یادداشت/ کرم رضا پیریایی

تاریخ تحریف و اصل پاسخگویی دولت به مردم درباره برجام مخدوش نشود

کدخبر: 2214837

یک کارشناس سیاسی نوشت: هر چند در شرایط عهدشکنی دشمن ، قصد مقصریابی در بین نیست، اما نباید اجازه داد که تاریخ، تحریف، خطاهای گذشته، تکرار و اصل پاسخگویی دولت به مردم مخدوش شود.

خبرگزاری فارس ـ 1. هر چند این روزها انسجام و همبستگی ملی اقتضا دارد که بر خطاهای یکدیگر چشم بپوشیم، اما این چشم پوشی نباید موجب تحریف تاریخ شود.

این روزها که برجام کم رمق و نیمه جان شده، دیگر کمتر کسی به عبارات اغراق آمیز و شبه حماسی دولت در باره این توافقنامه می اندیشد. همه به این فکر می کنند که پیمانه ریخته برجام را که رییس جمهور با تصویب آن به صراحت از لغو همه تحریم ها، حتی تحریم های موشکی و تسلیحاتی خبرداده و آن را « آفتاب تابان» و « فتح الفتوح» خوانده بود، چگونه باید جمع کرد؟

دولت باید پاسخ دهد چرا سیاست خارجی را به تعارف و ژست و پیاده روی تقلیل داد و با خوش باوری، عدم اخذ تضمین های منطقی و گام به گام جلو نرفتن موجب شد تا ما همه امتیازات ممکن را واگذار کنیم ، حال آن که طرف مقابل به راحتی از تعهدات خود شانه خالی کند.

بی شک حافظه تاریخی، سرمایه ای ملی است که برای حرکت حال و آینده کشور سودمند است ؛ زیرا تقویت این حافظه و مرور محفوظات آن مانع از وارونه خوانی تاریخ و تکرار خطاها می شود. افزون بر این، نشر و مرور یافته های تاریخی، مؤید گردش آزاد اطلاعات است که دولت همواره از آن سخن گفته است .

حافظه تاریخی در این روزها و به رغم همه القائات رسانه ای یک جناح سیاسی به ما می گوید که مهمترین دستاورد دولت یازدهم را نمی توان به پای کلیت نظام نوشت، زیرا اجرای صفر تا صد آن چه از حیث دیپلماتیک و چه از زاویه اقتصادی متوجه دولت است.

دولت است که باید در قبال چگونگی خوانش سناریوهای غرب، نوع و کیفیت مذاکرات و قرار دادن همه تخم مرغ ها در سبد برجام پاسخگو باشد.

دولت است که باید بنا بر «اصل پاسخگویی» توضیح دهد که چگونه می توان یک دوره چهار ساله از مدیریت کشور را معطل تصویب و ماه های پس از آن را موقوف سرنوشت یک توافقنامه بین المللی کرد!

دولت است که باید پاسخ دهد چرا سیاست خارجی را به تعارف و ژست و پیاده روی تقلیل داد و با خوش باوری، عدم اخذ تضمین های منطقی و گام به گام جلو نرفتن موجب شد تا ما همه امتیازات ممکن را واگذار کنیم ، حال آن که طرف مقابل به راحتی از تعهدات خود شانه خالی کند.

هر چند امروز و در شرایط عهدشکنی دشمن ، قصد مقصریابی در بین نیست، اما در عین حال نباید اجازه داد که تاریخ، تحریف، خطاهای گذشته تکرار و اصل پاسخگویی دولت به مردم مخدوش شود. 2. حافظه تاریخی اگر به دقت به کار گرفته شود، در خدمت منافع ملی قرار گرفته و مانع از تکرار تجارب ناموفق خواهد بود. از حافظه تاریخی ما نه عقب نشینی اروپا بعد از توافق بروکسل محو شده است، نه تعلل در اجرای توافق پاریس، نه مخالفت اروپا با طرح پیشنهادی ایران برای راه اندازی تأسیسات اصفهان و نه تخلف آشکارش از بیانیه تهران.

حافظه تاریخی به ما می گوید که این بار با چشم باز باید با اروپا مواجه شد؛ زیرا قرار است از دولت هایی تضمین گرفته شود که در برابر ملت های مستقل ، توهم برتری طلبی و بر عکس نسبت به آمریکا، احساس وابستگی دارند. َ

دولت های اروپایی حتی اگر برای همکاری با ایران تضمین هم بدهند، بدون تنش با آمریکا نمی توانند ضامن همکاری شرکت هایشان با ما باشند. تنها راهی که برای اروپا باقی می ماند، ترجیح ایران بر آمریکاست. به این ترتیب حتی اخذ تضمین از اروپایی ها هم باید بر جداسازی کامل از مسیر و گفتمان آمریکایی مبتنی باشد. اینجاست که کمترین مزایای حافظه تاریخی به کار می آید تا از یک سوراخ دوبار گزیده نشویم.

پیمانه ریخته برجام را که رییس جمهور با تصویب آن به صراحت از لغو همه تحریم ها، حتی تحریم های موشکی و تسلیحاتی خبرداده و آن را « آفتاب تابان» و « فتح الفتوح» خوانده بود، چگونه باید جمع کرد؟

3. از آغاز پیگیری برجام تا کنون پنج سال گذشته است و فضای اجتماعی کشور بیش از این تحمل دوران تعلیق و انتظار معیشتی را ندارد. حتی در دولت و تیم مذاکره کننده نیز انگیزه روزهای رونق برجام دیده نمی شود. گویی همه به به این باور رسیده اند که با یک توافقنامه بین المللی نمی توان کشور را اداره کرد، بلکه مدیریت اقتصاد در گرو تکیه بر توان داخلی، مقاوم سازی و حرکت چرخ های تولید است.

همه نیروهای درون نظام باور دارند که برجام چه در دسترس باشد و چه از دست برود، هرگز جای اراده ملی را نمی گیرد، پس وقت آن است که دولت در « ایده مرکزی» خود بازنگری کرده و اطمینان حاصل کند که با جایگزینی توافقی دیگر به جای برجام و اروپا به جای آمریکا، حل مشکلات اقتصادی به سرانجام نخواهد.

در چنین شرایطی از دولت انتظار می رود تا از تصمیم و برنامه ملی خود برای اقتصاد کشور رونمایی کند . اگر دولت با رجوع به حافظه تاریخی و مرور تجارب چهار دهه گذشته به ویژه تجربه ذیقیمت خوداتکایی در امنیت و دفاع، « تصمیم ملی» خود را اتخاذ و اعلان نماید؛ همه مردم، اعم از فعالان سیاسی، نخبگان علمی، صاحبان سرمایه، کار آفرینان، اصحاب رسانه و دیگر نیروهای اجتماعی به یاری دولت بر خواهند خاست ؛ به قول علامه اقبال لاهوری: تا کجا این خوف و وسواس و هراس اندر این کشور مقام خود شناس نغمه داری در گلو ای بی خبر جنس خود بشناس و با زاغان مپر اندر این ره تکیه بر خود کن که مرد صید آهو با سگ کوری نکرد!

کرم رضا پیریایی

استاندار اسبق

منبع: فارس

مسئولیت صحت اخبار ارائه شده به عهده منبع خبر بوده و این رسانه صرفاً رسالت اطلاع‌رسانی خود را در این رابطه انجام می‌دهد.

ارسال نظر: