اخبار آرشیوی
تبیین بیانات رهبر معظم انقلاب در بارگاه رضوی/۳- محمدحسین صفار هرندی: دست تسلیم دشمن در برابر ایستادگی ملت ایران بالا رفته است
«اگر ما در بخشهاى گوناگون، روحیهى جهادى داشته باشیم...بلاشک این حرکت پیش خواهد رفت...تدین جامعه، تدین جوانان ما، در امور دنیایى هم به ملت و به جامعه کمکمیکند... یکى از نقشههاى بزرگدشمنان ملت ایران، ایجاد تفرقه و شکاف در داخل بودهاست...مسؤولین کشور... باید سعى کنند اگر گلهاى از هم دارند ...این گله را در معرض افکار عمومى مطرح نکنند؛ این ضربهى به اتحاد ملی است...» جهت تبیین این بخش از بیانات مقام معظم رهبری در جوار بارگاه ثامنالحجج (علیه السلام) با آقای «محمدحسین صفار هرندی»، کارشناس مسایل سیاسی به گفتوگو نشستهایم. - مقولهی روحیهی جهادی که در نامگذاری امسال از سوی رهبر انقلاب مورد تأکید قرارگرفت، ناظر به چه مفهومی است؟ اصطلاح «روحیهی جهادی» ناظر به دو موضوع میتواند، باشد: 1- جهاد به مفهوم کلی، وقتی انسان در مسیر مجاهدهی فی سبیل الله قرار میگیرد، روحیهی مجاهدت با روحیهی تنآسایی و راحتطلبی و ... منافات دارد و در مسیر جهاد انسان بسیاری از عادتهای متعارف و معمول خود را زمین میگذارد و طبیعی است که روحیهی جهادی از یکسو میتواند ناظر به دیدن این صحنه به مثابهی جهاد فی سبیل الله باشد. 2- روحیهی
جهادی، اصطلاحی است که بعد از انقلاب با تأسیس نهادی به نام «جهاد سازندگی» در کشور، مطرح شد که البته تحت تأثیر همان مفهوم عمومی جهاد بود، منتها جهاد همواره تداعی صحنهی نبرد با دشمن را میکند ولی موضوع جهاد سازندگی موضوع نبرد نبود، بلکه موضوع ساخت و ساز بود؛ یعنی افتادن در مسیر آبادانی و ... بود؛ اما چهطور با جهاد جمع میشد؟ شاید بتوان گفت مشکلات انباشته شده در دوران طولانی وابستگی کشور به اجنبی و دشمنان واقعی ملت، برای عبور از آن دورهی سخت و ناکامیهای بزرگ، لاجرم باید با روحیهای از جنس مجاهدت فی سبیل الله به سراغ آن رفت و اینجا بود که مقولهی جهاد که نبرد در راه خدا است با مقولهی آبادانی، سازندگی و عمران جمع شد و ترکیب این دو در حقیقت وارد شدن روحیهی جهادی به عرصهی مدیریت اجتماعی، فرهنگی، اقتصادی و ... بود و در حقیقت روی صحنه آمدن جنسی از اداره که متأثر از نگاه جهاد فی سبیل الله بود. من گمان میکنم که اگر ما قرار باشد فاصلههایمان را با دنیایی که بسیار از ما در برخی جنبهها جلوتر است، کم کنیم و بر بحرانهایی که جهان میخواهد بر ما تحمیل کند، غلبه کنیم، لاجرم باید در زندگی روزمرهی خود از محیط و فضای جهادی
مدد بگیریم و به این ترتیب اکسیری را به محیط کار و عمل در جامعه تزریق کنیم که همان اکسیر جهاد و حرکت در راه خداست. باید این باور را در خود تقویت کنیم که به هر میزان عمل دنیوی ما با نگاه به نتایج اخروی آن باشد، نه تنها ما آخرت خود را تضمین کردهایم، بلکه دنیای خود را هم به این ترتیب میتوانیم آبادتر کنیم. - با این بیان، استحکام معنویت و تسری روح ایمان و تدین در جامعه، چگونه میتواند به انجام بهتر امور دنیایی کمک کند؟ یک زمانی تحت تأثیر افکار و اندیشههای سکولار و عرفینگر حاکم بر فضای ذهنی جامعهی پیش از انقلاب ما، در حقیقت محیط کار عمومی مردم از محیط فکر، اندیشه و عمل اعتقادی آنها جدا بود و به نظر میرسد که برای رسیدن به مقصود معنوی، انسان باید فارغ از ذهنیت معنوی اخروی باشد و اگر بخواهد به آخرت بپردازد، از دنیا باز میماند و یا بالعکس. چون فضای ذهنی یک مؤمن مسلمان به هیچ وجه یک چنین تعارض و جدایی را برنمیتابد، باید این باور را در خود تقویت کنیم که به هر میزان عمل دنیوی ما با نگاه به نتایج اخروی آن باشد، نه تنها ما آخرت خود را تضمین کردهایم، بلکه دنیای خود را هم به این ترتیب میتوانیم آبادتر کنیم و بالعکس
همچنانکه در روایات هم است که «الدنیا مزرعه الآخره» اگر ما بتوانیم دنیا را به گونهای پاک و بدون شائبههای فساد و طواغیت (سرکشی) بنا کنیم، میتوانیم خانهی آخرت خودمان را هم آباد نماییم. با این اوصاف گمان من این است که با شارژ روحی معنویت در جامعه، میتوانیم جامعهای دارای وارستگیهای اخلاقی و معنوی بسازیم و در چنین جامعهای وقتی ذهن مردم از برخی عوامل پریشانکننده فارغ باشد، خود به خود ممهز برای آبادانی دنیای خود هم خواهد بود. بخشی از مشکلات جامعهی امروزی بشر این است که حاشیه و زواید غیرخدایی در زندگی دنیوی او را به فساد کشانده و او را دچار عقبماندگیهایی میکند که این عقبماندگیها لاجرم نیست، بلکه قابل پرهیز و قابل اجتناب است. هرجا در کارهای دنیایی ما عنصر معنویتی که جدای از مسایل دنیوی و مادی نیست، به حق و به درستی مداخله کرده، موجب تقویت دنیا هم شده است. - تأثیر تلاش دشمن در ایجاد تفرقه و بحث اتحاد و انسجام را در تحقق اهداف انقلاب و بهویژه شعار امسال، چگونه ارزیابی میکنید؟ تلاش دشمن برای ایجاد تفرقه پراکندگی تناسب مستقیم دارد با قوت گرفتن جمهوری اسلامی در صحنههای داخلی و خارجی و در حقیقت ابزاری که
میتواند به دشمن در راستای کند کردن حرکت عمومی و رو به رشد ملت ما آن هم در شرایطی که خداوند لطف خود را شامل حال ما کرده و پیشرفت ما در عرصههای مختلف، شتاب گرفته است؛ چه در عرصههای علمی، چه فنآوری، چه وضعیت اقتصاد کشور و هم چنین اعتبار ما در محیط بینالمللی افزایش پیدا کرده و تعداد کشورها و ملتهایی که با تأسی به ملت ما یوغ وابستگی را از گردن خود باز کردهاند و راه استقلال و آزادی را میپیمایند، باز میشود، کمک کند. به نظر میرسد که دشمنان دچار یک سرگیجه و بحران بزرگ شدهاند که چارهی آن را در شکستن ما میبینند؛ یعنی اگر این نیروی متراکمی که به نام اسلام و با محوریت جمهوری اسلامی در جهان به راه افتاده، از درون دچار تلاشی و دچار از هم گسیختگی شود، فرصتهایی برای دشمنان ملت فراهم میشود. اینجاست که مقولهی انسجام ملی و وحدت ملت و انسجام ما با سایر ملل مسلمان بیش از یک مسألهای که فقط نیازهای عادی ما را فراهم کند، معنا پیدا کرده و در حقیقت نبرد مرگ و زندگی برای دشمنان ما در این مبارزه علیه ملت مسلمان ایران و مسلمانان دنیا متصور است و طبیعی است که حالا که ما دشمن را به نوعی با برنامههای سنجیدهی خود توانستهایم در
تنگنا قرار دهیم و در محیط بینالمللی میشود گفت دشمن الآن روی پل رفته و نزدیک است که کمرش با خاک آشنایی پیدا کند و دستش را به علامت تسلیم بالا ببرد، باید مراقب بود که این حیلهها و ترفندهای دشمن که هدفش تجزیه کردن جمعهای به هم فشردهی مسلمانان و طرفداران وحدت عمومی جهان مستضعفین علیه مستکبرین است، باید مراقب بود که با تلاش دشمن، این تجزیه و تفرق بر ما تحمیل نشود. این را به عنوان مهمترین موضوع این ایام باید مدنظر قرار داد اگرچه شعار انسجام ملی و وحدت عمومی از شعارهای چندین سال قبل ما بود اما این شعار هیچ وقت نباید از دستور کار جامعهی ما و جامعهی سلامی حذف گردد. باز هم تأکید میکنم که حواشی، مسأله هستند؛ چون یک برخورد انحرافی و موزیانه توسط عدهای از همان حاشیهسازان، صورت میگیرد که تا برخوردی نسبت به مسایل حاشیهای میشود، میگویند مگر مقام معظم رهبری نفرمودند که اینها مسایل حاشیهای هستند و به آنها نپردازید؟ - تأکید رهبر انقلاب بر پرهیز از پرداختن به مسایل حاشیهای، آیا به معنای نفی کامل و بیتوجهی به برخی از این قبیل مسایل است؟ کسی منکر مسأله بودن برخی موضوعات در کشور نیست؛ منتها بحث دقیق مقام معظم
رهبری نفی مسأله بودن آنها نیست و ایشان میفرمایند برخی از این مسایل حاشیهای است؛ یعنی یک حاشیهای وجود دارد و یک متنی. هیچ وقت نباید متن را فدای حاشیه کرد. در موضوعات اجتماعی ما موضوعات متنوعی داریم که برخی اصلی و برخی فرعی هستند. مقام معظم رهبری میفرمایند: «وقتی که مسایل اصلی در جامعهی ما حل نشده ما وجههی همت خود را در بدو امر بر نقاط حاشیهای قرار ندهیم.» باز هم تأکید میکنم که حواشی، مسأله هستند؛ چون یک برخورد انحرافی و موزیانه توسط عدهای از همان حاشیهسازان، صورت میگیرد که تا برخوردی نسبت به مسایل حاشیهای میشود، میگویند مگر مقام معظم رهبری نفرمودند که اینها مسایل حاشیهای هستند و به آنها نپردازید؟ دقت داشته باشید، رهبر انقلاب نفرمودند به این مسایل نپردازید بلکه فرمودند که حاشیه را غلبهی بر متن ندهید. مسایل فرعی را بر مسایل اصلی غلبه ندهید. بدون تردید مسایل فرعی هم مسأله هستند و آنهایی که این مسایل را میآفرینند از زیر چشمان تیزبین مردم نباید پنهان بمانند تا بتوانند با فراق خاطر به فساد خود ادامه دهند اما خرد حکم میکند که انسان عاقل هیچ وقت با توجه به ظرفیتهای محدودی که هم به لحاظ فرصت و هم به
لحاظ مقدورات و امکانات دارد، اصلیترین فرصتها و امکانات خود را هزینهی مسایل فرعی نمیکند و مسایل اصلی را فدای آنها نمینماید. ای کاش! این روحیه را در خود تقویت کنیم که هر وقت دیدیم مسؤولین بیجهت به دنبال اختلاف افکنی بین خود و دعواهای بیهوده و بیحاصل هستند دور آنها را خالی کرده و وقتی برای خواستههای بیمورد آنها نگذاریم تا خود بهخود اختلاف از این طرف دچار خلأ پشتیبانی و حمایتی شده و کاهش پیدا کند. - مسؤولین چگونه میتوانند با پرهیز از انتشار اختلافات میان یکدیگر، زمینهی تحقق شعار امسال را فراهم کنند؟ مقولهی اختلاف بین مسؤولین یک مقولهی شناختهشده از دیرباز است؛ یعنی ما به اندازهی عمر جمهوری اسلامی با این مقوله آشنا هستیم. بخشی از اختلافات طبیعی است که ناشی از ذایقهها و سلایق متفاوت است و هیچ وقت نباید با کل اختلاف نظرها مخالفت کرد. یک زمانی حضرت امام(ره) میفرمودند: «اختلاف منشأ به اصطلاح عقب ماندن نیست، گاهی تخطئه، موجب رشد هم میشود.» وقتی ما به داشتن انواع متفاوت نگاهها و اندیشههای عملی برای مدیریت جامعه اعتقاد داریم، آنها را درست میدانیم. مشکل اصلی زمانی است که با ظاهر اختلاف سلیقه کسانی
اندیشههای شیطانی خود را در به هم زدن آرایش و انسجام عمومی کشور دنبال کنند و راه نیل به همچین هدف شیطانی را هم در برانگیختن گروهی از دست اندرکاران علیه گروه دیگر جستوجو کنند. مصداق بارز آن اختلاف بین سران قوای کشور است که در حقیقت کشور پیشرفت و انجام امور روزمرهی خود را در گرو وحدت ملی سران میبیند و اگر متحد نباشند به طور ملی کار مشترک نمیتواند، انجام شود اما کار شیطان این است که بین این جمع به هم پیوسته ایجاد شکاف کرده و یگانگی آنها را به تفرق بدل کند. طبیعی است که هرکس به هر سهمی و به هر نسبتی که در بوق اختلافات آزار دهنده بدمد، تحت تأثیر شیطان قرار گرفته و خودش هم باید احساس کند که بازی شیطان را خورده و وظیفهی ملت هم این است که به کسانی که خدای ناکرده در دام شیطان افتادهاند، کمک کنند که در این دام بیشتر غوطه نخورند. گاهی جانبدارایهای بیمورد از برخی مقامها و مسؤولین در مورد اشتباهاتشان صورت میگیرد که آنها را از حرکت در وادی اشتباهشان باز نمیدارد بلکه مسرتر میسازد. ای کاش! این روحیه را در خود تقویت کنیم که هر وقت دیدیم مسؤولین بیجهت به دنبال اختلاف افکنی بین خود و دعواهای بیهوده و بیحاصل هستند
دور آنها را خالی کرده و وقتی برای خواستههای بیمورد آنها نگذاریم تا خود بهخود اختلاف از این طرف دچار خلأ پشتیبانی و حمایتی شده و کاهش پیدا کند. با تشکر از اینکه وقت خود را دراختیار برهان قرار دادید.