«نسیم آنلاین» از ابعاد مختلف حادثه شیمیایی در سوریه گزارش میدهد؛
حمله شیمیایی "خان شیخون" نمونهای از پشتیبانی غرب از القاعده و داعش
روز گذشته انتشار خبر حمله شیمیایی در "خان شیخون" و کشته شدن تعداد زیادی از ساکنان این منطقه در استان ادلب سوریه در صدر اخبار رسانههای غربی برای متهم جلوه دادن دولت قانونی سوریه قرار گرفت، خبری که بر خلاف واقعیت موجود انگشت اتهام را به سوی مبارزان واقعی ضد تروریسم گرفته بود.
گروه سیاسی « نسیم آنلاین »:: روز گذشته انتشار خبری مبنیبر حمله شیمیایی و کشته شدن تعداد زیادی از ساکنان منطقه "خان شیخون" در استان ادلب سوریه توجه رسانههای منطقهای و بینالمللی را به خود جلب کرد و بلافاصله در صدر اخبار رسانهها قرار گرفت. خبری که ابتدا از سوی رسانههای منتسب به سازمان تروریستی القاعده و با انتشار عکسهایی از کشتهشدگان در شبکههای مختلف مجازی دست به دست شد و در نهایت به تیتر یک رسانههای غربی تبدیل شد. اما در این بین مسئلهای که مورد توجه غرب و شبکههای منتسب به گروههای تروریستی قرار گرفت اتهام استفاده از سلاحهای کشتار جمعی و مواد سمی شیمیایی از سوی ارتش سوریه در منطقه خان شیخون استان ادلب بود. مسئله ای که نه تنها برای اولین بار در سوریه رخ نداده بلکه سابقه استفاده از اینگونه مواد به اوایل جنگ سوریه و حتی قبلتر یعنی سالهای 2001 تا 2003 برمیگردد. این در حالی است که در 10 ساعت اول انتشار خبر استفاده از مواد شیمیایی در خان شیخون سوریه آنقدر سر و صدا و هجمه رسانهای به پا شد که ارتش روسیه و وزارت دفاع سوریه را مجبور به موضع گیری کرد. در همین راستا شاهد درخواست دولت فرانسه مبنیبر نشست فوری شورای امنیت سازمان ملل و همچنین موضعگیری فدریکا موگرینی مسئول سیاست خارجی اتحادیه اروپا بودیم. اما برای درک درست مخاطب از چگونگی وقوع حادثه شیمیایی در خان شیخون و علت پروپاگاندای سراسری غرب و هماهنگی با تروریستهای تکفیری باید ابعاد مختلف این مسئله را بررسی کرد تا بتوان واقعیت را به مخاطب منتقل کرد. شیمیایی، ابزار غرب در سیاست و نسل کشی
ابتدا باید به چرایی و چگونگی استفاده از سلاح های شیمیایی در سوریه و عراق پرداخت تا با شناخت سابقه استفاده از ابزار جنگ شیمیایی و عاملان اصلی آن، طرف استفاده و علل آن روشن شود و در این حالت است که میتوان ارزیابی دقیقی از دلایل طرح اتهام این موضوع و نسبت دادن آن به دولت سوریه داشت.
اگر از سابقه رژیم بعث عراق و صدام در استفاده از سلاح های شیمیایی در دوران دفاع مقدس بگذریم که آن هم به طور مستقیم از سوی دول اروپایی و آژانس اطلاعات مرکزی آمریکا تامین شده بود، استفاده از واژه سلاحهای کشتار جمعی و شیمیایی برای اولین بار در حد فاصله سالهای 2001 تا قبل از 2003 از سوی آمریکایی ها برای توجیه و به رخ کشیدن بهانه حمله به عراق مطرح شد. مسئلهای که تنها بهانهای برای اشغالگری و ادامه تجاوز آمریکاییها در عراق بود و ارتش ایالات متحده و بازرسان سازمان ملل هم هیچگاه از عهده ارائه مستندات چنین ادعایی بر نیامدند.
طبق اسناد منتشر شده از سوی منابع غربی و به خصوص اروپایی کلیه مواد اولیه سمی و شیمیایی از طریق فرانسه و آژانس اطلاعات مرکزی آمریکا از آلمان تهیه و برای استفاده علیه نیروهای ایران در جنگ تحمیلی هشت ساله به کشور عراق منتقل شده است. در همین اسناد به جمعآوری این محصول و اقدامات غرب در راستای نابودی دانش و ابزار جنگ شیمیایی بعد از خروج صدام از کویت و پایان جنگ اول خلیج فارس اشاره شده است.
با این حال ایالات متحده برای اشغال عراق و ادامه جنایات خود در خاورمیانه بعد از اشغال افغانستان برای بار چندم وجود اینگونه مواد و سلاحهایی از این سبک را در عراق مطرح و با استناد به گفته کارشناسان ارشد CIA مبنیبر وجود ابزار و دانش تهیه و تولید سلاحهای سمی و کشتار جمعی در عراق خود را آماده اشغال کشور عراق کرد.
"اسکات ریتر" یکی از بازرسان اصلی تسلیحاتی سازمان ملل در عراق از جمله کارشناسانی بود که قبل از حمله به عراق به دولت آمریکا هشدار داد در عراق سلاحهای شیمیایی وجود ندارد و همه آنچه در دوران جنگ عراق علیه ایران به این سرزمین منتقل شده یا جمع آوری شده یا نابود شده است.
اسکات ریتر در یکی از سخنرانیها در سال ۲۰۰۶ دلایل اینکه آمریکا پیش از حمله از عدم وجود سلاحهای شیمیایی در عراق خبر داشت را عنوان کرد. این کارشناس تسلیحاتی آمریکا درباره دلایل ورود آمریکا به این جنگ گفت: "ما وارد این جنگ شدیم چون به ما گفته شده بود تهدیدی علیه امنیت ملی ما، در شکل سلاحهای کشتار جمعی وجود دارد."
چگونگی دستیابی القاعده و داعش به سلاح های شیمیاییبه هر حال یکی از مسائلی که در این بین مغفول مانده سرنوشت آن قسم از کارگاه های ساخت مواد و سلاح شیمیایی در عراق و چگونگی دستیابی القاعده به این مواد است که هیچ یک از رسانه ها و اندیشکده های اروپایی و آمریکایی و حتی مراکز منتسب به سرویس های اطلاعاتی و امنیتی غرب به آن نپرداخته است.
اگر نگاهی به اخبار رسانههای بینالمللی و منطقهای از سال 2008 تا اوایل شروع بحران سوریه داشته باشیم میتوان مشاهده کرد که خبری از استفاده از سلاحهای شیمیایی و کشتار جمعی نیست. اولین خبر استفاده از سلاحهای شیمیایی و سمی بعد از آغاز بحران تروریستی سوریه در تاریخ ۲۱ اوت ۲۰۱۳ در منطقه غوطه در ریف استان دمشق منتشر شد.
رسانههای منتسب به تروریستهای تکفیری آمار تلفات این حملات را بین ۳۲۲ تا ۱۷۲۹ نفر اعلام کردند. در همین راستا سازمان دیدهبان حقوق بشر سوریه نیز در کمترین برآورد، میزان تلفات را ۳۲۲ کشته تخمین زد و اعلام کرد که قریب به بیش از 50 عنصر مسلح وابسته به گروههای تروریستی نیز در جمع کشته شدگان این حملات بودهاند.
در حالی که حتی یک دلیل مستند در خصوص استفاده دولت دمشق از مواد شیمیایی در غوطه ارائه نشد هیچ یک از نهادهای مدنی فعال و رسانههای غربی نیز به چگونگی ورود اینگونه مواد و دستیابی القاعده و سایر گروههای تروریستی به آن اشارهای نکرد.
اما این اولین و آخرین مورد استفاده از مواد شیمیایی در سوریه و عراق نبود و برعکس همه تبلیغات و جریان سازیهای رسانهای از سوی غرب و متحدان منطقهای آنها در مناطق مختلف دیگری چون خان العسل، شیخ مقصود حلب و چندین منطقه مختلف در عراق نیز حملات شیمیایی با مواد گوناگونی از جمله کلر و سارین به وقوع پیوست.
نکته حائز اهمیت در حوادث مختلف شیمیایی که در عراق و سوریه رخ داد عامل استفاده کننده از این مواد بوده است. در همه موارد مذکور گروه تروریستی داعش و القاعده و گروه های زیر مجموعه این دو تشکیلات تروریستی مسئولیت استفاده از این مواد را بر عهده گرفتند و این در حالی بود که هیچ یک از دول اروپایی و نهادهای مدنی و رسانهای نه تنها اخبار مربوط به این موضوع را پوشش ندادند بلکه هیچ واکنشی نیز از سوی آنها گرفته نشد.
اما اینکه چگونه این مواد وارد سوریه و عراق شده و دلایل استفاده از چنین مواد کشنده ای در جنگ شهری آن هم از سوی خطرناکترین گروه های تروریستی چیست به اهداف و راهبرد غرب در خصوص سوریه و عراق برمیگردد. بعد از اجرا و امتحان انواع روشهای سرنگونی که برای سقوط دولت قانونی دمشق از سوی جوامع غربی و آمریکا اجرایی شد، سرویس های جاسوسی غرب به دنبال ابزار جدیدی برای توجیح اقدامات نظامی خود و کمک به خطرناکترین گروههای تروریستی جهان بودند.
از این رو از اوایل سال 2013 شاهد استفاده گروههای مختلف تروریستی از مواد سمی و شیمیایی در مناطق گوناگون سوریه هستیم که در نهایت خبر روز گذشته منطقه خان شیخون باز با ترفندهای رسانهای به موجی علیه دولت قانونی سوریه و مبارزان واقعی تروریسم مبدل شد.
واقعه خان شیخون سناریوی دیگری از غرب و پشتیبانی از تروریسم تکفیریبعد از خبر حاثه شیمیایی منطقه خان شیخون در ادلب سوریه باز هم انگشت اتهام غرب به سوی دولت قانونی سوریه بلند شد. قبل از بیان واقعیت و بررسی چرایی وقوع چنین حاثهای به نقش دولت سوریه که متهم اصلی این پرونده از سوی رسانهها و دولتهای غربی است میپردازیم. با فرض اینکه نظر رسانهها و دولتهای غربی در خصوص تقصیر دولت سوریه در این حادثه پذیرفته شود سوال مهمی مطرح میشود. با وجود اینکه ارتش سوریه در محورهای مختلفی از جمله "شمال استان حماه"، "غرب استان حلب"، "ریف دمشق" و "شرق حمص" به شدت با دشمن تروریستی در حال نبرد و درگیری است چرا باید منطقه خان شیخون را در استان ادلب که هیچ خط تماس و محور درگیری ندارد را مورد هدف قرار دهد.
موضوع دوم شرایط زمینی و تحولات میدانی سوریه با در نظر گرفتن شرایط ارتش و دولت قانونی این کشور است. به چه دلیل ارتشی که در شرایط میدانی دست برتر را دارد و ار اوضاع بسیار مطلوبتری از دشمن برخوردار است باید با چنین اقدامی هزینههای بینالمللی و داخلی برای خود ایجاد کند؟ و در واقع وقتی نیروهای مقاومت و ارتش روسیه برای حمایت و کمک در خاک سوریه حضور دارند و تاکنون توانستهاند به هماهنگی و یکپارچگی مناطق بسیاری را از اشغال تروریستها خارج کنند دیگر چه نیازی به استفاده از سلاحهای شیمیایی وجود دارد؟
مسئله سوم هدف از استفاده سلاحهای نامتعارف در جنگ است. یک نیروی نظامی مطمئنا با اهداف مشخصی اقدام به استفاده از چنین سلاحی میکند. ارتش سوریه با استفاده از شیمیایی در ادلب به دنبال تحقق چه هدفی بوده است؟ آیا در منطقهای که درگیر نیست، هیچ تک و عملیاتی علیه ارتش در جریان نیست و قصد پیشروی هم در آن منطقه وجود ندارد نیازی به استفاده از سلاح شیمیایی در منطقه است؟ (با در نظر گرفتن این مسئله که از عامل شیمیایی سارین استفاده شده است.)
اما در خصوص علل استفاده تروریستها میتوان دلایل متعددی را برشمرد. کارنامه تروریستها و اقدامات شیمیایی در عراق و سوریه و همچنین اعلام رسمی "کوناشنکوف" سخنگوی وزارت دفاع ارتش فدراسیون روسیه را میتواند مهمترین دلایل در اثبات استفاده تروریستها از عامل شیمیایی باشد.
وزارت دفاع روسیه بامداد چهارشنبه علت حادثه خان شیخون استان ادلب سوریه را انفجار یکی از انبارها و کارگاههای ساخت مواد شیمیایی متعلق به القاعده اعلام کرد. در همین راستا "ایگور کوناشنکوف" اعلام کرد: ارتش روسیه و جنگندههای نیروی هوایی در عملیاتی اقدام به بمباران مراکز و مورد هدف قرار دادن نقاط متعلق به تروریستها در ادلب کرده که طی آن یک انبار و کارگاه مواد شیمیایی متعلق به القاعده منفجر شده است. با توجه به محتویات این مقر که در آن عامل شیمیایی سارین بوده در نهایت منطقه به این مواد شیمیایی آلوده و تلفاتی نیز به جای مانده است.
از سوی دیگر با نگاهی به وضعیت میدانی و محورهای عملیاتی القاعده در شمال حماه که به گفته منابع منتسب به خودشان قریب به بیش از دو هزار کشته به این گروه تروریستی تحمیل کرده و از طرفی دسترسی راحت القاعده و داعش به مواد شیمیایی شاید دیگر نیازی به ایجاد اتهام علیه ارتش سوریه نباشد و بیش از پیش عامل اصلی استفاده از مواد سمی سارین مشخص باشد.
با این میزان تلفات و خسارتهای وارد آمده تروریستها شکست خورده و میخواهند خود را نجات دهند و مانع از ادامه عملیات شوند به همین جهت با رقم زدن چنین حاثهای خواستار فشارهای بین المللی برای توقف پیشروی و عملیات ارتش بودند. این در شرایطی است که در کنار هجمه رسانهای غرب و عملیات روانی در خصوص حادثه خان شیخون بعضی از سران گروههای تروریستی قبل از بروز حادثه با توئیتهایی خواستار بررسی میدانی و حتی جنازه کشته شدگان بودند.
این سوال که بخشی از فرماندهان گروههای تروریستی از کجا و چگونه مطلع بودند که در خان شیخون حادثهای به وقوع میپیوندد و مهمتر از آن نوع مواد را از کجا میدانستند که در توئیتهای خود عنوان کرده بودند "تا 6 ساعت ممکن است ضربان قلب بر گردد، به همین دلیل کشته شدگان را تا 6 ساعت دفن نکنید و این از آثار گاز سارین است." خود موضعی بسیار جدی و قابل پیگیری است.
از دیگر دلایل استفاده تروریستها از سلاح های شیمیایی میتوان به بیانیه دولت آمریکا اشاره داشت. پس از بیانیه دولت آمریکا مبنیبر اینکه سرنوشت رئیسجمهور سوریه به دست مردم این کشور تعیین خواهد شد، تروریستها و حامیان منطقهای آنها به شدت دچار وحشت شده و میخواهند بهزعم خود نظر دولت آمریکا را برگردانند.
یکی از مسائل مهم در خلق چنین حوادثی از سوی گروههای تروریستی و القاعده مسئله توافق مبادله شیعیان مناطق "فوعه و کفریا" با ساکنان "زبدانی و مضایا" است. این توافق مخالفان بسیار جدی در میان گروههای مسلح، بهخصوص گروه تروریستی ارتش آزاد داشت که آنها نیز به تسلیحات شیمیایی مسلح بودهاند و به اعتقاد برخی کارشناسان میتوانند برای فسخ قرارداد دست به چنین اقدامی بزنند.
اروپا، 35 سال جنایت جنگی و سکوتی مرگباراما در خصوص مواضع دولت فرانسه و فدریکا موگرینی نیز باید گفت که چرا در زمانی که اقدام آمریکا در حاشیه منطقه "الطبقه" 200 کشته بر جای گذاشت و یا در زمانی که در "موصل" قتل عامی به وسعت 400 انسان رخ میدهد هیچ صدایی و درخواستی مبنی بر نشست فوق العاده شورای امنیت به گوش نمیرسد؟
اتحادیه اروپا به دلیل مناسبات اطلاعاتی و امنیتی با آژانس اطلاعات مرکزی آمریکا CIA و همچنین جامعه اطلاعاتی ناتو بیش از هر مجموعهای از تعداد وقایع شیمیایی در سوریه و عراق آگاه است و بهتر است که فدریکا موگرینی قبل از اتهام به دولت و ارتش قانونی سوریه به دنبال دادگاهی کردن عاملان و جنایت کاران جنگی اروپا در غرب آسیا باشد.
نسلکشیهایی که با پشتیبانی دولت و سرویسهای اطلاعاتی اروپا از حلبچه تا سوریه و عراق رخ داده است و هنوز هیچ صدایی برای محکوم کردن یا پیگیری سرنوشت عاملان آن از قاره سبز شنیده نمیشود. در آخر باید اشارهای به نقش بزرگترین مدیر اجرایی دمکراسی در جهان داشته باشیم. در واقع ایالات متحده که خود را منجی بشریت جلو داده نقش برجستهای در این واقعه برخودار است.
طبق آخرین اسناد منتشر شده از سوی بازرسان سازمان ملل در حوزه سلاحهای نامتعارف و کشتار جمعی به خصوص شیمیایی-میکروبی و رادیواکتیو، کلیه ابزار و مواد این قبیل سلاحها در کشورهای غرب آسیا که بعد از حضور آمریکا مشاهده شده توسط این کشور و متحدان آن از منطقه خارج و نابود شده است. حالا سوال اینجاست موادی که از ابتدا توسط خود آمریکاییها و متحدان اروپایی آنها به منطقه غرب آسیا وارد شده و در آخر نیز توسط خودشان جمع آوری و منهدم شده در حال حاضر در دست داعش و القاعده چه میکند؟ و چگونه است که سر لیست سازمان های تروریستی در غرب توانسته به این مواد دسترسی پیدا کند؟
این در حالی است که بعد از حادثه شیمیایی در منطقه غوطه در ریف دمشق "جن ساکی" سخنگوی اسبق وزارت خارجه آمریکا در اظهار نظری گفت: "باور واشنگتن این است که شورشیهای سوریه توانمندی استفاده از سلاحهای شیمیایی را ندارند." و تنها مدتی بعد حوادث مختلفی در "خان العسل" و "حلب" رخ داد. مقامات دیگر غربی هم، لحن قاطعانهای در دفاع از اینکه دولت سوریه تنها گزینه ممکن برای استفاده از تسلیحات شیمیایی بوده است، اتخاذ کردند.
با آنکه گزینه اقدام نظامی غرب در سوریه دور از ذهن به نظر میرسید، اظهارات این روزهای مقامات آمریکایی بیش از هر چیز یادآور قطعیتی است که آنها پیش از حمله به عراق در سال ۲۰۰۳ درباره سلاحهای کشتار جمعی عراق از آن سخن میگفتند و سپس از ارائه کوچکترین شواهدی در تأیید آنها عاجز ماندند.