اخبار آرشیوی
سایت برهان در یادداشتی با عنوان "چرا آلسعود مشتاق به رابطه با تهران است؟"، از فشار "جریان انحرافی" به وزیر امور خارجه، جهت سفر به کشورهای حاشیهای خلیج فارس از جمله عربستان پرده برداشت
در بخشی از این یادداشت آمده است: هنوز ابهامات سفر صالحی به امارات، قطر، عمان و کویت برطرف نشده و معلوم نیست دقیقاً او چه گفته و شنیده است. در این مدت هیچ اعتراضی از وزارت خارجه نسبت به تلاش عربستان برای جلوگیری از روابط ایران و مصر صورت نگرفته و دربارهی مداخله سعودیها در سوریه، حرکتی دیده نمیشود؛ جز اینکه بیانیهی وزارت خارجه دربارهی حوادث سوریه، اسد را مکدر کرد، در حالی که سوریه نقطهی واسط زنجیرهی مقاومت است و آمریکا، اسراییل و عربستان برای گسستن این زنجیره به سوریه هجمه میبرند. آیا باعث تأسف نیست که در اوضاع کنونی منطقه، سیاست خارجی ما اینقدر منفعل باشد؟!
سایت برهان در یاداشتی به قلم "قاسم رحمانی"، کارشناس مسائل بین الملل نوشت: بحث سفر وزیر خارجهی جمهوری اسلامی ایران به ریاض و سفرهای انجام شده او به چند کشور حاشیه جنوبی خلیج فارس در دو ماه اخیر، واکنشهای منفی دلسوزان نظام را برانگیخت. آنها میگویند: چرا مسئولان سیاست خارجی ایران در این شرایط، به دنبال چنین سفرهایی هستند؛ گفتنیهایی است: 1- واقعیت این است در ماه اخیر «سعود الفیصل» وزیر امور خارجه عربستان سعودی بارها با علیاکبر صالحی وزیر خارجه کشورمان تماس گرفته و او را به ریاض دعوت کرده است. این تماسها پس از حوادث کنار گذاشته شدن وزیر اطلاعات و بازگشت وی و خانهنشینی رییس جمهور آغاز شد. شاید سعودیها تصور میکردند بین دولت و رهبری زوایه ایجاد شده و اگر بر آن بیشتر تمرکز کنند، میتوانند به موقیعت ایران در منطقه ضربه بزنند. بنابراین به تحریک مقامات آمریکا و اسراییل، این تماسها بیشتر شد. اگر سفر وزیر خارجهی ایران به ریاض انجام میشد، میتوانست پیامی دلسردکننده برای مردم بحرین، مصر، تونس، فلسطین و حتی یمن و لیبی داشته باشد؛ که بزرگترین حامی ملتهای مستضعف در 30 سال گذشته، در فصل چیدن میوهی پیروزی
ملتها، با اشغالگران بحرین و خونریزهای وهابی همدست شده است و در کنار توطئهگران علیه حکومت سوریه و محور مقاومت مینشیند. 2- در حالیکه عربستان سعودی مشغول تشکیل جبههی ضدایرانی در منطقه است و به اشکال مختلف در ایجاد رابطه صمیمانهی ایران با مصر اختلال ایجاد میکند و علیه سوریه و محور مقاومت توطئههای فراوانی اجرا مینماید و مهمتراز همه، بحرین را به اشغال کرده و در چهار ماه گذشته مردمش را به خاک و خون کشیده است. چرا وزیر خارجه نظامی که مدعی حمایت از مستضعفان عالم است، همراهی خود را با سفر به ریاض به حکام آلسعود و آلخلیفه باید نشان دهد؟ آیا تخریب حسینیهها، مساجد و اهانت به قرآن کریم و کشتن مردم بحرین، جرایم کمی است؟ آیا وزیر خارجه ایران، لاشهی چکهای «ترکی بن عبدالعزیز»، برادر پادشاه سعودی را که در وجه مخالفان حکومت سوریه و حزباله لبنان صادر شده، ندیده است؟! آیا نمیبیند عربستان در عراق با مردم چه میکند و سلفیها را برای کشتن شیعیان تحریک و تجهیز میکند. آیا نمیبیند در یمن به حکومت صالح در سرکوب مردم یاری میرساند؟! 3- پایگاه تحلیلی «گلوبال ریسرچ» روز سیام می (9 خرداد) آورده است: «اتحاد جهان عرب
به ویژه عربستان سعودی، اسراییل و آمریکا با هدف ایجاد ناامنی در منطقه، تضعیف ایران، سرکوب مخالفان و سرنگونی دولت سوریه ایجاد شده است.» اما گویی در وزارت خارجه جمهوری اسلامی ایران چنین مطالبی را نمیخوانند؛ یا آنرا دسیسهی غرب برای بر هم زدن روابط برادرانه!! ریاض و تهران میدانند. روزنامهی آمریکایی «وال استریت ژورنال» در این زمینه نوشت: «عربستان سعودی در حال تهییج کشورهای اسلامی در سراسر خاورمیانه برای پیوستن به یک ائتلاف عربی غیررسمی علیه ایران است. مقامات سعودی به کشورهای پاکستان، مالزی، اندونزی و آسیای میانه نزدیک شدهاند تا از حمایت دیپلماتیک و توان نظامی بالقوه آنها در بحرین کمک بگیرند.» با این حال مسئولان سیاست خارجی بر اساس تفکری غلط که جریان انحرافی دیکته کرده، حکومتهای عربی را بیگناه دانسته و مسبب همهی مصایب را آمریکا و اسراییل میداند. این در حالی است که حکومتهای عربی دیکتاتوری، وابسته به آمریکا و همکار اسراییل بوده و به عنوان فرمانبران بیاختیار و انبارداران اسلحه آمریکا هستند. این حکومتها در زمان جنگهای 33 روزه و 22 روزه علیه مردم لبنان و غزه اقدام کردند و سهم بزرگی در محاصره مردم غزه و
رنجهای ملت فلسطین دارند. اما در زمانی که قطر با اسراییل شرکتی تأسیس کرد به دنبال فروش گاز به رژیم صهیونیستی بود تا خلاء قطع گاز مصر برطرف شود. وزیر خارجهی ایران به قطر رفت و خواهان گسترش روابط شد. خانوادهی امیر قطر در این شرکت با خانوادهی شارون، قصاب صبرا و شتیلا شریک شدند تا از منابع گازی مشترک قطر و ایران استفاده کنند. آیا وزارت خارجه باید با اتخاذ سیاست تهاجمی جلوی این امر را بگیرد یا منفعل رفتار کند؟ وزیر خارجه به اماراتی رفت که 500 نظامی به بحرین فرستاده و آشکارا برای جاسوسی از شهروندان ایرانی با آمریکا همکاری میکند. به کویتی رفت که علاوه بر اعزام 500 نظامی به بحرین، ایران را به جاسوسی در خاک خود متهم میکند، درحالی که سالهاست این کشور محلی برای جاسوسی علیه کشورهای منطقه و پایگاهی نظامی برای آمریکا تبدیل شده است. 4-اگرچه وزیر خارجه جمهوری اسلامی ایران، برنامهی سفر خود به عربستان را تکذیب کرد؛ گفت: «فعلاً» برنامهای برای سفر به عربستان ندارم. همان زمان که صالحی در قطر بود، یک پایگاه خبری در عربستان به نام «قناه» از عزم وی برای سفر به ریاض خبر داد. روزنامهی الوطن سعودی نیز این خبر را اعلام کرد. در
نتیجه این مواضع بود دبیر قطری شورای همکاری خلیج فارس (الزیانی) به جای اینکه برای جنایت در بحرین، بازخواست شود، خواهان تضمین دادن ایران برای امنیت نیروگاه بوشهر شد. آیا جمهوری اسلامی ایران که در 30 سال گذشته، هزینهی ایستادگی در برابر قدرتها را پرداخته و اکنون باید در کنار ملتهای مظلوم، میوهی این جهاد عظیم را بچیند باید به دیکتاتورهای عرب پاسخگو باشد یا در مقام بازخواست کننده برآید! کدامیک به موضع عزت و آرمانهای امام و رهبری نزدیک است؟! 5- به نظر میرسد موازیکاری در سیاست خارجی که قرار بود خارج از وزارت خارجه انجام شود، اکنون به درون این دستگاه کشیده شده است. آیا سفر به کشورهای عربی و همنوایی با حکام ضد مردم و ضد اسلام از جنس دعوت از پادشاه خائن اردن است که سر پل توطئه علیه سوریه و عراق و کمک کننده به اسراییل برای سرکوب ساکنان کرانهی باختری شده و بابت این خوش خدمتیها، یک میلیارد دلار از آمریکا دریافت کرده است؟ به همین دلیل وقتی بحث سفر صالحی به ریاض پیش آمد، مخالفتها برخاست و مهر تأیید بر جنایتهای آل سعود دانستند. «اسماعیل کوثری» عضو کمیسیون امنیت ملی و سیاست خارجی مجلس شورای اسلامی گفت: «موضوع سفر
به عربستان در شرایط فعلی قابل قبول نیست و رییسجمهور باید جلوی این سفر را بگیرد.» «احمد توکلی» دیگر نمایندهی مجلس شورای اسلامی، سفر صالحی به عربستان را باعث ناامیدی مردم بحرین دانست و افزود: «این سفر موجب کاهش تزلزل ایجاد شده در حاکمیت عربستان میشود و آنها از این سفر در جهت منافع خودشان سوء استفاده میکند.» هنوز ابهامات سفر صالحی به امارات، قطر، عمان و کویت برطرف نشده و معلوم نیست دقیقاً او چه گفته و شنیده است. در این مدت هیچ اعتراضی از وزارت خارجه نسبت به تلاش عربستان برای جلوگیری از روابط ایران و مصر صورت نگرفته و دربارهی مداخله سعودیها در سوریه، حرکتی دیده نمیشود؛ جز اینکه بیانیهی وزارت خارجه دربارهی حوادث سوریه، اسد را مکدر کرد، در حالی که سوریه نقطهی واسط زنجیرهی مقاومت است و آمریکا، اسراییل و عربستان برای گسستن این زنجیره به سوریه هجمه میبرند. آیا باعث تأسف نیست که در اوضاع کنونی منطقه، سیاست خارجی ما اینقدر منفعل باشد؟!