اخبار آرشیوی

کدخبر: 283441

حاشیه‌نگاری «نسیم» از سفر به دیار پهلوانان - دیدار دانشجویان:: دانشجویی بعد از اینکه سخنانش تمام شد، رفت به سمت رهبر برای گرفتن چفیه که با جواب رهبر ناکام می شود: "قبل شما به عزیز دیگری قولش را داده ام!"

دیدار قرار است در مجتمع خوابگاهی "چهارمین شهید محراب" دانشگاه رازی انجام شود؛ جایی در دامنه کوههای سر به فلک کشیده زاگرس. داخل مجتمع کانّه صحرای محشر است و رتق و فتق امور عقب مانده در دقایق وقت اضافه! روح جمعی اما با طراوت است، درست مثل هوای صبحگاهی دامنه سلسله جبال زاگرس. مجتمع وسیعی است و علاوه بر انبوه ساختمانهای موجود هنوز در خیلی از قسمتها مشغول ساخت و سازند. برخلاف نامش که فضای صرفا خوابگاهی را تداعی می کند، چند دانشکده را هم در خود جای داده. ماشین وارد بلواری می شود که انتهایش ختم می شود به دانشکده ادبیات و علوم انسانی. یک سمت بلوار مخصوص عبور و مرور آقایان است و دیگری مخصوص خانمها و راننده عدل می اندازد سمت خانم ها؛ نکته ای که از دید خبرنگار رادیو معارف که کنارم نشسته هم پنهان نماند. دانشکده درست روبروی محل دیدار قرار دارد. برخلاف رسم مالوف این چند ساله که دیدار با دانشگاهیان در فضای بسته سالن یا آمفی تئاترها برگزار می شود، این دیدار در فضای باز انجام می گیرد که یک سمتش دانشکده ادبیات و علوم انسانی است و سمت دیگرش مسجد مجتمع و چه تقارن جالبی! جایگاه را در یکی از اضلاع مسجد طراحی کرده اند با رنگ غالبِ آبی آسمانی. گنبد مسجد و دانشکده ادبیات و رنگ آبی آسمانیِ دکور، تناسب دل نشینی را در آن هوای صبحگاهی دامنه کوه های زاگرس ایجاد کرده! راهنمایی می شویم به قسمتی که بعدا فهمیدم جایگاه اساتید است. پشت سرمان دانشجویان هستند و همهمه و متلکهای گاه و بیگاهی که به هم می اندازند. جمعیت قسمت دانشجویان در شرف انفجار است. دست و پای جماعت از شدت فشار توی هم گره خورده؛ گویا برای محوطه ای که دست بالا گنجایش هفت تا هشت هزار نفر دارد، چهارده تا پانزده هزار کارت صادر کرده اند! کنارم یک کت شلواری مرتب و آنکادر نشسته با پیراهن سفید و سر و صورتی اصلاح کرده. سر صحبت را باز می کنم، دکترای ریاضی است و استاد دانشگاه. تلاش می کنم برای اطلاعات کشیدن، رسمی تر از آن است که حرف اضافه بزند. جز آنچه پرسیده ای چیزی دیگری از زبانش سُر نمی خورد، انگار واژه ها را می شمارد و جواب می دهد. نفر جلویی اما با حال تر از این حرفهاست. استاد معارف است. داشت به استاد دیگری که پشت سرم نشسته آموزش می داد که چطور بیاید جلوتر: "آقا که آمد همه بلند می شوند و جا باز می شود، تیز باش و چند صف بپر جلوتر!" حسینی بای هم با همکار تصویربردارش میان جمعیت می چرخد و گزارش می گیرد. دانشجویان با دیدنش به همهمه می افتند؛ بای اینجا هم محبوب است. مجری می آید پشت تریبون و مثل همه دیدارهای قبلی جمع را برای شعار واحد تمرین می‌دهد و مثل همیشه همراهی نمی کند! جالب آنکه در همه این دیدارها تلاش مجری برای شعار واحدی که به تناسب جمع انتخاب شده هیچ نتیجه ای ندارد. فرق نمی کند که دیدار با علما باشد یا بسیجیان یا دانشگاهیان و یا حتی مردم گیلانغرب. رهبر که می آید، جمعیت بدون توجه به اینکه مجری قبل از مراسم چه شعاری را تمرین داده، کار خودش را می کند: "ای رهبر آزاده، آماده ایم آماده!" بعد از جناب مجری، مداح می آید پشت تریبون برای تمرین دادن سرود جمعی و متذکر می شود که ملودی کار، ملودی مختارنامه است. جالب است! کار داوود میرباقری یک سریال بود اما حالا دارد خودش را در همخوانی دسته جمعی در محضر رهبر بازتولید می کند. مدتی قبل کربلا بودیم که وسط خیابان صدای موسیقی مختارنامه بلند شد. سر چرخاندیم برای دیدن اینکه کجا ملت مشغول تماشای جناب مختار هستند؟! کاشف به عمل آمد موبایل فروشنده عراقی است که زنگ خورده! یک اثر فرهنگی اگر به معنای واقعی کلمه "فرهنگی" باشد، محدود به خودش نمی ماند و خودش را بسط می دهد. تا رسیدن رهبر چند دقیقه ای بیشتر نمانده؛ مداح هنوز دارد جمع را تمرین می دهد. قسمتی از محوطه که دانشجویان پسر آنجا نشسته اند کفر مداح را درآورده! علنا با دست اشاره می کند که آن قسمت همراهی نمی کنند. دانشجویان هم انگار نه انگار که اتفاقی افتاده از همانجا برای مداح دست تکان می دهند و بعد هم خودجوش شروع می کنند به شعار دادن: "ای پسر فاطمه! منتظر تو هستیم!" و چند لحظه بعد آرام می گیرند. رهبر که می آید دیگر جمعیت درحال انفجار است. عرض ارادتی و شعاری و در نهایت نشستن و آرام گرفتن. چشم می گردانم دنبال رفیق استاد معارف؛ همانجایی است که از قبل بود؛ گویا به اندازه کافی تیز نبوده! قبل از رهبر رئیس دانشگاه رازی و چند نفر از دانشجویان می روند پشت تریبون. نماینده بسیج دانشجویی که دختری چادری و ایضا دانشجوی پزشکی هم بود به نظرم بهتر از بقیه سخن گفت. دبیر جامعه اسلامی دانشگاه رازی هم بعد از سخنانش رفت سمت رهبر برای به تبرک گرفتن که با جواب رهبر ناکام می شود: "قبل شما به عزیز دیگری قولش را داده ام!" به گمانم دانشگاه رازی رانت صاحب مجلس بودن را می خورد که جز یک نفر از دانشگاه صنعتی شهر و یک نفر از علوم پزشکی، باقی دانشجویان کلهم اجمعین از دانشگاه رازی بود. به نظرم باقی دانشگاه ها، علی الخصوص پیام نوری ها و یا آزادی ها با مسائل به مراتب در اولویت تری دست و پنجه نرم می کنند تا برخی دم دستی که یکی دو نفر از دانشجویان رازی پشت تریبون عنوان کردند. آفتاب تیزتر شده. عاقبت گرما برتیپولوژی آنکادر استاد ریاضی غلبه می کند و آقای دکتر کتش را در می آورد. چیزی به میانه روز نمانده. رهبر مشغول سخنرانی است و جمع هم ساکت و گوش به دهان سخنران؛ حتی جناب استاد ریاضی! سمت چپ جایگاه پلاکاردی نصب شده که معلوم است طراحش با سلیقه بوده: "من عکس تو را بالای سرم نصب نمودم، یعنی که سر من به فدای قدم تو!"
ارسال نظر: