اخبار آرشیوی
مهدی محمدی، کارشناس مسایل استراتژیک درگفتگو با «نسیم» به تشریح نکات مثبت و منفی گزارش روز گذشته "آمانو" درباره پرونده هستهای ایران پرداخت؛ به نظر میرسد هدف این گزارش تولید فشار "فنی و حقوقی" به ایران برای سوق دادن جمهوری اسلامی به سمت راهحلهای سیاسی "خاص" است
مهدی محمدی درگفتگو با «نسیم»، به تشریح نقاط مثبت و منفی گزارش روز گذشته آمانو پرداخت. وی در توضیح نقاط مثبت این گزارش اظهار داشت: با وجود فشارهایی که برخی کشورها به آژانس آوردند این گزارش تایید میکند که هیچ نشانهای مبنی بر غیر صلح آمیز بودن فعالیتهای هستهای ایران وجود ندارد و آژانس قادر است ماهیت صلح آمیز برنامه هستهای ایران را راستیآزمایی کند. این کارشناس مسائل سیاسی افزود: در حقیقت این گزارش پاسخی است به مجموعه ادعاهایی که ظرف چند هفته گذشته از جانب کشورهای غربی مبنی برنظامی بودن برنامه هسته ای ایران مطرح شدهاست. وی تاکید کرد: گزارش آژانس به هیچ وجه این موضوع را تایید نمیکند و در واقع یک شکاف بین ادعاهای سیاسی و اطلاعاتی کشورهای غربی و گزارش فنی آژانس وجود دارد. این کارشناس مسائل بینالملل نکته دوم مثبت را اشاره به همکاریهای گستردهای ایران با آژانس در گزارش دانست و گفت: آقای "ناکارت" از فاصله 14 تا 19 اوت به ایران آمده و توانستهاست از هر جایی که مایل بوده بازدید کند. اگرچه سفر "ناکارت" به طور قابل قبول در گزارش آمانو پوشش داده نشده است اما واضح است که بین ایران و آژانس همکاری قابل توجهی از
گزارش قبلی تا گزارش فعلی انجام شده است. محمدی اولین نکته منفی گزارش را بزرگنمایی کاذب در ابعاد نظامی برنامه هستهای ایران عنوان کرد و افزود:در حالی که غرب به اینگونه اتهامپراکنی ها میپردازد پاسخ ایران به شبهاتی مبنی بر اینکه "اسنادی که برای نظامی بودن فعالیتهای هستهای ایران مطرح میکنند جعلی است و درخواستهای آژانس فراتر از مقررات است" در گزارش منعکس نشدهاست. وی گفت: به نظر میرسد که هدف این گزارش تولید فشار فنی و حقوقی بر ایران برای سوق دادن کشورمان به سمت راه حل های سیاسی "خاص" است و این نکتهای است که باید نسبت به آن مشکوک بود. وی تصریح کرد: در واقع اگر گزارشهای آژانس به جای اینکه روایت مبتنی بر واقعیت باشد به ابزاری برای پشتیبانی پروژههای خاص سیاسی تبدیل شود در واقع گزارشهای آژانس خاصیت واقعنمایی خود را از دست میدهند و انتشار گزینشی اطلاعات نشاندهنده آن خواهد بود که آژانس در واقع به عنوان بخشی از یک پروژه سیاسی بزرگتر عمل میکند و معنای این اتفاق برای ایران این است که آژانس استقلال ندارد و در شرایطی که آژانس استقلال نداشته باشد توجیهی برای عمیقتر کردن همکاریهای با آژانس وجود نخواهد داشت.