اخبار آرشیوی

کدخبر: 209374

الهام امین‌زاده، استاد حقوق دانشگاه تهران: تصویب قطعنامه ضدایرانی شورای حقوق بشر سازمان ملل با هدف "انحراف افکار عمومی جهان از کشتارهای منطقه" صورت گرفته است

گروه سیاسی برهان؛ پس از تصویب قطع‌نامه‌ی (22665) مجمع عمومی سازمان ملل و متهم کردن ایران به نقض گسترده‌ی حقوق بشر و نیز گزارش دوره‌ای «بان کی مون» و تأیید این قطع‌نامه، سوئد خواستار اعزام گزارشگر ویژه به ایران شد که این طرح در چهاردهمین اجلاس شورای حقوق بشر سازمان ملل متحد با 22 رأی موافق، 7 مخالف و 14 ممتنع، به تصویب رسید. در این باره با دکتر «الهام امین زاده»، استاد حقوق دانشگاه تهران به گفت‌وگو نشسته‌ایم. - نظر شما درباره‌ی تصویب تعیین گزارشگر ویژه جهت رسیدگی به وضعیت حقوق بشر ایران چیست؟ بحث حقوق بشر ایران که به عنوان یک ابزار سیاسی سازمان‌های بین المللی مورد پی‌گیری قرار می‌گیرد، مدت زیادی نیست که از سوی سازمان‌های بین المللی مطرح شده؛ ولی آن‌چه مهم است این است که از سازمان‌های بین المللی انتظار می‌رود به صورت یک نواخت، منصفانه، عادلانه و یکسان در مقابل تمامی کشورها وضعیت حقوق بشر را مورد بررسی قرار دهند. منتها همان‌طور که می‌بینم زمانی که در بسیاری از کشورها نقض حقوق بشر به طور آشکار اتفاق می‌افتد، مثل وضعیتی که رژیم اشغال گر قدس در فلسطین ایجاد کرده، ‌به هیچ عنوان این نوع گزارشگرها تعیین نمی‌شوند تا گزارشی تهیه کنند یا مجامع عمومی نسبت به نقض حقوق بشر در آن کشورها واکنشی نشان نمی‌دهند. با توجه به مبانی این نوع قطع‌نامه‌ها و یا مسایل، درباره‌ی بعضی کشورها که سلطه‌گران می‌خواهند، مرتب پی‌گیری می‌کنند تا به نتیجه برسد، متأسفانه ایران یکی از این کشورها است و سلطه‌گران در عرصه‌ی جهانی به نوعی وانمود می‌کنند که در جمهوری اسلامی ایران نقض حقوق بشر صورت می‌گیرد. این بی‌انصافی از یک سازمان بین‌المللی که باید نگاه یکسان و بی‌طرفانه داشته باشد به هیچ عنوان پذیرفته شده نیست و البته پسندیده هم نیست که در چنین سازمان بین‌المللی که تمامی کشورها آن را به‌وجود آورده‌اند، بخواهد صرفاً ابزاری برای تعداد معدودی از کشورها باشد و به نفع آن‌ها رأی بدهد و در مقابل، ابزاری علیه کشورهای دیگر بشود که آن‌ها هم حق یکسانی دارند و متأسفانه در عمل می‌بینیم که این اتفاق می‌افتد. - با توجه به شرایط فعلی منطقه مانند کشتارهایی که ما در بحرین و لیبی داریم، تصویب این مسأله چه مفهومی دارد؟ یکی از اهداف عمده،‌ انحراف اذهان بین المللی از نقض حقوق بشر در بحرین، لیبی و در کشورهایی که نقض عینی حقوق بشر در آن‌ها توسط خبرنگاران هر روز مخابره می‌شود، است و هیچ شکی وجود ندارد که حق حیات انسان‌ها که بزرگ‌ترین و والاترین حق است، در این کشورها نقض می‌شود و همه‌ی دنیا دارند، این مطلب را می‌بینند. علت همه‌ی این نا آرامی‌ها که در کشورهای غربی داریم می‌بینیم مداخله‌‌ی این کشورها علیه ملت‌ها است. زمانی که باید به نفع ملت‌های بحرین و لیبی موضع‌گیری کنند، علیه ملت ایران موضع‌گیری می‌کنند و در اصل ملت‌های مسلمان را هدف قرار داده‌اند. یکی از اهداف عمده،‌ انحراف اذهان بین المللی از نقض حقوق بشر در بحرین، لیبی و در کشورهایی که نقض عینی حقوق بشر در آن‌ها توسط خبرنگاران هر روز مخابره می‌شود، است و هیچ شکی وجود ندارد که حق حیات انسان‌ها که بزرگ‌ترین و والاترین حق است، در این کشورها نقض می‏شود . - برخی گروه‌های اپوزیسیون نظام مانند منافقین، تمایل خود را برای همکاری با گزارشگر ویژه اعلام کرده‌اند، در این مورد نظر شما چیست؟ مسأله‌ی اعزام گزارشگر، نحوه‌ی بررسی این فرد و ارایه‌ی گزارش توسط برخی گروه‌های معارض با نظام و ارایه‌ی گزارش مدنظر دشمنان جمهوری اسلامی به مجامع بین‌المللی در سیاست‌گذاری‌های سلطه‌گران تعیین شده و این دور باطل مدام تکرار می‌شود؛ یعنی گزارشگر اعزام می‌شود، با نیروهای معارضی که قبلا با آن‌ها هماهنگی شده ارتباط می‌گیرند، بعد این گزارشگر برمی‌گردد به مجامعه بین‌المللی گزارش می‌دهد و سازمان بین المللی به این استناد که نقض حقوق بشر در ایران دارد اتفاق می‌افتد،‌رأی صادر می‌کند و این دوری است که خودشان ایجاد کرده‌اند و به هیچ عنوان واقعیت‌های ملی ایران با واقعیت‌های نظام ایران را نمی‌بینند. - واکنش مطلوب دولت ما چه می‌تواند، باشد؟ به نظر می‌رسد راهکاری که وجود دارد، نبود هراس و واهمه در ایران است. اعزام چنین گزارشگرهایی که اگر بی‌طرف باشند و اگر تمام آن‌چه رصد می‌کنند بی‌طرفانه باشد و صرفاً یک سری گروه‌های خاص معارضی که از خارج کشور حمایت می‌شوند با آن‌ها ملاقات یا دیدار نداشته باشند، خیلی خوب است و ایران استقبال می‌کند ولی مسأله این است که ورود چنین گزارشگرهایی به داخل کشور به‌صورت برنامه‌ریزی شده است و این انتظار نمی‌رود که این گزارشگرها زمانی که برمی‌گردند به طور واقع و بی‌طرفانه گزارششان را بنویسند؛ بنابراین از ابتدای تصویب یک قطع‌نامه، چه زمانی که یک گزارشگر اعزام می‌شود، چه شخصیت گزارشگر و فضا و شرایطی که در کشور گزارش تهیه می‌کند، همه‌ی این‌ها اگر نخواهد بی‌طرفانه باشد در فضای خیلی بد و منفی علیه کشور هدف، استفاده می‌شود. البته در پذیرش گزارشگر و این‌که او به واقع بی‌طرف باشد، تدابیری می‌شود اندیشید ولی آن هدفی که دولت ما باید مدنظرش باشد این است که واقعیات جامعه‌ی ایران را با واقعیات نظام قانونی، واقعیات نظام حقوقی در معرض دید این گزارشگر قرار بدهند و به واقع این تضمین را از این گزارشگر بخواهند که واقعیت‌های جامعه‌ی ایران را به سازمان بین الملل گزارش دهد. با تشکر از اینکه وقت خود را در اختیار برهان قرار دادید.
ارسال نظر: