اخبار آرشیوی
یک کارشناس علوم سیاسی در یادداشتی در پایگاه برهان با عنوان "آیا تئوریهای تاجزاده جریان سبز را احیا میکند؟"، به نقد مصاحبه مصطفی تاجزاده با سایت اپوزیسیون "کلمه" پرداخت
"رز نواب" در برهان نوشت: رز نواب؛ در بخش اول از این نوشتار با اشاره به نقش «مصطفی تاجزاده» در فتنهی سبز، به برخی از ادعاها و تهمتهای وی پاسخ اجمالی داده شد. در این بخش مناسب است نقش تاجزاده در نظریهپردازی و تدوین راهبردها و تاکتیکهای اصلاحطلبان و جریان فتنه مورد کنکاش قرار گیرد. اشاره شد که تاجزاده مدتی است که در قامت یک تئورسین به ارایهی استراتژی و راهبرد برای جریان فتنهی سبز میپردازد. وی که تا پیش از فتنهی 88 بیشتر نیروی عملیاتی براندازان بود، در فقدان و عقب گرد تئوری پردازانی چون «حجاریان»، رسالت حفظ هژمونی تئوریک جریان اصلاحات را بعد از یک مصاف تمام عیار با مدافعان مردمی نظام اسلامی، یک تنه عهده دار شده است. تاجزاده در گفتوگو با سایت «کلمه»، ضمن تأکید بر لزوم بیان حرف نو از جانب جریان سبز، بر تداوم نظریهپردازی برای ایجاد پارادایم جدید در گفتمان سیاسی در عرصهی عمومی تآکید کرده است. البته تأکید برحرف نو زدن به نوعی اعتراف به نیاز جریان برانداز اصلاحطلب به چرخش گفتمانی است تا بتوانند با ادعاهای جدید، بخت خود را یک بار دیگر امتحان کنند. جریان برانداز در طول10 الی 16 سال گذشته نشان داده است؛
به دلیل فقدان اصول و معیارهای متقن اعتقادی و حاکمیت اصالت کسب قدرت بر این نوع نگاه، به سهولت دست به چرخش گفتمانی میزند، هر چند در پشت پردهی گفتمانهای مختلف، میتوان قبای براندازی را بر تن این جریان تشنهی قدرت دید. قبایی که به طور حتم بر تن جریانی بدون پایگاهی چون جریان فتنهی سبز، گشاد است. از همین رو است که این جریان خود را در مخمصهی ریزش حامیان و هواداران میبیند و هر از چندگاهی مجبور به ترمیم وجههی خود میشود. به طور حتم براندازی نظامی با پشتوانهی 70 میلیونی و عقبهی اعتقادی و دینی مستحکم، نیازمند چنین تغییر ویترینی است. مقایسهای از وضعیت آنان در دو دورهی خرداد 76 تا خرداد 88، نشان میدهد که در خرداد 76 بعد از یک دوره شکست این جریان در مقابل رقبای سیاسی، خاتمی با لباس تئوریک «جامعهی مدنی» و «آزادی بیان» پا به میدان گذاشت. پس از ناکامی این سناریو در خرداد 88، جریان برانداز در لباس قانونگرایی و در جلوهی یک جریان مذهبی سنت مدار (تمرکز بر سیادت، ادعای خط امام و...) در سپهر سیاسی ایران ظاهر شد. هر چند این به ظاهر پوست عوض کردنها، هرگز نتوانست در فریب افکار عمومی موفق عمل کند. نظریهای برای مصرف
دیگران تأکید تاجزاده بر توجه جریان فتنهی سبز به نظریهپردازی و حرف نو زدن از منظر دیگری هم قابل تأمل است. جریانی که به لحاظ فکری ریشه در بیرون دارد و راهبردهای آن در فراسوی مرزها تدوین میشود، لاجرم خود را با آنهایی سازگار خواهد کرد که در عقبهی فکری و استراتژیک خود، مدیون آنها است. اینکه جریان فتنهی سبز مدام از مشکلات معیشتی مردم و بحرانهای سیاسی اجتماعی سخن میگوید و در مقام ارایهی راهکار، توصیه به نظریهپردازی میکند، نشان میدهد آنچه این جریان دنبال مینماید در فضایی متفاوت ترسیم شده است. مروری بر آنچه که در سالیان گذشته در سیمای تئوریهای پوپولیستی از جانب آنها ارایه شده علت این تفاوت در شعار و عمل را شفاف خواهد ساخت. - جامعهی مدنی: یکی از شعارهای جذاب و هیجانی «سید محمد خاتمی» در سال 76، جامعهی مدنی بود. شعاری که توانست برای مدتی جمعی از جوانان و دانشگاهیان را به دور خاتمی جمع کند. گرچه ادبیات خاتمی در تبیین این مفهوم متناقض بود، به گونهای که گاهی برای کاهش فشار اقشار متدین، ادعا میکرد منظور از جامعهی مدنی، مدینه النبی است. اما تفحص در سابقه و محتوای جامعهی مدنی نشان خواهد داد؛ این
مفهوم در ادبیات دینی - اسلامی فاقد حداقل اشارهای است و کاملاً برخاسته از بسترهای فکری جوامع غربی است. مفهومی که تکرار آن در ایران، وامداری خاتمی و جریان مطبوعش به پدران لیبرال دموکراسی آمریکایی را نشان داد.نشانههای مفهوم جامعهی مدنی را در صورتبندیهای «هابز، لاک و روسو»، نظریهپردازان اولیهی روشنگری، مییابیم. در اینجا جامعهی مدنی راهی بود برای تمایز میان امور سیاسی و مدنی. باید دید منظور خاتمی از طرح چنین ایدهای در جامعهی شیعی ایران چه بود؟ ناگفته پیدا است که در جامعهی ایران هنوز بسیاری از نهادهای سیاسی، اقتصادی و فرهنگی که در جوامع غربی حاکم هستند اساساً مفهوم ندارند. در این شرایط چرا باید خاتمی تلاش نماید، چنین ساختاری را در جامعه نهادینه سازد. اولین تصوری که به نظر میرسد- و درست هم هست - این است که جامعهی مدنی برای ایجاد میانجی و فاصله بین دو نهاد ولایت و امت تعبیه شده است. این همان تعریف و کارکردی را دارد که «گرامشی» برای جامعهی مدنی آشکارا اعلام میکند و سکولاریسم مدنظر «هگل» از آن ناشی میگردد. جامعهی مدنی مدنظر خاتمی با الهام از نظریهپردازان لیبرالیسم و پدران روشنفکری جدید میکوشد،
ارتباط پیوسته و مداوم بین امت و امام، ولی و مردم را بگسلد؛ اگر این اتفاق بیفتد آن وقت میتوان، تفسیر دموکراتیک از قانون اساسی داشت تا اختیارات ولی فقیه یکی یکی نه به نفع مردم بلکه به نفع مدافعان لیبرال دموکراسی کاسته شوند، روندی که خاتمی با لوایح دوگانهی خود، مراحل قانونی کردنشان را نیز آغاز کرده بود. - گفتوگوی تمدنها: ایدهی بعدی خاتمی، گفتوگوی تمدنها است. این مفهوم البته پر طمطراقتر، عملیاتیتر و استراتژیکتر بود و همین اهمیت باعث شد با حمایتهای خاص! سال 2001میلادی به عنوان سال گفتوگوی تمدنها نامگذاری شود؛ آن هم درست در زمانی که تئوری جنگ تمدنها در محافل آکادمیک و سیاسی غرب تازگی و طراوت داشت. گفتوگوی تمدنها در موقعیتی مطرح شد که یک تمدن جدید در مواجهه با همهی تمدنهای دیگر خود را در طول آنها دانسته و آنان را حریف و همسنگ خود نمیداند و تمامی امکاناتلازمرا برای انتقالخود و تسخیر دیگران در اختیار داشت. اینتمدن خود را و تنها خود را تمدنمیداند و بر تمدنهایدیگر به دیدهیتحقیر مینگرد. اینتمدنتنها خود را از رشد و بلوغلازمبهرهمند دیده، دیگران را عقب ماندهو اگر تعارف کند، در
حال توسعهو رشد مینامد و از این رو تقابلاسلامو مسیحیت قرونوسطی، در نیمهی قرن هجدهم، جایخود را بهتقابلتمدنو بربریت داده و در قرن نوزدهم به صورت تقابل شرقو غرب مطرح میشود. اما نهشرقهندی، بلکه شرق اسلامی؛ در حالی که انتظار از تحقق چنین گفتوگویی انتظار بیهودهای بود و اکنون بعد از گذشت چندین سال از طرح این نظریه هر روز شاهد گسترش جنگ افروزی تمدن مدعی، برضد اسلام هستیم. به عبارتی تضاد دیرین میان تمدن اسلام و تمدن اومانیستی غرب جدید، چیزی نیست که با طرح چند شعار و نظریه قابل برطرف شدن باشد. در این شرایط نظریهی مبتکرانهی! خاتمی از دو بعد اهمیت مییابد: 1- تطبیق با خزعبلات وابستگان امنیتی ـ سیاسی غرب همچون «داریوش شایگان». نظریهی گفتوگوی تمدنها پیش از خاتمی از زبان شایگان به عنوان یکی از چهرههای متنفذ دستگاه غرب زدهی پهلوی مطرح شده بود، رژیم پهلوی تمام همت خود را برای هضم فرهنگ اسلامی و ایرانی در فرهنگ غرب به کار گرفته بود و طرح گفتوگوی تمدنها از جانب شایگان بخشی از این تلاش بود. حال در دورهی جمهوری اسلامی و در شرایطی که با پیروزی انقلاب اسلامی تضاد اسلام و غرب عمیقتر شده بود؛ خاتمی رسالت
این هضم، استحاله و ذبح فرهنگی را دوباره بر عهده گرفت. جامعهی مدنی مدنظر خاتمی با الهام از نظریهپردازان لیبرالیسم و پدران روشنفکری جدید میکوشد، ارتباط پیوسته و مداوم بین امت و امام، ولی و مردم را بگسلد؛ اگر این اتفاق بیفتد آن وقت میتوان، تفسیر دموکراتیک از قانون اساسی داشت تا اختیارات ولی فقیه یکی یکی نه به نفع مردم بلکه به نفع مدافعان لیبرال دموکراسی کاسته شوند. 2- در بعد عملیاتی، این شعار ابزاری بود برای خلع سلاح جمهوری اسلامی و قانون اساسی برای دفاع از حقوق مسلم ملتهای مسلمان. در حالی که قانون اساسی دفاع از مسلمانان و مظلومان عالم را از وظایف ذاتی جمهوری اسلامی برشمرده است، طرح گفتوگوی تمدنها با اهداف رذیلانهای صورت گرفت؛ کرنش مسلمانان و ملتهای به پا خاسته در برابر غرب. طبیعی است وقتی گفتوگو مطرح باشد باید تمامی ابزارهای دیگر حفظ هویت به کنار زده شود تا به اصطلاح از طرف گفتوگو جلب اعتماد شود. اینجا بود که گفته میشد هدف اصلی گفتوگوی تمدنها، وادار کردن نظام به دست کشیدن از دفاع مشروع خود از ملتهای مظلوم در اقصی نقاط عالم است. آنچه که از محتوای نامهی سری خاتمی به کاخ سفید هم علنی شده است
نشان میدهد که این تلاشها در راستای خلع سلاح مقاومت لبنان در برابر رژیم خونخوار صهیونیستی بوده است.[1] در ادامهی این خط تئوری پردازی جریان اصلاحات است که امروز سایت کلمه از نظریهی «آزادی سبک زندگی» تاجزاده رونمایی میکند. سبک زندگی[2] ابزر نوین براندازی تاجزاده در تفهیم مفهوم انتخابات آزاد، آزادی عقیده و بیان، «سبک زندگی» را از عناصر انتخابات آزاد معرفی مینماید. شاید در نگاه اول گنجاندن سبک زندگی در چارچوب مفهوم سیاسی مانند انتخابات آزاد شگفت انگیز باشد؛ اما با واکاوی دقیق استحالهی فرهنگی و اجتماعی تجدید نظر طلبان جریان فتنهی سبز، میتوان اهمیت سبک زندگی در شکلگیری جامعهی آزاد را دریافت. به همین دلیل میتوان به بیان دیگر سبک زندگی را تئوری استحالهی اجتماعی نامید. سبک زندگی اصطلاح سرپوشیدهای است به این ایدهی ماسونی غرب که «مقروض کن، برده کن.» تا زمانی که ملتی سبک زندگی غرب را مو به مو پیاده نکند، چگونه غرب مسیر تسلط بر او را خواهد یافت. چرا این بار مفهوم سبک زندگی به دیگر مفاهیم این جریان، همچون حقوق بشر، آزادی بیان و ... سنجاق شده است. چه ارتباطی بین سبک زندگی و انتخابات میتواند وجود داشته
باشد؟ آنان بر این باورند، اگر قرار باشد انتخابات به تمام معنی آزاد برگزار شود و در آن از هر مسلک و مرام انسانی و حیوانی حق انتخاب شدن داشته باشند، در آن صورت به عنوان نمونه یک همجنسگرا هم حق کاندیداتوری دارد تا به سبک جوامع غربی از حقوق شهروندی خود دفاع کند. معلوم است که چنین آزادی برای حضور چنین موجوداتی در انتخابات مستلزم وجود آزادی در سبک زندگی است. سبکی که در آن انسان حتی از حیوان هم پستتر میشود و تعبیر آیهی مبارکهی در «اسفل السافلین»[3] تحقق مییابد و تاجزادهها مأموریت دارند، انسان متعالی مسلمان را به تقلید کور از چنین فرهنگ منحطی دعوت نمایند. غرب متوجه شده است که سبک زندگی ایرانیان پایداری بر جمهوری اسلامی را به همراه خواهد داشت. مردمی که در سبک زندگی مسلمانند و از پوشش تا رفتار در منزلشان بر اساس سبک زندگی روایی و فقهی است به آسانی دست از اسلام بر نمیدارند. از این رو دشمن میداند برای تغییر ایدئولوژی نیاز به تغییر در سبک زندگی است. سبک زندگی غربی، یک ویژگی اساسی در مبانی اخلاقی دارد و آن «حیا زدایی» است. یکی از الگوهای رفتاری که امروزه شاهد آن هستیم، از دست رفتن قبح است. این همان پروژهی
شیطان است در زدودن حیا از انسان و واداشتتن او به مقاومت در برابر پروردگار. عجیب نیست از جریانی که استیضاح ائمه و راهپیمایی برضد خدا را مجاز میدانست و اسائهی ادب بر محضر امیرمؤمنان(علیهالسلام) و امام حسین(علیهالسلام) میکرد، مبلغ چراغ خاموش شیطان پرستان مدرن شود و منادی سبک آزاد زندگی. بدون تردید طرح مسألهی جدید از سوی تاجزاده بدون هماهنگی فکری با حلقههای ماسونی و شیطانی غربی صورت نگرفته است. این حرکت جدید با هدف ویرانی و نابودی هویت فرهنگی و اجتماعی ملت، طرح ریزی شده است. با توجه به سوابق فکری و عملکرد جریانهای اصلاحطلب در آستانهی انتخابات، آنان تمام تلاش خود را برای ایجاد موجهای جدید به کار خواهند گرفت و تمام سرمایههای این جریان همین افکار سکولار است و آنان بدون درنگ میکوشند با مسموم کردن فضا، آنچه را که میخواهند برداشت کنند؛ افکار سکولار و ترویج سبک زندگی جدید، همراه یکدیگر میتواند پروژهی آنان را تکمیل نماید. اما چرا سبک زندگی؟ در کنار اینکه طرح سبک زندگی و میزان تناسب آن با انتخابات آزاد، مسألهی قابل تأملی است و فقط در تحلیل سازمان فکری جریانهای لیبرال و سکولار قابل درک است، این نکته
سؤال برانگیز است که چرا این برههی زمانی برای طرح چنین بحثی برگزیده شده است؟ در حقیقت سبک زندگی سلاح مدرن برای هجمه به باورها، اعتقادها و تبدیل الگوی اسلامی و بومی زندگی به یک مدل غربی است. جبههی غرب ناتوان از استحالهی فرهنگی مردم ایران و هجمه به باورهای سیاسی این مردم، شیوهی جدیدی را به کار گرفته است تا در ورای جذابیتهای پر زرق و برق غرب، همزمان تمامی بافتهای هویتی - فرهنگی و اجتماعی مردم ایران را نشانه رود. سربازانی چون تاجزاده گرچه در مقابل نظام اسلامی گردن مبارز بودن و قهرمان بودن را بر فرازیدهاند، اما در مقابل حکم فرماندهان سرزمین رؤیاهای خود! سپر انداخته و پرچم تسلیم برگرفتهاند. وی که از مدتها قبل مبلغ لیبرال دموکراسی شده است، حتی افکار نورانی امام(ره) را هم در قالب لیبرال دموکراسی میسنجد. پس بعید نیست که با قرائتی دموکراتیکتر از تنها قانون اساسی دینی دنیا، اختیارات ولی فقیه را بدعت خوانده و دنبال آزادی سبک زندگی باشد. این جریان بیش از هر چیز اعتقادها و باورهای مردم را مانع خود میداند و برای همین تیشه را برای زدن ریشهی این ملت بر دوش گرفته است. شکست فتنهی تمام عیار 88 این بار دشمن را
واداشته است تا هویت زدایی را در دستور کار خود قرار دهد و عناصر وادادهی اصلاحطلب این بار برای اجرای ایدههای دستگاههای امنیتی غرب از همدیگر سبقت میگیرند. اما مردم را چگونه میتوان به این سبک جدید سوق داد. آیا مردم ایران به سهولت دست از زندگی مطهر خود بر میدارند و به سبک هرهری مسلکان زندگی میکنند؟ اینجا است که تئوری سیاه نمایی به کار خواهد آمد تا همسان با هجمههای بی امان سال 88 بار دیگر جنگ روانی دشمن تکرار شده و مردم درگیر در مسایل روزمره، توان تشخیص حقیقت را از دست بدهند. بر این اساس است که تاجزاده از احتمال حملهی آمریکا سخن میگوید و دعوت به اعتصاب غذا و اجتماع خیابانی میکند تا به خیال خود همانند «سوریه» و «لیبی» محیط داخل، مستعد شورش و عصیان شده و زمینهی حضور آمریکا مهیا گردد. به راستی چگونه کسی که مدعی دلبستگی به ایران و ایرانی است در یک جا از تقویت احتمال حملهی دشمن خبر میدهد و در جای دیگر به جای دعوت به حفظ همدلی، اتحاد و ایستادگی در مقابل مشکلات احتمالی، مردمش را به اعتصاب و تحصن فرا میخواند. آیا جز این است که چنین فردی مواجب بگیر همانهایی است که از حمله به عراق، افغانستان، لیبی و
سوریه فقط یک هدف را دنبال میکنند و آن هم به زانو در آوردن جمهوری اسلامی ایران است. پینوشت: [1] رک :به نامهی ماه می 2003 خاتمی به جرج بوش، در این نامه، ایران نه تنها از دست برداشتن از حمایت گروههای فلسطینی سخن به میان آورده بود، بلکه پیشنهاد داده بود برای خلع سلاح حزبالله تلاش کرده و تمام فعالیتهای هستهای خود را شفاف کند. [3] - سورهی تین *رز نواب؛ کارشناس ارشد علوم سیاسی