اخبار آرشیوی
یک کارشناس مسائل بینالملل طی یادداشتی در پایگاه "برهان" به تحلیل "شیطنت برخی رسانهها" در نحوه انعکاس بیانات رهبر معظم انقلاب در کنفرانس حمایت از انتفاضه فلسطین پرداخت
جلال صداقت در پایگاه برهان نوشت: برخی رسانههای خاص اینگونه اعلام میکنند که تشکیل کشور مستقل فلسطینی تنها سه مخالف دارد: «اسراییل، آمریکا و ایران»؛ اما آیا مخالفت حضرت آیتالله خامنهای با این طرح، تکرار مواضع آمریکا و اسراییل است؟ رهبر معظم انقلاب اسلامی در افتتاحیهی پنجمین همایش بینالمللی حمایت از فلسطین به طور مشخص و آشکار با طرح ارایه شده توسط «محمود عباس» به سازمان ملل، برای به رسمیت شناخته شدن کشور مستقل فلسطینی که مبتنی بر راه حل سیستم دو کشوری است، مخالفت کردند. سخنان ایشان در رسانههای جهانی بازتاب گستردهای داشت. محور و مهمترین خط خبری در این رابطه چنین بود: «ایران با تشکیل کشور فلسطین مخالف است.» برخی رسانهها نیز با شیطنتی خاص اینگونه اعلام کردند که تشکیل کشور مستقل فلسطینی تنها سه مخالف دارد: «اسراییل، آمریکا و ایران»؛ دربارهی مخالفت حضرت آیتالله خامنهای با این طرح نکاتی به نظر میرسد که در ادامه به طور اجمال به برخی از آنها اشاره میشود: 1- غرب و در رأس آنها آمریکا طی سه دههای که از پیروزی انقلاب اسلامی میگذرد، با استفاده از ابزار رسانهای خود کوشیدهاند ایران را تنها مانع رسیدن به
صلح و آرامش در مناقشهی فلسطین معرفی کنند و چنان وانمود مینمایند که اگر ایران از مواضع خود دست بر دارد، فرآیند موسوم به صلح -بخوانید سازش- به نتیجه خواهد رسید. نحوهی انعکاس سخنان اخیر رهبر معظم انقلاب اسلامی را نیز در همین راستا میتوان ارزیابی کرد. 2- با مطرح شدن موضوع درخواست تشکیل کشور فلسطینی در سازمان ملل، برخی آن را یک فرصت تاریخی برای رسیدن به آرمانهای مردم فلسطین قلمداد کردند. اما نگاهی جامع و واقعبینانه به ماجرا نشان میدهد که این برداشت سرابی بیش نیست. از سال 1947م. تاکنون بیش از 700 قطعنامه توسط سازمان ملل با موضوع فلسطین صادر شده است. قریب به اتفاق این قطعنامهها، صرفاً بیانیههایی فاقد ضمانت اجرایی بودهاند و هر گاه رژیم صهیونیستی اندکی نسبت به آنها احساس نگرانی کرده است، آمریکا با استفاده از رانت «وتو» این نگرانی را برطرف نموده است. واشنگتن تاکنون 43 بار قطعنامههای سازمان ملل را در خصوص موضوع فلسطین وتو کرده است که در نوع خود رکورد قابل توجهی به شمار میآید. در موضوع اخیر نیز آمریکا از مدتها قبل به طور رسمی اعلام کرده بود که با طرح تشکیل کشور فلسطین در سازمان ملل مخالف است و
فلسطینیها باید اهداف خود را تنها از راه مذاکره پیگیری نمایند. طی بیش از شش دههای که از تأسیس رژیم جعلی اسراییل میگذرد، علی رغم سیاههی بلند بالای صهیونیستها در کشتار و جنایت برضد فلسطینیان، سازمان ملل تنها یک بار دست به اقدامی عملی در این موضوع زد. آن هم در سال 1997م. و به دنبال حملهی وحشیانهی اسراییل به «الخلیل» و جنایات آنها، سازمان ملل چند ناظر غیر مسلح را روانهی این شهر کرد! 3- همان طور که رهبر معظم انقلاب در سخنان خود تأکید کردند، هدف اصلی تحرکات سازشکارانه با اسراییل چیزی جز به حاشیه راندن و تضعیف جریان مقاومت نبوده و نیست. نگاهی به تحولات دههی اخیر به خوبی نشان میدهد، پیروزیهای اندک به دست آمده در برابر رژیم اسراییل در سر میزهای گفتوگو، روابط آشکار و پنهان، میانجیگریهای بینالمللی و قدرتهای فرامنطقهای نبوده است. اسراییل با آگاهی کامل از پشتیبانی بیدریغ قدرتهای غربی، به هیچ تعهدی پایبند نیست و در صحنهی عمل نشان داده، تنها عاملی که تاکنون این رژیم را وادار به عقب نشینی و دادن امتیاز کرده، چیزی جز مقاومت و ایستادگی نبوده است. با این وجود، رفتن به سراغ راهی -سازش- که بارها آزموده شده
و هیچ دستآوردی نداشته اگر خائنانه نباشد، در خوشبینانهترین حالت، حماقت است! پیروزیهای اندک به دست آمده در برابر رژیم اسراییل در سر میزهای گفتوگو، روابط آشکار و پنهان، میانجیگریهای بینالمللی و قدرتهای فرامنطقهای نبوده است، تنها عاملی که تاکنون این رژیم را وادار به عقب نشینی و دادن امتیاز کرده، چیزی جز مقاومت و ایستادگی نبوده است. 4- شاید تنها نقطهی اشتراک ایران با آمریکا و اسراییل در همین موضوع تشکیل کشور فلسطینی از راه سازمان ملل باشد! البته این نقطهی اشتراک ظاهری، تفاوت زیربنایی و عمیقی در باطن دارد. آمریکا و اسراییل به این مضوع به چشم یک تاکتیک نگاه میکنند. شرایط جهانی، منطقه و بهخصوص وضعیت داخلی و پیرامونی اسراییل به گونهای است که توان ایستادگی آن در برابر تشکیل کشور فلسطین را به شدت کاهش داده است. اما این موضوع به معنای تسلیم این رژیم نیست. تلآویو میکوشد در این ماجرا از تمام کشورهای مسلمان منطقه برای مشروعیت جعلی خود تضمین بگیرد و امنیت لرزان خود را تثبیت نماید. در آن سو با کشوری به نام فلسطین مواجه خواهیم بود که از کشور بودن شاید تنها سهمش یک نام و نقطهای ذره بینی در اطلس جهانی است. طبق
خواستههای اسراییلیها، این کشور از داشتن ارتش و نیروی دفاعی محروم خواهد بود. حق امضای قراردادهای خارجی با سایر کشورها را نخواهد داشت مگر با موافقت همسایهی قلدر خود! آورگان فلسطینی نیز باید رؤیای بازگشت به وطن را برای همیشه فراموش کنند و از همه مضحکتر آن که این کشور از دو واحد جغرافیایی مجزا تشکیل شده است که هر زمان اسراییل به هر دلیلی اراده کند، میتواند ارتباط این دو را قطع کرده و پوچ بودن سرابی به نام کشور فلسطین را به رخ بکشد. 5- اما آخرین نکته و شاید مهمترین نکتهای که در این میان وجود دارد، قاطعیت و شفافیت بیان این موضع از سوی رهبر معظم انقلاب باشد. معظم له علی رغم تمام جنجالهای رسانهای اخیر پیرامون تشکیل کشور فلسطین، موضع راهبردی و البته منطقی جمهوری اسلامی ایران را در یک اجلاس عمومی اعلام کردند. این صراحت و قاطعیت میبایست سرمشقی اساسی و همیشگی برای دستگاهها و افراد متولی امر دیپلماسی خارجی جمهوری اسلامی ایران قرار گیرد. اول آن که موضوع فلسطین برای جمهوری اسلامی یک موضوع راهبردی و اساسی است و شرایط و زمان تغییری در این راهبرد -فلسطین از بحر تا بر- ایجاد نمیکند. این آرمان محوری را نمیتوان به
پای منافع زودگذر و مقطعی و برخی مصالح و ملاحظهها، قربانی کرد و دوم آن که متولیان امر دیپلماسی خارجی کشور باید در هر جا و هر موقعیتی نماینده و بازتاب دهندهی این راهبرد بوده و از اقلیت بودن، هراس و واهمهای به خود راه ندهند. فشارهای مصنوعی و واقعی غرب در این زمینه نباید مسؤولان را به نرمش و اتخاذ مواضع احیاناً دو پهلو و غیر روشن وادار نماید. همان طور که رهبر معظم انقلاب نیز تأکید فرمودند، باید به وعده و نصرت الهی تکیه کرد و با برنامه و اقدامهای عملی، سنجیده و منطقی پیش رفت و از هیمنهی پوشالی دشمن نهراسید. سرانجام روشن این راه طی سالهای اخیر دو بار -جنگ 33 روزه لبنان و 22 روزه غزه- آزمایش شده و به اثبات رسیده است.