اخبار آرشیوی

کدخبر: 284843

حاشیه‌‌نگاری «نسیم» از سفر به دیار پهلوانان - کنگاور: در این سال‌ها فرهنگی خاص در راهیپمایی‌ها و استقبال‌های مردمی در حال شکل‌گیری است، نمونه‌اش همین دست نویس‌هایی که مردم در کف دستشان می‌نویسند یا نقش زدن پرچم روی دست و صورت

از همدان که به سمت کرمانشاه حرکت می کنی، بعد از اسدآباد و در 85 کلیومتری کرمانشاه، کنگاور کنار جاده به چشم می‌آید. کمی از 9 صبح گذشته که وارد شهر می‌شویم. هوا برخلاف روزهای اخیر غبارآلود است و به شدت مستعد خاکباد به شرط وزش نسیم یا بادی! به مدد کارت خبرنگاری از سد یکی دو ایست بازرسی می‌گذریم و تا نزدیکی محل برگزاری مراسم پیش می‌رویم. محل برگزاری مراسم، استادیوم شهید قلی‌وند در ابتدای شهر است. محوطه وسیعی محصور در تک و توک منازل مسکونی و زمین‌های غیرمسکونی ابتدای شهر که هنوز باقیمانده محصولات زراعی را هم می‌توان روی زمین دید. رنگ و لعاب پلاکاردها و پارچه نوشته ها اینجا کمتر از مناطق دیگر است اما حضور مردم بیشتر و این در تصاویر هوایی که در خبر ساعت 14 روز چهارشنبه از تلویزیون پخش شد هم مشهود بود. چند نفری در چند صدمتری ورودی مراسم با قلم مو و گواش بساط رنگ آمیزی علم کرده‌اند برای نقش زدن طرح سه رنگ پرچم روی دست و صورت؛ جماعتی هم گردشان حلقه زده‌اند. در این سال‌ها فرهنگی خاص در راهیپمایی‌ها و استقبال‌های مردمی در حال شکل‌گیری است. یک نمونه‌اش همین نقش زدن پرچم روی دست و صورت یا دست نویس‌هایی که مردم در کف دستشان می‌نویسند. این فرهنگ به مدد پوشش رسانه‌ای حاشیه این چنین مراسم‌هایی در حال تبدیل شدن به یک فرهنگ ملی است. شاید تا چندی قبل این قبیل ابتکارات فقط در پایتخت دیده می‌شد اما حالا اهالی کنگاور و پاوه و گیلانغرب و کرمانشاه هم به چنین قاعده‌ای رفتار می‌کنند. نیم ساعتی به ده صبح مانده که خبر ورود رهبری به شهر دهان به دهان می‌چرخد. هرچند از پشت تریبون چیزی اعلام نمی‌شود اما رفت و آمدهای شش فروند از هلی‌کوپترهای هوانیروز این فرضیه مردمی را تقویت می‌کند؛ شامه مردمی اشتباه نمی‌کند. فرضیه‌ای که چند دقیقه بعد با رفت و آمدهای روی تپه مقابل محل برگزاری مراسم که محل دفن چند شهید گمنام هم هست به مرز یقین نزدیک می‌شود. درکنگاور برخلاف دیگر شهرهای کرمانشاه، فرهنگ بومی منطقه جز در لهجه مردم نمود دیگری ندارد. نوع پوشش و البسه مردم بخصوص در پاوه و گیلانغرب به وضوح عینیت یافتن فرهنگ بومی را به رخ می‌کشید، مسئله ای که چندان در کنگاور به چشم نمی‌آمد و مردم کمی مدرن‌تر به چشم می آمدند. یحتمل نباید از تاثیر رسانه ملی در تهرانیزه کردن فرهنگ‌های قومی غافل بود. شدت نسیم کمی بیشتر می شود و غبار هوا هم کمی افزون‌تر. هوای غبار آلود با زندگی مردم این دیار گره خورده و جزئی از حیات روزمره شان شده که اگر نباشد باید تعجب کنی؛ غباری که از دید بسیاری از مسئولین برای مردم این دیار "طبیعی" توصیف می‌شود اما رحشه های چند برابر ضعیف شده آن به تهران که می‌رسد "غیرطبیعی و بحران" نام می‌گیرد و یکی دو روز تعطیلی و ماسک رایگان عاید پایتخت نشینان می‌کند! یحتمل از نگاه مسئولان ریه بعضی‌ها رنگین‌تر است از بعضی‌های دیگر! کثرت جمعیت حاضر در کنگاور گویا بیشتر است از سایر دیدارهای مردمی! محوطه بزرگ محل مراسم جای سوزن انداختن نیست و مضاف بر آن تعدادی زیادی هم بیرون مانده‌اند. نکته‌ای که از دید رفقا هم پنهادن نماند. با آمدن رهبر دوباره جمعیت مثل همیشه کار خودش را می‌کند: "ای رهبر آزاده، آماده ایم آماده" و بعد هم نوبت امام جمعه شهر است. آماری می دهد از تعدادی شهدا و جانبازان و آزاده‌های شهر: 400 شهید، 1200 جانباز و 78 آزاده در ادامه هم می نالد از درد بیکاری و نداشتن مصلای نماز جمعه اما خبر از شرکت هفت هزار نفر از اهالی شهر در مسابقات فرهنگی با محوریت کتاب‌های شهید مطهری هم می‌دهد. نسیم دارد آرام آرام به باد تبدیل می شود و غبار به گرد و خاک؛ جمعیت اما همچنان دارد اضافه می‌شود!
ارسال نظر: