اخبار آرشیوی
حاشیهنگاری «نسیم» از سفر به دیار پهلوانان - مراسم مشترک یگانهای نظامی:: وسط میدان هیچ جنبندهای تکان نمیخورد به جز پرچم! درست روبروی جایگاه فرمانده کل قوا؛ یحتمل از ۲۲ سال قبل رقصی چنین میانه میدانش آرزو بوده!
حول و حوش دو و نیم بعدازظهر راهی پادگان 81 زرهی می شویم؛ مراسم مشترک نیروهای نظامی کرمانشاه. تا برسیم پادگان ساعت از سه و ربع گذشته است. وارد میدان اصلی می شویم. محوطه وسیعی است که با داربست شکل داده و با نایلون های آبی رنگ پوشانده شده است. از جلوی یکی از گروهانها که می گذریم چند نفر از سربازان جویای حال حسینی بای، خبرنگار واحد مرکزی خبر می شوند و دلیل نبودنش. حسینی و گزارشهایش حاشیه ای شده اند در این حاشیه ها که مردم با دیدنش سراغ گزارشهای خاصش را می گرفتند.آخرین موردش هم در حاشیه همان دیدار با خانواده شهدا، بای به یکی از پسران آقا بر می خورد و ایشان حرفهایی می زند که نشان از مقبول افتادن یکی از گزارش های وی (سربازی) دارد. فیلمبردارها و عکاسان راهی وسط میدان می شوند و ما هم روی سکوهای کنار جایگاه جاگیر می شویم که با سایبان پوشانده شده است. مشغول برآورد اوضاع هستم که یکهو یکی خودش را ولو می کند روی صندلی؛ راننده ای است که گروه خبرنگاران را رسانده پادگان! اهل کرمانشاه است. نیشخند فاتحانه ای می زند و با لهجه غلیظ کرمانشاهی اش می گوید: "دق می کردم اگر نمی آمدم!" طرفین جایگاه اصلی دو سکوست. سمت راستی ماییم و سمت
چپ هم فرماندهان نظامی. باد شدیدی می وزد. یگانهای نظامی گُله به گُله و پراکنده وارد میدان می شوند. فرمانده میدان، خیلی جدی پشت تریبون تهدید می کند یگانهایی که دیر به میدان برسند از سازمان رژه حذف می شوند. یگان بسیج عشایر هم از تیر و ترکش و عتاب فرمانده میدان بی نصیب نمی ماند: "برادران بسیج عشایر! فاصله تان با یگان بعدی خیلی زیاده! تنظیمش کنید!" آرام آرام شدت باد فرمانده میدان را هم نگران می کند و به یگانها تذکر می دهد که کلاهشان را باد نبرد. هوا هم ابری تر شده و این یعنی کاهش میزان نور و نگرانی عکاس ها و تصویربرداران. آقا که وارد می شود همه برمی خیزند؛ سرود ملی و بعد هم در قدم اول یادمان شهداست که مورد عنایت قرار می گیرد در ادامه هم سان دیدن از یگانهای حاضر در مراسم. دور میدان را می پیمایند و نوبت به سکوی کنار جایگاه می رسد. جایی که ما نشسته ایم. سردار فیروزآبادی، جعفری، صالحی، نقدی و احمدی مقدم رهبر را همراهی می کنند. سردار احمدی مقدم، فرمانده ناجا با لباس و عینک آفتابی اش به شدت متمایز است. هیات جلوی سکو رسیده؛ می روم توی نخ رفیق راننده مان؛ جوان تنومند کرمانشاهی با چهره ای آفتاب سوخته. مثل بقیه مشت را گره
کرده و دارد شعار می دهد: "صل علی محمد، امام ما خوش آمد!" از جلوی سکو هم که می گذرند رو می کند و می گوید: " خوب سرحال و قبراق بود ها!" برق ذوق توی چشمانش موج می زند. لبخندی می زنم و الحمدللهی می گویم. بعد از قرائت قرآن، فرمانده نیروی زمینی می آید پشت تریبون و بعد هم فرمانده ارشد ارتش در غرب کشور. شدت باد بیشتر شده؛ وسط میدان هیچ جنبنده ای تکان نمی خورد به جز پرچم! که تنها موجود متحرک وسط میدان است با موقعیتی سوق الجیشی؛ درست روبروی جایگاه فرمانده کل قوا! برای خودش میان موجهای باد می رقصد. یحتمل از 22 سال قبل رقصی چنین میانه میدانش آرزو بوده! صحبتهای فرمانده ارشد غرب کشور آجا که تمام می شود، رهبر می رود پشت تریبون. هوا دیگر رسما دارد رو به تاریکی می رود. حالا نگرانی عکاسان و فیلمبرداران را بیشتر حس می کنم. رقص پرچم اما قشنگ تر شده، آنقدری که حتی آدم بی ذوقی مثل من را هم سر ذوق می آورد. صحبتهای آقا در حال اتمام است . رسیده به دعای انتهایی: "خدایا این جوانان با ایمان و فرماندهان مسئول و متعهدشان را توفیق عنایت کن!" قاصدکی سوار بر موجهای باد می آید و چرخی جلوی چشم ما می زند و می رود...