیتر حمایت اصولگرایان از روحانی در سال ۹۶ اختصاص یابد. در نقل قول دیگر که توسط حسن سبحانینیا، فعال اصولگرا و عضو سابق هیات رئیسه مجلس، وی عنوان کرده بود: «قطعا یکی از گزینههای مطرح برای تمام جریانهای سیاسی در انتخاب آینده حسن روحانی است. روحانی عضو جامعه روحانیت مبارز بوده است و در سالهایی هم که نماینده مجلس بودند به عنوان نامزد جامعه روحانیت در انتخابات شرکت میکردند اما رفتارها و حمایتهای جریان اصلاحات از او در این سالها شاید باعث شود برخی از اصولگرایان در حمایت از او دچار شک شوند درست مانند انتخابات ریاست جمهوری ۹۲. در صورت دوقطبی شدن بخشی از جریان اصولگرایی از احمدینژاد حمایت خواهند کرد و جریانی دیگر از روحانی. گروهی مانند جبهه پایداری از حامیان احمدینژاد هستند اما بخشی دیگر به دلیل رفتارهای احمدینژاد در دوران ریاست جمهوری به ویژه ماجرای خانهنشینی حاضر نیستند از او در انتخابات ریاست جمهوری یا هیچ انتخابات دیگری حمایت کنند. افرادی مانند جلیلی و قالیباف که مطرح میشوند، به این دلیل است که این افراد در انتخابات گذشته حضور داشتهاند ولی ممکن است برای انتخابات آینده اصولگرایان تصمیم بگیرند فرد جدیدی را وارد عرصه کنند، کسی که تا به حال به صحنه نیامده باشد و آزموده نشده باشند .»
این اظهارات بسته و کاملا شخصی از سوی برخی از چهرههای منتسب به اصولگرایی باعث یک هیاهوی رسانهای با منشاء اصلاحطلبی و دولتی شد و آن را به کل جریان اصولگرایی نسبت دادند. اینگونه تبلیغ حمایت اصولگرایی از روحانی در حالی صورت میگیرد که اصولگرایان در زمینه انتخابات سال آینده و معرفی نامزد یا نامزدهای احتمالی، فعالیتی را شروع نکردهاند و تمامی مباحث مطرح شده تا به امروز نیز در حد حدس و گمان بوده و قاطعیتی در آنها مشاهده نمیشود. اما با فرض گرفتن مطرح شدن حمایت اصولگرایان از حسن روحانی در انتخابات سال ۹۶، میتوان چند معلول را نسبت به آن در نظر گرفت که این شایعه حمایت معلول چه چیزهایی است:
همانطور که عنوان شد، کارنامه اقتصادی حسن روحانی به گونهای است که رقیب مطرح میتواند آن را به چالش بکشد. به چالش کشیدن کارنامه اقتصادی روحانی در صورت باقی ماندن شرایط اقتصادی فعلی در سال آینده، میتواند باعث ریزش شدید آرای روحانی به نفع رقیب شود. بنابراین ایجاد موج روانی در میان اصولگرایان برای حمایت از روحانی میتواند، باعث خنثی شدن پیش از موعد چنین چالشی شود. معامله برسر پیروزی و از بین بردن تمامی خطرات احتمالی از سوی حامیان دولت نقطه کانونی این مباحث میباشد .
پا به میدان گذاشتن احتمالی محمود احمدینژاد به میدان رقابتها، یکی از دغدغههای اصلی حامیان دولت و اصلاحطلبان است. به همین خاطر است که هر تحرک کوچکی از سوی او با رصد دقیق رسانهها و فعالین حامی دولت روبهرو میشود و به نقد جدی آن میپردازند. به طوریکه یک جمله یا عبارت ساده که از سوی احمدینژاد عنوان میشود به تیتر یک رسانههای حامی دولت تبدیل میشود و به صورت تهاجمی با آن برخورد میکنند. حامیان دولت با احساس خطر همپیمانی اصولگرایان و تشکیلات آنها با احمدینژاد، قبل از وقوع آن بحث دوقطبی احمدینژاد و روحانی را مطرح میکنند و به نقد مدیریت احمدینژاد و لزوم هماهنگی اصولگرایان میانهرو با روحانی میپردازند .
اصلاحطلبان و حامیان دولت در یک خطای محاسباتی به صورت مطلقگرا به نتایج انتخابات ۹۲ و۹۴ مینگرند و آن را نقطه هزیمت تحلیلهای خود قرار میدهند. بدین صورت نتایج انتخابات گذشته را شکست مطلق اصولگرایان میدانند که دیگر از سال ۹۲ نمیتوانند کمر راست کرده و باید شاهد شکستهای سنگینتری باشند. این در حالیست که نتایج انتخابات ریاست جمهوری سال ۹۲ در حالی بدست آمد که یکی از اصلیترین عوامل پیروزی روحانی، عدم اتحاد اصولگرایان حول یک نامزد مشخص بود با این حال سبد رای اصولگرایان در سال ۹۲ آنچنان که اصلاحطلبان عنوان میکنند خالی نبود و مجموع آرای آنها میتواند به عنوان پتانسیلی برای انتخابات آینده باشد. از سوی دیگر در انتخابات مجلس ۹۴ نیز، اصولگرایان تنها اکثریت مطلق را در مجلس از دست دادند و این به معنای شکست نیست. از اینرو حامیان دولت با مطرح کردن شکستهای مطلق اصولگرایان در انتخابات گذشته، انتخابات سال آینده را نیز پیشبینی میکنند و نتیجه آن را به نفع نامزد خود میدانند ولی در همین زمینه یارگیری از اصولگرایان را نیز ضروری میدانند .
چندشقه کردن جریان اصولگرایی پیش از موعد. حامیان دولت با تقسیم اصولگرایان به میانه رو و افراطی و لزوم اتحاد میان جریانهای سیاسی برای حاشیهنشین کردن افراطیون، سعی در انشعاب در میان اصولگرایان و تشکیک دارند. هرگونه انشعابی در این جریان میتواند به نفع حسن روحانی باشد و ضمانتی برای پیروزی بدون دردسر در سال آینده نیز باشد. همانطور که معرفی چند نامزد از سوی هر جریانی برای انتخابات میتواند به ضرر آن جریان تمام شود، انشعاب و چندشقه شدن نیز همان خطر را به دنبال دارد. از این رو موضوع میانهرو و تندرو از سوی حامیان دولت در میان اصولگرایان مطرح میشود تا آنها حتی به سمت نامزدهای احتمالی چون محمدباقر قالیباف نیز حرکت نکنند .
از یکسو مطرح کردن مباحث انتخاباتی از سوی حامیان دولت و اصلاحطلبان ممکن است به این خاطر باشد تا اصولگرایان نامزد احتمالی و مورد حمایت خود را زودتر معرفی کنند تا کمیته تخریب مانورهای هیجانی و مخرب خود را زودتر بر علیه آن گزینه یا گزینهها شروع کند .