اخبار آرشیوی

کدخبر: 268890

یک کارشناس مسائل سیاسی در پایگاه "برهان"، با برشمردن "وجوه هدف‌گذاری جریان انحرافی در حوزه گفتمان سیاسی" نوشت: تضعیف جایگاه ولایت فقیه، تلاش برای ابهت‎شکنی رهبری و تفسیر به رأی تصریحات ایشان از نتایج نگاه سیاسی این جریان به جایگاه رهبری و ولایت فقیه است

پایگاه اینترنتی برهان نوشت: برنامه‏های جریان انحرافی حالت تک و پاتک دارد؛ در برخی حوزه‌ها با عدم التزام به قواعد جاری، حالت دفاعی به خود می‌گیرند و در حوزه‎های دیگری که اختیار عمل وجود دارد، نظام ‎در مقابل عمل انجام شده قرار می‌گیرد... 4. راهبردهای جریان انحراف در حوزه‌ی گفتمان سیاسی، جریان انحرافی عملیات ویژه‎ای را طراحی کرده است که به نظر می‎رسد حالت تک و پاتک دارد. به عبارتی برای مواجهه و مقاومت در برابر نظام سعی این جریان بر آن است که با عدم التزام به شیوه‌ها و قواعد جاری، حالت دفاعی به خود گرفته و در حوزه‎های دیگری که اختیار عمل وجود دارد، عمده تلاش جریان برای قرار دادن نظام ‎‌در مقابل عمل انجام‌ شده است. برخی وجوه هدف‌گذاری جریان انحراف در حوزه‌‌ی گفتمان سیاسی بدین ترتیب است: 1-4. تلاش برای تضعیف جایگاه رهبری گرچه در مقام بیان و اظهارنظر، جریان انحرافی التزام و تبعیت نسبت به ولایت فقیه را به‎گونه‌ای برجسته به‎نمایش می‎گذارد؛ اما تاکنون در موارد عملی بسیاری خلاف ادعاهای خود رفتار کرده است. تضعیف جایگاه ولایت فقیه، تلاش برای ابهت‎شکنی رهبری،‌ تفسیر به رأی تصریحات معظم له و... از نتایج نگاه سیاسی این جریان به جایگاه رهبری و ولایت فقیه است. از جهت ایدئولوژیک، افراطیون این طیف با ادعای این‌که در مرحله‌ی ظهور صغری قرار گرفته‌اند و اداره‌ی امور کشور با مدیریت مستقیم حضرت ولی‎عصر(عجل‌الله‌تعالی) صورت می‎گیرد از بی‎نیازی کشور نسبت به ولی فقیه سخن می‌رانند. در حوزه‌ی سیاسی نیز آنان با بزرگ‎نمایی مقام ریاست جمهوری و قایل شدن حق چانه‎زنی، مذاکره و امتیازگیری برای وی در قبال رهبری، در عمل موقعیت فصل الخطاب بودن رهبری را هدف قرار داده‌اند. 2-4. امتیازگیری از نظام: امتیازگیری از نظام مهم‎ترین گام این جریان برای واداشتن نظام به عقب‎نشینی از راهبردهای اصولی خود در مواجهه با فتنه‌های داخلی و خارجی است. تاکتیک عمده برای این راهبرد عبارت است از: - ایجاد تفرقه میان کارگزاران نظام؛ - تلاش برای فشار بر رهبری معظم انقلاب؛ - تهدید و ارعاب مخالفان به افشاگری و تهدید به افزایش هزینه‌های برخورد با این جریان. 3-4.دست‎یابی به قدرت سیاسی: برآوردها نشان می‏دهد جریان انحرافی برنامه‌ی گسترده‏ای را برای فتح کرسی‏های قدرت سیاسی دارد. همان‌طور که گفته شد تئوری رهبر جریان انحراف، فتح سنگر به سنگر است. برای دست‎یابی به این هدف راهبردی، جریان انحرافی از تاکتیک‎های مختص به خود استفاده می‌نماید. مهم‎ترین تاکتیک‎های به‎کار گرفته شده در این راستا عبارت‌اند از: - برنامه‎ریزی گسترده برای کسب صندلی‎های مجلس نهم؛ - ایجاد جنگ روانی، اعم از جنگ روانی رسانه‎ای و سیاسی و ایجاد آشفتگی در فضای سیاسی کشور؛ - چراغ سبز به فتنه‎گران و مخالفان نظام برای حضور در عرصه‌ی مشارکت سیاسی؛ - توزیع امکانات اقتصادی و تمرکز بر شهرستان‎های تک ‌رأی در کشور؛ - جزم‎گرایی و طرد جریان‎های اصول‌گرا و تلاش برای تفرقه‎افکنی و تضعیف جبهه‌ی اصول‌گرایی. 4-4.دیپلماسی بین المللی جریان انحراف: یکی از حوزه‎هایی که جریان انحرافی برنامه‌ی ویژه‌ای برای آن تدارک دیده است، حوزه‌ی دیپلماسی و سیاست خارجی است. قطع ارتباط نظام و دستگاه دیپلماسی رسمی با ملت‌های منطقه و ایجاد حس سرخوردگی و ناامیدی در آنان نسبت به حمایت‎های جمهوری اسلامی، از اهداف این جریان است. از این رو مشاهده می‎شود جریانی که داعیه‌ی بشارت دادن از تحولات قریب الوقوع جهانی دارد، تحولات منطقه‌ای را طراحی دشمن تلقی کرده و به جای رفتار هجومی و هدایت این تحولات، حالت دفاعی به خود گرفته است. در این رویکرد، ضمن بازگذاشتن دست دشمن در هدایت و سوء استفاده از تحولات منطقه، مردم منطقه را نسبت به آینده دچار ابهام کرده است. در این شرایط، رفت و آمدهای پر ابهام به کشورهای منطقه، نبود واکنش‎های منطقی در عرصه‌ی بین‌المللی، سکوت در قبال حوادث تلخ کشورهای اسلامی، ویژگی‎های دیپلماسی جریان انحرافی است. این عملکرد به وضوح در تقابل با دیدگاه‎‌های رهبری معظم انقلاب نسبت به تحولات منطقه و جهان است. تحلیل مجموعه رفتارهای دو سال گذشته‌ی جریان انحرافی در حوزه‎ی دیپلماتیک، محورهای زیر را به عنوان رویکرد غالب این جریان نمایان می‌سازد: - ایجاد موازی‎کاری در عرصه‌ی سیاست خارجی و قطع ارتباط نظام با مردم کشورهای مختلف؛ - ایجاد انفعال در مقابل تحولات منطقه و عدم حمایت از بیداری اسلامی؛ - نزدیک شدن به عناصر و مقام‌های طرد شده‌ی کشورهای منطقه؛ - تلاش برای تقویت عناصر مشکوک و سابقه‎دار خارج‏نشین؛ - تلاش برای تضعیف اقتدار سیاسی ایران در چشم جهانیان؛ - زمینه سازی برای قوت گرفتن حضور عناصر نفوذی دشمن. 5-4. تضعیف قدرت نرم جمهوری اسلامی: به منظور تضعیف جایگاه جمهوری اسلامی در جهان و در میان ملت‌های مسلمان، لازم است چهره‌ای مشوش و درهم ریخته از نظام اسلامی به آنان عرضه شود. ایجاد بحران‎ها وچالش‎های متعدد در کشور با هدف تضعیف جایگاه معنوی و الهام‎بخش جمهوری اسلامی همواره یکی از راهبردهای دشمن برای مقابله با نظام اسلامی بوده است. این سناریو اگرچه عمری به طول سه دهه دارد اما به‏طور یک‎جا، در رفتارهای اخیر جریان انحراف قابل استنتاج و مشاهده است؛ اهم این رویکردها عبارت‌اند از: - ترویج ایده‌های ناسیونالیستی به منظور تضعیف پایگاه ام القرایی جمهوری اسلامی و ناامید ساختن ملت‎های اسلامی از استقرار حکومت اسلامی؛ - تضعیف ولایت فقیه و عناصر ماهیتی نظام اسلامی؛ - ایجاد اخلال در هم‌گرایی ملی؛ - ایجاد موانع در مسیر پی‌گیری منافع ملی؛ - بسترسازی به هجمه‎ها و حملات سلفی و متحجرانه برضد نظام اسلامی و ایجاد اخلال در روند وحدت جهان اسلام با محوریت ایران؛ - درگیر ساختن نهادهای مسؤول به مسایل داخلی و ایجاد غفلت از نیازها و اولویت‌های جهان اسلام. 6-4.دست‌یابی به قدرت اقتصادی جریان انحراف، مدل اقتصادی مطلوب خود را بر مؤلفه‎های زیر استوار ساخته است: - تصاحب بنگاه‎های کلان اقتصادی کشور؛ - واگذاری و اختصاص پروژه‎های کلان به اطرافیان و وابستگان باند انحرافی؛ - تعریف جدید از واگذاری‎های قانونی و انحراف در روند اجرایی اصل44 قانون اساسی؛ - توزیع پول و امکانات در بین اقشار خاص با هدف جلب حمایت آنان در حوزه‎های گوناگون. . الگوهای عمل سیاسی جریان انحراف: جریان انحراف در راهبردهای کلان خود را با محوریت قرار دادن نظام در بن‏بست ساختاری و پس از آن، شکست ساختارهای نظام بر پایه‌ی الگوهایی از عمل سیاسی در کوتاه ‌مدت استوار ساخته است. اهم این الگوها بدین شرح‌اند: - ایجاد حس بی‌اعتمادی و نارضایتی سیاسی عمومی نسبت به حاکمیت؛ - تلاش برای متمایز ساختن دولت از نظام؛ - ایجاد شکاف میان نظام نخبگانی و نظام سیاسی؛ - شکاف میان خودی و غیرخودی؛ - تلاش برای برپایی جنگ قرائت‌ها از دین؛ - ایجاد جنگ مواضع در عرصه‌های گوناگون (سیاسی، فرهنگی، اعتقادی و...)؛ - بهره‌گیری از مفاهیم لغزنده در عرصه‌ی سیاسی و دینی؛ - در دسترس نشان دادن خود به عنوان تنها گزینه‌ی موجود؛ - طراحی شبهه برای زمین‌گیر کردن چهره‏ها و گفتمان‌های رقیب احتمالی؛ - بازخوانی و احیای ادبیات جریان اصلاحات؛ - ملزم ندانستن خود به اجرای بسیاری از تکالیف قانونی، تضعیف جایگاه نهادهای قانون‌گذار، بدعت‌گذاری در عرصه‌ی اجرای قوانین و تغییر تدریجی فرآیند‌های قانونی و عرفی حاکم در کشور؛ - ایستادگی و مقاومت در مقابل فرامین رهبر معظم انقلاب و چانه زنی در مقابل احکام ولایی ایشان؛ - طرح مباحث ناسیونالیستی و ملی گرایانه در عین ادعاهای دینی؛ - گرایش به سمت رانت خواری و سوء استفاده‌های مالی؛ - رو آوردن به باند سالاری و نقض گفتمان شایسته سالاری؛ - سوء استفاده از موقعیت حکومتی و بهره‎گیری از امکانات دولتی برضد رقبا؛ - لابی‎گری با جریان‎ها و گروه‎های مسأله‎دار ( اصلاح طلبان و تکنوکرات‌ها) و کوشش برای ائتلاف با منتقدین نظام.
ارسال نظر: