اخبار آرشیوی

کدخبر: 268087

یک پژوهشگر پژوهشگاه فرهنگ و اندیشه اسلامی طی یادداشتی در پایگاه اینترنتی برهان به شبهات و انتقادات مطرح شده در دومین نامه حجت‌الاسلام حجتی کرمانی خطاب به آیت‌الله مصباح، پاسخ داد

مهدی جمشیدی در برهان نوشت: 1- این حقیر پس از مطالعه­ی نامه­ی نخست «حجت­الاسلام­والمسلمین حجتی­کرمانی» به «آیت­الله علامه مصباح»-که حدود یک ماه پیش انتشار یافت- بر آن شدم که به اقتضای احساس تعهد اسلامی و انقلابی نسبت به عالمی که مقام معظم رهبری ایشان را از نظر «علم»، «تقوا» و «بصیرت»، کم­ نظیر دانسته­اند،[1] پاسخ اشکالات مطرح شده از جانب آقای حجتی کرمانی را بنگارم و در اختیار افکار عمومی قرار دهم.[2] آقای حجتی­کرمانی، پاسخ یاد شده را ملاحظه کرده و در نوشته­ی دوم خود که به تازگی منتشر شده است، درباره­ی آن چنین نوشته‌اند: «نمی‌توانم از آن‌چه در روزنامه‌ی «پرتو سخن» (تاریخ 5/5/90) که به صاحب امتیازی مؤسسه‌ی تحت سرپرستی ایشان منتشر می‌شود، چشم‌پوشی کنم که نویسنده‌ای بی‌نام با لحنی تند و زننده ضمن ایراد اتهامات ناروا نسبت به دوست و برادر قدیمی ایشان، با القای شبهات بسیار، مطالبی مطرح کرده که تقریباً همگی خارج از موضوع نامه‌ی من است.» آقای حجتی­کرمانی! در این باره باید بگویم: اول. مقصود شما از تعبیر «نویسنده‌ای بی‌نام» چیست؟! اگر نگارنده­ی پاسخ به شما «چهره» و «شناخته ­شده» نیست، می­بایست در ابتدای کلام خود او را با به‌کارگیری این تعبیر «تحقیر» کنید و نوشته­اش را درخور پاسخ‌گویی قلمداد نکنید؟! شما «من قال» را بر «ما قال» ترجیح می­دهید؟! شما به جای ابطال «استدلال»­های متعدد بنده، «شخصیت» مرا را نشانه رفته­اید؟! «اخلاق و فرهنگ اسلامی» چنین اقتضا و تجویزی دارد؟! قرآن کریم می­فرماید: «فبشر عباد الذین یستمعون القول فیتبعون احسنه». دوم. اگر «لحن تند و زننده» نابه‌جاست؛ چرا شما در نامه­ی نخست خود از زمین و آسمان گزاره به هم سنجاق کرده و در «سیاه­نمایی مطلق از وضعیت اقتصاد و احوال اجتماع، فروگذار نکرده و در «مذمّت» و «تقبیح» تفکر و عملکرد علامه مصباح، قلم شدید و غلیظ فرسوده­اید؟! خداوند متعال در قرآن کریم می­فرماید: «لم تقولون ما لاتفعلون». سوم. به‌جا نبود که به «طرح ادعا» بسنده نمی­کردید و دست­کم یکی از مصادیق «اتهام‌های ناروا»یی که از آن سخن می­گویید و بنده را به نسبت دادن آن به خودتان متهم می­سازید، مطرح می­کرید؟! به راستی شما از کدام «اتهام‌های‌ ناروا» سخن می­­گویید؟! نکند در ادبیات شما «حقیقت»، «اتهام‌های ناروا» نام گرفته است؟! چهارم. جناب‌عالی در نوشته­­تان چنین مرقوم کرده­اید: «اگر ما هرگونه اظهارنظر و انتقاد را تخریب بدانیم، در حقیقت جایی برای تبادل ‌نظر و گفت‌وگو و مباحثه و مناظره‌ی سیاسی و علمی باقی نمی‌ماند.» خب! پس چگونه است که «اظهارنظر و انتقاد» مستدل و منطقی مرا «توهین و افترا» خوانده‌اید (البته بی­آن‌که شاهدی در دست داشته باشید)؟! پنجم. کدام بند یا عبارتی از نوشته­ی بنده «خارج از موضوع» بوده است؟! از «طرح ادعا» تا «اثبات ادعا»، فرسنگ­ها فاصله است. این ادعا را از راه «عرضه­­ی­ مصداق یا مصادیق»، اثبات نمایید. 2- آقای حجتی­کرمانی! نگاشته­اید: «ردّ و نفی مطلق و کامل عملکرد دولت‌های آقای هاشمی و آقای خاتمی بسیار غیرمنصفانه است.» پاسخ این است که: اول. هیچ عبارتی از نوشته­ی بنده، دلالت بر «ردّ و نفی مطلق و کامل» دولت­های یاد شده ندارد! پس این نقد شما سالبه­ی به انتفاع موضوع است. دوم. محل بحث و مراد من این بود که اغلب اشکالات و معایبی که شما به دولت‌های نهم و دهم نسبت می­دهید، بر فرض صحّت، در دولت­های آقایان هاشمی و خاتمی - حتی با حجم و شدت بیش‌تری- وجود داشته است. از سوی دیگر، این دولت بسیاری از نقاط ضعف و کاستی‌های بزرگ آن­ها را ندارد. بنده نوشته بودم: بر فرض که هر آن‌چه درباره­ی ضعف، سستی و انحطاط دولت­های نهم و دهم می­گویید، صحیح و صواب باشد؛ اما آیا از این یافته، «برتری» شخصیت‌های مقبول شما- که آقایان هاشمی و خاتمی و سایر اصلاح‏طلبان هستند- به اثبات می‏رسد؟! شما کدام ضعف، انحراف و نقص را در «دولت احمدی نژاد» و در شخص او سراغ دارید که در «دولت سازندگی» و «دولت اصلاحات» نبوده باشد؟! حال پرسش این است که: الف. چرا نقاط ضعف دولت­های گذشته را نمی­نگرید و از آن­ها دفاع می­کنید؟! ب. چرا نقاط قوّت دولت فعلی را به طور کلّی نادیده می­گیرید؟! آیا چنین قضاوتی، «منصافانه» و «عادلانه» است؟! 3- آقای حجتی­کرمانی! ­نوشته­اید: «آیا روشی که شما در پیش گرفته‌اید و بر آتشی که آقای احمدی‌نژاد به‌خصوص در انتخابات 88 به ویژه در مناظره‌ی بسیار تلخ و غیراخلاقی، کبریت آن را زد، پیوسته بنزین می‌ریزید، «عبور از رهبری» را در خود نهان ندارد؟ من صریحاً عرض می‌کنم شما در این مسیر گام بر می‌دارید!» باید گفت: اول. «عبور از حاکمیت» همان طرحی نیست که در دولت اصلاحات کلید خورد؟! کمی تأمل کنید، شاید به خاطر آورید! دوم. آن زمان هم همین اندازه احساس خطر کردید و به اصلاح­طلبان هشدار دادید و نامه­ی سرگشاده نوشتید؟! سوم. بر فرض که سخن و شیوه‌ی آقای احمدی­نژاد در مناظره­ی­ تبلیغاتی، ناروا و ناصواب بوده باشد؛ آیا تنها ایشان متهم است؟! فراموش کرده­اید در دور دوم انتخابات ریاست جمهوری در سال 84، باند سیاسی آقای هاشمی و اصلاح­طلبان، چه تبلیغات تخریبی و ضداخلاقی گسترده‌ای را بر ضد آقای احمدی­نژاد آغاز کرده بودند؟! در تمام مدت استقرار دولت نهم، این آقای هاشمی نبود که در هر مجلس و محفل خصوصی و عمومی­ای، بامناسبت یا بی­مناسبت به دولت می­تاخت و تمام توان خود را صرف تخریب و تحقیر دولت کرده بود؟! (و البته ایشان اکنون نیز چنین رویه­ای دارد و تقریباً هر هفته­، سخنانش در تضعیف و تخریب دولت، به تیتر اول یکی از روزنامه­های اصلاح­طلب تبدیل می­شود!) نامزدهای مورد حمایت شما، چه نسبت‌هایی در تلویزیون به رییس جمهور قانونی کشور دادند؟! چه کسی وی را «دروغ­گو» نام نهاد؟! این موارد، «بسیار تلخ» و «غیراخلاقی» نیست، اما سخن و شیوه‌ی آقای احمدی­نژاد در مناظره­ی­ تبلیغاتی، «بسیار تلخ» و «غیراخلاقی» است؟! چرا «جانب‌دارانه» قضاوت می­کنید و تنها آن بخش از واقعیت را که می­پسندید، «گزینش» می­کنید؟! چهارم. ما را متهم به «عبور از رهبری» کرده­اید؟! ما به عنوان متهم، از شما «مطالبه­ی دلیل» می­کنیم؟! دعاوی بدون دلیل بیش‌تر به کار «عوام ­فریبی» می­آید، نه یک بحث منطقی و مستند. جالب است! شما «شدیدترین» و «تندترین» اتهام‌ها را به طرف مقابل خود نسبت می­دهید اما از آن سو، کوچک­ترین انتقادی را بر نمی­تابید و بی­درنگ، «مظلوم­ نمایی» می­کنید که «اتهام‌های ناروا به من نسبت دادید» و ...!!! 4- آقای حجتی­کرمانی! چنین اظهارنظر کرده­اید: «من روحیه‌ی بسیجی ایشان [آقای احمدی­نژاد] را قبول دارم ولی زنده کردن گفتمان امام و انقلاب توسط ایشان را قبول ندارم.» بسیار خب! شما که مدعی ولایت­مداری و اتحاد ملی پیرامون مقام معظم رهبری هستید، به تضاد سخن‌تان به فرمایش صریح ایشان دقت کنید: «شعارهاى دولت‌های نهم و دهم شعارهایى بود و هست که این شعارها براى مردم مؤمن ما جاذبه دارد؛ مثلاً عدالت‌خواهى یا استکبارستیزى یا ساده‌زیستى و مقابله‌ىبا منش اشرافی‌گرى یا مقابله‌ى با ویژه‌خوارى و سوء استفاده‌ى از ارتباطات در مسایلاقتصادى و غیراقتصادى یا خدمت‌رسانى صادقانه. [...] علت اقبال مردم به دولت و به رییس جمهور - چه در سال 84، چه در سال 88 - این شعارها بود. یعنى مردم به این شعارها دلبسته‌اند و نیاز به آن‌ها و ضرورت آن‌هارا احساس می‌کنند. از این شعارها دست برندارید. از جمله‌ى اساسى‌ترین شعارها،پای‌بندى به اصول و ارزش‌هایى بود که امام بزرگوار ما این‌ها را وارد جامعه کرد و مطرحکرد.[...] این را نباید از دست داد.»[3] 5- آقای حجتی­کرمانی! اشکال کرده­اید: «آقای مصباح و سایر کسانی که او را به قدرت رسانیدند، هم به او ستم کردند و هم به ملت و هم به نظام.[...] ایشان و امثال ایشان از اول مرتکب اشتباه شده‌اند چراکه به اقرار بسیاری از اصول‌گرایان، جریان انحرافی‌ها از اول و حتی پیش از روی کارآمدن احمدی‌نژاد یارغار او بوده‌اند.» در این‌جا چند مسأله وجود دارد: اول. حمایت جناب علامه مصباح از آقای احمدی­نژاد، در واقع، حمایت از «شعارهای اسلامی و انقلابی»­ای بود که وی بر «زبان» خود جاری می­ساخت و در «عمل»، در مدت سمت شهرداری، پای‌بندی خود را به آن­ها نشان داده بود؛ ساده­زیستی، ارزش­مداری، محروم ­نوازی، مبارزه با مفاسد اقتصادی، خدمت ­رسانی و نشاط­ کاری، ایستادگی در برابر زیاده­خواهی­های استکبار، اسلام­گرایی، مردمی بودن و ... . این در حالی بود که سایر نامزدها به گمان این که در شریط اجتماعی جدید، شعارهای اسلامی و انقلابی جاذبه ندارد و کمکی به جلب آرای مردم نخواهد کرد، به شعارهای دیگری روی آوردند. از سوی دیگر، عملکرد آن­ها نیز در گذشته و در دوران مسؤولیت‌هایشان، چنان درخشان و چشم­گیر نبود که توجه و علاقه­ی مردم را به آن­ها جلب نماید. کجای این منطق، مخدوش است؟! حمایت جناب علامه مصباح از آقای احمدی­نژاد، در واقع، حمایت از «شعارهای اسلامی و انقلابی»­ای بود که وی بر «زبان» خود جاری می­ساخت و در «عمل»، در مدت سمت شهرداری، پای‌بندی خود را به آن­ها نشان داده بود. دوم. چرا مقام معظم رهبری، مدتی پس از استقرار دولت نهم، تصریح کردند که من از این دولت، «حمایت خاص» می­کنم؟! به چه دلیل، «حمایت خاص» ایشان نصیب دولت نهم شد نه دولت­های آقایان هاشمی و خاتمی؟! «من از دولت حمایت می‌کنم، از همه‌ی دولت­های بر سرکار و منتخب مردم حمایت کردم، بعد از این هم همین خواهد بود؛ از این دولت هم به طور خاص حمایت می­کنم. این حمایت، بی­دلیل و بی­حساب­ و ­کتاب نیست، اولاً جایگاه دولت در نظام جمهوری اسلامی و در نظام سیاسی کشور ما جایگاه بسیار مهمی است، ثانیاً بیش‌ترین مسؤولیت­ها را دولت بر دوش دارد، بعد هم این جهت‌گیری‌های دینی و این ارزش­گرایی انقلابی و اسلامی خیلی ارزش دارد؛ سخت کوشی، تلاش فراوان، ارتباط با مردم، سفرهای استانی، جهت­گیری عدالت­ورزی مردمی، این‌ها خیلی قیمت دارد و من قدر این کارها را می‌دانم، من به خاطر این چیزها از دولت حمایت می‌کنم.»[4] روشن است که «حمایت خاص» مقام معظم رهبری از دولت نهم ریشه در «امتیازهای بسیار برجسته و متمایز» این دولت داشت، نه «وجوه اشتراکش با دولت­های پیشین» یا «نقاط ضعفش»! «حمایت خاص» مقام معظم رهبری از دولت نهم ریشه در «امتیازهای بسیار برجسته و متمایز» این دولت داشت، نه «وجوه اشتراکش با دولت­های پیشین» یا «نقاط ضعفش»! سوم. از این گذشته، مگر ایشان در نماز جمعه تصریح نکردند که در مقایسه با نظرهای آقای هاشمی، نظرهای آقای احمدی­نژاد به نظرهای ایشان «نزدیک­تر» است: «من البته در موارد متعددى با آقاى هاشمى اختلاف ‏نظر داریم، که طبیعى هم هست؛ ولى مردم نباید دچار توهم بشوند، چیز دیگرى فکر کنند. البته بین ایشان و بین آقاى رییس جمهور از همان انتخاب سال 84 تا امروز اختلاف ‏نظر بود، الان هم هست؛ هم در زمینه‏ى مسایل خارجى اختلاف ‏نظر دارند، هم در زمینه‏ى نحوه‏ى اجراى عدالت اجتماعى اختلاف‏ نظر دارند، هم در برخى مسایل فرهنگى اختلاف ‏نظر دارند؛ و نظر آقاى رییس جمهور به نظر بنده نزدیک‌تر است.»[5] این نوع موضع­گیری صریح ایشان، دلالت بر «ترجیح» و «فضیلت» ندارد؟! پنجم. اشکالات نیروهای انقلابی و مذهبی نسبت به بحث مدیریت امام زمان(عجل‌الله‌تعالی) که آقای احمدی‏‏نژاد مطرح می‏کنند، عبارت‌اند از: الف. این عقیده صحیح است که این کشور به حضرت صاحب(عجل‌الله‌تعالی) تعلق دارد و ایشان نسبت به احوال و امور شیعیان خویش، اشراف کامل دارند و آن‌ها را هدایت می‏کنند و به آن‌ها امداد می‏رسانند، اما نباید هر طرح و برنامه‏ی کوچک و بزرگ حکومتی را به آن حضرت نسبت داد و آن را مطابق نظر ایشان معرفی کرد. ب. این که عده‌ای ادعای ارتباط مستقیم با امام زمان(عجل‌الله‌تعالی) نمایند و به همین دلیل، از ولی فقیه عبور کنند، عقیده‌ای کاملاً ناروا است و به هیچ رو مورد تأیید نمی‏باشد. در دوره‌ای که اصلاح‌طلبان با احمدی‏نژاد مخالفت می‏کردند (یعنی در مقطع پیش و پس از استقرار دولت نهم)، احمدی‌نژاد چنین مواضعی نداشت یا ابراز نمی‏کرد که لازم بوده باشد نیروهای متدین نسبت به آن موضع‌گیری کنند. این عقاید و تصورها؛ حدود دو سه سال است که از سوی او مطرح شده است. در همین مدت نیز، نیروهای انقلابی و متعهد، بارها و بارها، به وی در این باره انتقاد کرده‏اند و چنین پنداشته‏هایی را رد کرده‏اند. بنابراین، مخالفت اصلاح‌طلبان با مقوله‌ی عنایت حضرت صاحب(عجل‌الله‌تعالی) بر نظام اسلامی، ریشه در اغراض خاص سیاسی داشته است. ششم. در گذشته اصلاح­طلبان هرگونه «نگاه و فعالیت مذهبی» احمدی­نژاد را دلیلی بر «خرافاتی بودن» او می­دانستند، در حالی که این رویکرد صحیح نبود. آن­ها تمام «اشارات و تعبیرات مذهبی» وی را به تمسخر گرفته و آن­ها را نافی «عقلانیت مدیریتی» قلمداد می‌کردند! آیا چنین رویه­ای روا بوده است؟! آیا باید توسل به حضرت ولی عصر(عجل‌الله‌تعالی) و انگاره­های دیگری از این دست را «اموری خرافی» دانست؟! آیا نام بردن از حضرت ولی عصر(عجل‌الله‌تعالی) در اجلاس عمومی سازمان ملل متحد، مصداق «خرافی­گری» است، در حالی که این اقدام مورد تأیید و تجلیل علما قرار گرفت؟! حقیقت این است که اصلاح­طلبان در مقایسه با «طرز تلقی سکولار و مادّی» خود، دین­مداری احمدی­نژاد را «خرافی­گری» معنا می­کنند! اصلاح­طلبان هرگونه «نگاه و فعالیت مذهبی» احمدی­نژاد را دلیلی بر «خرافاتی بودن» او می­دانستند. آن­ها تمام «اشارات و تعبیرات مذهبی» وی را به تمسخر گرفته و آن­ها را نافی «عقلانیت مدیریتی» قلمداد می‌کردند! آیا نام بردن از حضرت ولی عصر(عجل‌الله‌تعالی) در اجلاس عمومی سازمان ملل متحد، مصداق «خرافی­گری» است؟! حقیقت این است که اصلاح­طلبان در مقایسه با «طرز تلقی سکولار و مادّی» خود، دین­مداری احمدی­نژاد را «خرافی­گری» معنا می­کنند! هفتم. بسیاری از آن‌چه که اصلاح­طلبان به احمدی­نژاد نسبت می­دانند، «نسبت­هایی غیر واقعی» بوده است. به عنوان مثال، آن­ها در برخی محافل و مطبوعات خود شایعه کرده بودند که احمدی­نژاد «یک صندلی» را در هیأت دولت برای حضرت ولی عصر(عجل‌الله‌تعالی) خالی نهاده است، در حالی که به زودی روشن شد آن صندلی متعلق به حجت­الاسلام­والمسلمین آقاتهرانی- معلم اخلاق دولت- است که غالباً نمی­تواند در جلسات هیأت دولت شرکت کند و از این رو، صندلی‌اش خالی می­ماند!!! نمی­توان هر آن‌چه را که اصلاح­طلبان به احمدی­نژاد نسبت می­دهند کورکورانه پذیرفت، آن هم با توجه به این واقعیت که آن­ها درگیر یک «جدال جناحی» و «غرض­ورزی سیاسی» تمام عیار با احمدی­نژاد بودند و هستند! هشتم. برخلاف ادعای اصلاح­طلبان، مقام معظم رهبری و نیروهای انقلابی در گذشته، اتهام رمالی و خرافی­گری را نسبت به «شخص احمدی­نژاد» و «کلیّت دولت» انکار کرده­اند و نه برخی اطرافیان او- «جریان انحرافی»-. به عنوان مثال، آن‌چه مقام معظم رهبری در این باره در خطبه­های نماز جمعه­ی 29 خرداد سال 88 فرموده­اند ناظر بر خرافاتی و رمال نبودن «شخص احمدی­نژاد» است، نه برخی «اطرفیان وی»: «صریح­ترین اهانت­ها به رییس جمهورِ قانونى کشور شد. حتى از دو سه ماه قبل از مناظرات هم این سخنرانى‏ها را براى من مى‏آوردند و من می­دیدم یا گاهى مى‏شنیدم؛ تهمت­هایى زدند، حرف­هایى گفتند؛ به کى؟ به کسى که رییس جمهور قانونى کشور است، متکى به آرای مردم است. نسبت­هاى خلاف دادند، رییس جمهور مملکت را که مورد اعتماد مردم است، به دروغ‏گویى متهم کردند! این‌ها خوب است؟ کارنامه‏هاى جعلى براى دولت درست کردند، این‌جا آن‌جا پخش کردند که ما که در جریان امور هستیم، مى‏بینیم می­دانیم که این‌ها خلاف واقع است؛ فحاشى کردند؛ رییس جمهور را خرافاتى، رمال، از این نسبت‏هاى خجالت‏آور دادند؛ اخلاق و قانون و انصاف را زیر پا گذاشتند.»[6] نهم. آیا به واقع میان «احمدی­ن‍ژاد سال 84» با «احمدی­نژاد سال 88»، تفاوتی وجود ندارد؟! همین «تفاوت قابل ملاحظه» نشان می­دهد که او «تغییر» کرده و از آغاز، چنین نبوده است. به عبارت دیگر، محاسن و فضیلت­های انسان -البته به جز انبیای الهی و حضرات معصومین(علیه‌السلام)- از نظر زمانی، «نسبی» است؛ یعنی ممکن است فردی در یک زمان (مثلاً زمان الف) دارای محاسن و فضیلت­هایی باشد و سپس (مثلاً در زمان ب) همه یا بخشی از آن­ها را از دست بدهد و افول کند. ملاک انتخاب یک فرد در مقطع زمانی (الف)، شرایط و ویژگی‏های او در «همین زمان» است و نه «زمان­های دیگر»، به تعبیر امام راحل، «میزان، حال فعلی افراد است.» از سوی دیگر، ممکن است یک فرد با وجود از دست دادن پاره­ای از صفات شایسته­اش، هم‌چنان در مقایسه با دیگر افراد (در این‌جا نامزدهای انتخاباتی مورد نظر است)، اصلح و ارجح باشد. در مورد آقای احمدی­ن‍ژاد، این حکم صادق است؛ یعنی اگرچه اکنون ایشان در پاره­ای از خصایص فکری­اش - در مقایسه با سال 1384- دچار تغییر و دگرگونی شده، اما هم‌چنان نسبت به همه­ی رقبای پیشین خود، «ترجیح» دارد و «اصلح» به شمار می­آید. ما به هیچ رو از انتخاب خود پشیمان نیستم و بر صحّت و حقانیّت رفتار سیاسی خود -هم در سال 84 و هم در سال 88- ، سخت پای می­فشاریم. آقای حجتی کرمانی! نامزدهای اصلاح­طلب، هنوز به قدرت دست نیافته و صرفاً در مقام یک نامزد انتخاباتی، ماهیت آلوده­ی خود را نشان دادند و آشکار کردند که به «حکم ولی فقیه» و «قانون» و «رأی مردم»، کوچک­ترین اعتنایی ندارند! به راستی چه فاجعه­ای رخ می­داد اگر این افراد پرمدعا و افسارگسیخته و خود رأی، به ریاست جمهوری دست می­­یافتند! دهم. این مطلب صحیح است که اکنون احمدی­نژاد خود را به جریان انحرافی گره زده و تمام قد از آن دفاع می­کند، ولی این به معنی «هم­طینتی» این دو نیست. تفاوت بین احمدی­نژاد و جریان انحرافی این است که احمدی­نژاد «خودی»، «اغفال شده» و «خوش­طینت» است و جریان انحرافی، «غیرخودی»، «اغفال­گر» و «بدطینت». یازدهم. باز هم ناگزیرم فهرستی از مفاسد و انحرافات دولت­های پیشین را - که ظاهراً آقای حجتی­کرمانی علاقه نداشته­اند به آن­ها فکر کنند!- بیان کنم تا در مجموع سنجیده شود که کدام شخص و دولت، «اصلح» است. بنده نوشته بودم: فراموش کرده­اید که مردم طمع تلخ «تورم 50 درصدی» را در دولت هاشمی چشیده­اند! «برخوردهای آمرانه و تحکّم­آمیز» مدیران عالی و میانی دولت سازندگی را با مردم به یاد ندارید که سبب­ساز شکل­گیری شکاف دولت و ملت در انقلاب شد؟! «اشرافیت»، «ثروت­اندوزی» و «مسابقه­ی رفاه­طلبی» میان مسؤولین در چه دولتی پا گرفت؟! «کرباسچی» و پدیده‏های دیگر از این دست در چه دولتی رشد کردند و ننگ «فساد اقتصادی» را به پیشانی نظام اسلامی چسباندند؟! آیا امروز رییس دولت سازندگی نیست که از «زمینی بودن ولایت فقیه»، «ضرورت شورایی کردن رهبری»، «بی­اعتمادی مردم به نظام» و ... سخن می­گوید؟! از دولت خاتمی و اصلاح‏طلبان بگویم. آیا مشاور عالی خاتمی از «واتیکانیزه کردن ولایت فقیه» سخن نگفت؟ آیا روزنامه‏نگار اصلاح‏طلب مدعی نشد که باید امام خمینی(ره) را به «موزه­ی تاریخ» سپرد؟ آیا امام حسین(علیه‌السلام) در روزنامه‏های زنجیردار به «خشونت‏گرایی» متهم نگردید؟! آیا فعالان فکری اصلاح طلب، آشکارا از «سکولاریسم» سخن نمی‏گفتند؟! «ولنگاری اخلاقی» و «آزادی اباحی‏گرانه» به دست وزیر ارشاد وقت (عطا الله مهاجرانی) پایه‌گذاری نشد؟! «فتح سنگر به سنگر»، «فشار از بالا، چانه زنی از پایین»، «عبور از حاکمیت» و تاکتیک‏ها و شعارهای شرم‏آور دیگری از این دست در اتاق فرمان جریان اصلاحات طراحی نشدند؟! «فرمان هشت ماده‏ای مقام معظم رهبری در زمینه­ی مبارزه با مفاسد اقتصادی» در زمان چه دولتی صادر شد؟! اگر مفاسدی در سطح مسؤولان و مدیران دولت­های سازندگی و اصلاحات وجود نداشت و یا دست­کم آن­ها خود در پی رفع فساد برمی­آمدند، چه دلیلی برای «ورود مستقیم مقام معظم رهبری» به این عرصه وجود داشته است؟! آیا «ایران برای همه­ی ایرانیان» و «جمهوری ایرانی»، صورتی دیگر از ملّی‏گرایی­ای نیست که «اسفندیار رحیم مشایی» آن را در قالب «مکتب ایرانی» تبلیغ می‏کند؟! «تحصن نمایندگان مجلس ششم» که یک چالش سیاسی برای نظام اسلامی رقم زد را که فراموش نکرده‏اید؟! دکتر احمدی‏نژاد را به دیکتاتوری متهم می‏کنید، محتوای «لوایح دوقلوی خاتمی» را نیز مطالعه کنید تا دریابید «دیکتاتوری شخص رییس جمهور» در چه زمانی مطرح شد و خاتمی چگونه قصد داشت کلّیت نظام و حکومت را به تصرّف خود درآورد! دوست دارید از چندین نفر از «مدیران و فعالان سیاسی اصلاح طلب» نام ببرم که امروزه رسماً به «سرویس‌های سیاسی آمریکا و انگلیس» پیوسته‌اند و آشکارا و بی‏پروا، «ضد انقلاب» و «اپوزیسیون» خارج از کشور را در آغوش دارند؟! «عطاء­الله مهاجرانی»- وزیر ارشاد دولت اصلاحات- به طور رسمی در «شبکه­ی تلویزیونی بی‏بی‏سی» حضور می‏یابد و «انقلاب و نظام اسلامی» را به چالش می‏کشد! بدگویی از انقلاب و ارزش­ها، آن هم در خانه­ی «دیرینه­ترین و خبیث­ترین دشمنان»؟! «فریبا داوودی مهاجر»- مشاور دولت اصلاحات- در جلوی دوربین «تلویزیون صدای آمریکا»، «کشف حجاب» کرده است! این است معنی «تقیّد اصلاح­طلبان به احکام اسلام»؟! در قرائت جدید و متفاوت اصلاح­طلبان از اسلام، حجاب اسلامی هم دیگر جایی ندارد؟! شنیده­اید که «رجبعلی مزروعی» - نماینده­ی اصلاح­طلب مجلس ششم- نیز از کشور گریخته است؟! او چه نقشی در فتنه­ی سال 88 داشته که از چنگ قانون و عدالت متواری شده است؟! راستی، به نظر شما آیا احمدی‏نژاد بیش‌تر اهل «رفیق­بازی» و «قبیله­گرایی سیاسی» است یا آن رییس جمهور سابقی که حتی اجازه نمی‏دهد «فرزندش» از «لندن» به ایران سفر کند و در «دادگاه نظام اسلامی» حاضر شود؟! مگر در فتنه‌ی سال 1388، در خانه‏های تیمی «قیطریه»، «فاطمی» و «سایت جمهوریت» چه می‏گذشته است؟! نکند از «شرکت بهینه­سازی مصرف سوخت» که در اختیار همین آقازاده بوده، در راستای «اهداف براندازانه» بر ضد نظام اسلامی استفاده شده است؟! آیا دختر احمدی­نژاد بارها و بارها در جریان­ آشوب­های خیابانی فتنه­ی سال 88 در کنار «منافقان»، «سلطنت­طلب­ها»، «بهایی­ها» و «سکولارها» دستگیر شد یا دختر رییس جمهور یاد شده؟! آیا اعتراف‌های متهمان فتنه‌ی سال 1388 - از قبیل «حجاریان»، «عطریان‏فر» و «ابطحی» و ... - در دادگاه نشان‌گر «انحطاط جریان اصلاحات» نبود؟! در حالی که آن­ها خود به اشتباهاتشان، اذعان عمومی و صریح داشته­اند، شما بر حقانیت جریان اصلاحات پای می­فشرید؟! پی نوشت ها: [1]. رهبر معظم انقلاب اسلامی در یکی از آخرین سفرهای غیر رسمی خود به شهر مقدس قم در اسفند ماه سال 1389 که با هدف بازدید از بزرگان و علما صورت گرفته است، با حضور در منزل علامه مصباح، نزدیک به سی دقیقه با ایشان و خانواده‌ی وی به گفت‌وگو پرداختند. در این‌جا به منظور رعایت اختصار، تنها به نقل بخشی از همین فرمایشات اخیر ایشان درباره­ی علامه مصباح اکتفا می­کنیم تا میزان «ولایت‌مداری» و «حق­گرایی» اصلاح­طلبانی از قبیل آقای حجتی­کرمانی، بیش‌تر آشکار گردد: «بنده هم به سهم خودم قدر آقای مصباح را می‌دانم. واقعاً می‌دانم که ایشان در کشور و برای اسلام چه وزنه‌ای هستند و حقاً و انصافاً ما امروز نظیر ایشان را - حالا به این تعبیر بگوییم - خیلی نادر، نظیر آقای مصباح ممکن است وجود داشته باشد؛ با این وزانت علمی و عمق علمی و احاطه و وسعت و با این آگاهی و بینش و صفا. این سه جهت در ایشان جمع است؛ هم علم، هم بصیرت به معنای حقیقی کلمه و هم صفا. این سه تا با هم در وجود ایشان خیلی ارزشمند است. خداوند متعال انشاء ‌الله وجود ایشان را برای ما و انقلاب محفوظ بدارد و وجود ایشان را سالم بدارد تا همه بتوانند از برکات ایشان استفاده نمایند.» (نگاه کنید به: «در تازه‌ترین دیدار امام خامنه‌ای و آیت‌الله مصباح چه گذشت؟»، هفته­نامه‌ی پرتو سخن، سال دوازدهم، شماره‌ی 567، 4 اسفند 89 ،ص1.) [2]. نگاه کنید به: مهدی جمشیدی؛ «چهارده پرسش کلیدی از آقای حجتی­کرمانی»؛ سایت برهان / و: هفته­نامه­ی پرتو سخن؛ شماره‌ی 587؛90/05/05 ، در: http://www.partosokhan.ir/page.asp?Number=587&Category=375#181910 [3]. نگاه کنید به: بیانات مقام معظم رهبری در دیدار رییس‌جمهور و اعضای هیأتدولت در تاریخ1390/06/06 ، برگرفته از: http://www.leader.ir/langs/fa/index.php?p=bayanat&id=8514 [4]. نگاه کنید به: بیانات مقام معظم رهبری در مشهد مقدس در اول فروردین 86، برگرفته از: http://www.leader.ir/langs/fa/index.php?p=bayanat&id=3025 [5]. بیانات رهبر معظم انقلاب اسلامی در خطبه‌های نماز جمعه تهران در تاریخ 1388/03/29. برگرفته از: http://www.leader.ir/langs/fa/index.php?p=bayanat&id=5613 [6]. بیانات رهبر معظم انقلاب اسلامی در خطبه های نماز جمعه تهران در تاریخ 1388/03/29. برگرفته از: http://www.leader.ir/langs/fa/index.php?p=bayanat&id=5613# (*)مهدی جمشیدی، پژوهشگر پژوهشگاه فرهنگ و اندیشه اسلامی/انتهای متن/
ارسال نظر: