اخبار آرشیوی
حاشیهنگاری «نسیم» از سفر به دیار پهلوانان - دیدار بسیجیان/۲:: اسم جلسه دیدار با بسیجیان استان است، اما از ارتش، هلال احمر، ناجا و هر نهاد و سازمانی که به تصور آید در جمع حاضرند و این یعنی بسیجی بودن شغل نیست؛ هویت است
صبح جمعه 22 مهر 90 است. دیدار با بسیجیان؛ در همان سالنی که دیدار با خانواده های شهدا و ایثارگران انجام شده بود؛ سالن امام(ره). وارد سالن می شویم. پلاکاردها و پرده های خوشامدگویی، به جز یکی دو مورد همان پلاکاردهای جلسه قبل است. وسط سالن دو قسمت مجزا در نظر گرفته اند که یکی برای گروه سرود است و دیگری برای گروه باستانی کار و این را از روی وسایلی که روی در آن قسمت گذاشته بودند می شد فهمید. سالن تقریبا پر شده است. این دیدار به نسبت دیدارهای قبل جوانانه تر است و طبعا پر شورتر. به تناسب جمع، مجری مراسم هم غیررسمی تر والبته صمیمانه تر سخن می گوید: "برادران و خواهران چفیه هاتان را مرتب کنید! وسط صحبتهای آقا بی جهت تکبیر ندهید و برای نامه دادن هم بلند نشوید، نامه هاتان را بدهید به بچه های بیت! دست تان درد نکند؛ داغتان را نبینم!" و انصافا هم با فاکتور گرفتن از یکی دو نفری که وسط سخنرانی بلند شدند؛، همه توصیهها را رعایت شد. نام جلسه دیدار با بسیجیان استان است اما از ارتش و هلال احمر و ناجا و هر نهاد و سازمانی که به تصور آید در جمع حاضرند و این یعنی بسیجی بودن شغل نیست؛ هویت است و وقتی هویت شد می شود فرمانده نیروی
زمینی ارتش و مدیرعامل فلان بانک و معاون بهمان اداره بود، اما بسیجی هم بود. مسئلهای که شاید در قاموس خیلی ها نگنجد! چند نفر از فرماندهان ناجا هم می آیند و می روند قاطی فرماندهان ارتش و سپاه. ترافیک فرماندهان نظامی در یکی دو ردیف اول بالا رفته و این را از روی لباسهای رنگارنگ پلنگی و خاکی و سبز و نظایرهم می شد فهمید. قشنگ ترین شان لباس سرداری بود با رنگ خاکی خیلی کم رنگ و نقش های پلنگی کم رنگیتر. بعدا فهمیدم لباس مرزبانی ناجاست و سردار مربوطه هم فرمانده مرزبانی. تنوع لباس و سازمانی ضعیفتر از آن است که هویت جمعی را تحت الشعاع قرار دهد و این را از روی خوش و بشها و صحبتهای جدی و گرم فرماندهان میشد فهمید. چند جانباز ویلچری هم میان جمع هستند که در دیدار دیروز ایثارگران استان هم بودند و این یعنی خطی نیست بین بسیجی بودن و ایثارگر بودن که بسیجی همان ایثارگر است و ایثارگر همان بسیجی؛ ولو اینکه لباس دیگری پوشیده باشد یا اصلا نامش در سازمانی که سردار نقدی فرماندهاش است نباشد. با آمدن آقا شور جمع هم دوچندان می شود. بعد از خوشامد مجری، گروه سرود برنامه اجرا میکند و بعدش هم باستانی کارها وسط میدان می آیند. پیراهن
ورزشی پوشیده اند با شلوار پلنگی نظامی؛ پشت پیراهنشان هم "بسیج ورزشکاران استان کرمانشاه" حک شده است. می روم توی فکر که به لیست قبلی ورزشکاران را هم اضافه کنم، به این منتج می شود: "بسیجی بودن شغل نیست؛ هویت است و وقتی هویت شد، می شود فرمانده نیروی زمینی ارتش و مدیرعامل فلان بانک و معاون بهمان اداره و ورزشکار بود اما بسیجی هم بود. مسئله ای که شاید در قاموس خیلیها نگنجد!" صدای زنگ مرشد رشته افکارم را پاره می کند: "یکی و دوتا و سه تا و چار تا". نرم خندی نشسته روی چهره آقا! فرماندهان ارشد نظامی برگشتهاند برای دیدن هنرنمایی باستانی کاران. محوطه اجرای برنامه درست پشت سر فرماندهان است. مرشد ادامه می دهد و ابیاتی را به سبک زورخانهای به حضرت حجت(عج) هدیه میکند: "ای پادشه خوبان! داد از غم تنهایی! دل بی تو به جان آمد، وقت است که باز آیی!" باستانی کاران به نوبت می آیند وسط میدان و چرخ می زنند! نرمخند چهره رهبری پر رنگ تر شده. تنوع و ابتکارشان جالب است. بعد از اجرای باستانی کاران هم فرمانده کل سپاه و فرمانده سپاه استان میروند پشت تریبون و در نهایت هم نوبت میرسد به فرمانده کل قوا. جوانکی آن سوی سالن در ردیف انتهایی
بالای سکوها ایستاده و چفیه اش را صاف گرفته، جوری که نوشته دستنویس رویش از اینجا هم دیده میشود: "سیدعلی لب تر کند، جان را فدایش میکنم."