اخبار آرشیوی
پایگاه اطلاعرسانی خانوادههای قربانیان ترور در یادداشتی به بررسی برنامههای گروهک تروریستی مجاهدین خلق برای حفظ ساختار فرقهای خود پرداخت و "ممانعت از دخالت نهادهای حقوق بشری" را یکی اصول این سناریو برشمرد
به گزارش «نسیم» پایگاه اطلاع رسانی انجمن عدالت (خانوادههای قربانیان ترور) نوشت: هر روز که می گذرد فرقه مجاهدین خلق به روزهای آخر حضورش در عراق نزدیک می شود. پایان دسامبر 2011 ، موعد اخراج این فرقه از عراق است. رهبران فرقه البته تلاش های زیادی به راه انداخته اند تا با اعمال فشار از مجاری مختلف بینالمللی بر دولت عراق، تا حد امکان زمان اخراج از این کشور را به عقب بیاندازند. علی رغم تلاش مجاهدین خلق برای به تعویق انداختن موعد اخراجشان از عراق، به نظر می رسد رهبران فرقه این واقعیت را بعد از چندین و چند سال پذیرفتهاند که در نهایت باید خاک عراق را ترک کنند ، در این میان تنها بر سر به تعویق انداختن زمان اخراج است که چانهزنی و کارشکنی میکنند. حال سوال اینجاست که به تعویق افتادن موعد اخراج چه مشکلی از فرقه را حل میکند؟ برای رسیدن به پاسخ این سوال باید سناریوی رهبران فرقه برای ترک خاک عراق را مورد بررسی قرار داد. در حقیقت باید به این مهم پرداخت که فرقه مجاهدین خلق چه طرح و برنامه ای برای خروج از عراق دارد؟ به عبارتی فرقه مجاهدین خلق که اصولا زیربار خواسته مردم عراق مبنی بر اخراج از عراق نمیرفت حال چگونه حاضر شده
به خواسته دولت عراق تن دهد و صرفا بر زمان و چگونگی اخراج از عراق بحث میکند؟ حفظ ساختار فرقهای؛ هدف نهایی در سناریوی خروج گروهک مجاهدین خلق تا مدتها سعی کرد در مقابل خواست قانونی دولت و ملت عراق مبنی بر ترک خاک این کشور مقاومت کند. این مقاومت به خاطر ترس از فروپاشی تشکیلات فرقه ای حاکم بر سازمان است؛ ترسی که هنوز هم از بین نرفته است. اما این گروهک زمانی دید که نمی تواند در مقابل درخواست قانونی دولت و ملت عراق مقاومت کند ظاهرا پذیرفته که این کشور را ترک کند با این حال سعی دارد اخراج از عراق را به گونه ای هدایت کند که همچنان هدف اصلی و نهایی این فرقه که " حفظ ساختار فرقه ای " این گروه است ، تامین شود. حفظ تشکیلات و مناسبات فرقه ای درونی آن برای فرقه مجاهدین خلق اهمیت اساسی داشته و مساوی مرگ و حیات آن تلقی می شود . اما پرواضح است که با توجه به شرایط فرقه ای حاکم بر پادگان اشرف تحقق این امر تنها زمانی میسر است که در فرایند انتقال، ساکنان پادگان ارتباطی با دنیای بیرون نداشته و در معرض واقعیات بیرونی قرار نگیرند. در واقع رهبران فرقه از این حقیقت در هراسند که در نتیجه باز شدن پادگان اشرف ، هیچ یک از ساکنان فعلی
پادگان حاضر به ادامه حضور در تشکیلات فرقه نباشند. کما اینکه گزارش نهادهایی چون انستیتو تحقیقات دفاع ملی آمریکا (رند) ، اداره فدرال امنیت آلمان و گزارش دیده بان حقوق بشر بر این واقعیت دلالت دارند. به دلیل همین ترس بود که این فرقه تا مدت ها اصل اخراج از عراق را زیر سوال می برد اما وقتی با اصرار دولت و مردم عراق مواجه شد هم اکنون به دنبال پیاده کردن سناریویی است که بتواند به کمک آن بدون هیچ گونه خللی در ساختار فرقه ایش، ساکنان اشرف را از عراق خارج کند. اما این سناریو چیست؟ اصول سناریوی فرقه برای خروج از عراق به نظر می رسد فرقه مجاهدین خلق برای تحقق هدف اصلی که حفظ ساختار فرقه ای است سناریوی " خروج مرحله ای و گروهی " را طرح ریزی کرده است. در این سناریو چند اصل اساسی وجود دارد: عدم بازگشت به ایران اصل اول سناریوی محتمل فرقه مجاهدین خلق این است که هیچ یک از ساکنان پادگان اشرف نباید این فرصت را پیدا کنند که به ایران بازگردند. بر اساس این اصل، بازگشت هر عضو ساکن اشرف به ایران برای فرقه هزینه های گزافی دارد. تا کنون صدها نفر از ساکنان اشرف فرار کرده و خود را به آنسوی دیوارهای این پادگان رسانده و بخش عمده ای از آنها
به ایران بازگشتند. هر یک از جداشده ها در مصاحبه هایی که با رسانه ها داشتنه اند ابعاد هولناکی از ساختار فرقه ای حاکم بر پادگان اشرف و از آنچه در داخل این پادگان می گذرد پرده برداشتند و در نتیجه رسوایی های بزرگی برای این گروهک به بار آمد. از طرفی تا مدت ها فرقه در گوش ساکنان اشرف خوانده بود که در صورت بازگشت به ایران دچار چه مصیبت هایی که نخواهند شد؟ اما وقتی در جریان اشغال عراق در سال 2003 میلادی با سیاست عفو بخشودگی که ایران در قبال ساکنان پادگان اشرف گرفت و حدود 250 نفر از آنها با کشور و کنار خانواده هایشان بازگشتند و هم اکنون بدون هیچ گونه مشکلی با نظارت سازمان های بین المللی زندگی می کنند غیر واقعی بودن تبلیغات این فرقه بیشتر روشن شد. حسن داناییفر سفیر ایران در عراق طی مصاحبهای درباره شرایط ایران برای پذیرش و عفو اعضای سازمان مجاهدین گفته بود؛" تمام ساکنین اشرف از نظر ما عفو هستند مگر کمتر از صد نفر از آنها که دارای پرونده قضاییاند. سایرین میتوانند به کشور عزیزشان بازگردند و اگر تمایلی به ماندن در ایران ندارند با دریافت پاسپورت به هر جایی که مایل هستند مسافرت کنند." علاوه بر این بازگشت ساکنان پادگان
اشرف به کشور از لحاظ روانی برای رهبران فرقه شکست بسیار سنگینی است. زیرا نشان می دهد که این فرقه نه تنها قدرت جذب نیرو را از دست داده که به خاطر نقض ابتداییترین حقوق اعضایش در پادگان اشرف و فشارهایی که به آنها وارد می کند نمی تواند همین چند نفر را نیز نزد خود نگه دارد و اگر این افراد کوچکترین فرصتی پیدا کنند خود را از زندان مجاهدین خلق نجات خواهند داد. به نظر می رسد که رهبران فرقه این بار عزمشان را جزم کرده اند اجازه ندهند مجددا این اتفاق بیفتد. گفته می شود مسعود رجوی تاکید کرده است که حتی یک نفر نباید "فریب خانواده ها" را خورده و به جمهوری اسلامی ایران پناه ببرد. طبق فرمان رجوی، مسئولین تشکیلاتی موظف شده اند نفرات خود را تحت اجبارات خاصی از پناه بردن به ایران برحذر دارند. این امر نشان می دهد که چقدر فرقه مجاهدین خلق از بازگشت ساکنان اشرف به ایران هراس دارد. این هراس البته طبیعی است زیرا بسیاری از ساکنان پادگان اشرف به اجبار در این اردوگاه نگه داشته شده اند. انستیتو رند در گزارش خود راجع به وضعیت ساکنان اشرف می نویسد" یافته ها مشخص می سازند که عضوگیری در سازمان مجاهدین خلق از سال 1986 واقعا داوطلبانه نبوده
است و این افراد (ساکنان اشرف)تحت اجبار در اردوگاه های سازمان در عراق نگاه داشته شده اند.70% از جمعیت سازمان مجاهدین خلق با فریب جذب شده و برخلاف میلشان در اردوگاه اشرف نگاه داشته میشوند." خروج مرحله ای و در قالب دسته های چند صد نفری اصل دوم سناریوی فرقه مجاهدین خلق این است که ساکنان اشرف را نه به صورت تک به تک و یا کاملا گروهی که به صورت دسته های چند صد نفری از عراق انتقال دهند. ابتدا فرقه مجاهدین خلق اصرار داشت که به ساکنان پادگان اشرف به صورت یکجا پناهندگی داده شود بدیهی است این امر به فرقه اجازه می داد بدون هیچ گونه مشکلی ساکنان پادگان اشرف را از یک کشور به کشور دیگری منتقل کند. اوایل شهریورماه گذشته " قصیم" از وابستگان فرقه در یک سخنرانی در جمع 10 الی 20 نفره مجاهدین خلق در ژنو به صراحت اعلام کرد که " حفاظت شامل اشرفیان به مثابه جمع است آنان (بخوانید کمیساریای عالی پناهندگان)دسیسه می کنند که بیاید تک تک پناهنده شوید، پناهندگی تک تک یعنی منحل شدن. .........اشرفیان به صفت جمع هستند." بر اساس الگوی فرقه مجاهدین خلق، 3400 نفر ساکن پادگان که خود از قربانیان این فرقه تروریستی هستند بدون توجه به هویت فردی شان
در نظر گرفته شده و بدون اینکه فرصت پیدا کنند درباره سرنوشت شان آزادنه تصمیم بگیرند در اسارت فرقه باقی می ماندند. هیچ کشوری اما حاضر نبود به تنهایی به 3400 نفر پادگان اشرف یکجا پناهندگی بدهد. از طرفی با اعمال فشار نهادهای حقوق بشری از جمله کمیساریای عالی پناهندگان ، فرقه اکنون طرح خروج ساکنان اشرف از عراق را به صورت مرحله ای و در قالب دسته های چند صد نفری دنبال می کند. بر این اساس 3400 نفر ساکن پادگان اشرف به چند دسته و گروه چند صد نفری تقسیم شده و هر گروه به یک کشور منتقل می شود. البته اولویت اصلی در این طرح همان حفظ ساختار فرقه ایست. در این طرح ایده فرقه مبنی بر اعطای پناهندگی به ساکنان اشرف به عنوان "یک کل" و "یک جمع" تحقق پیدا می کند با این تفاوت که گروه 3400 نفری به گروه های کوچک تر تبدیل می شود و این گروه های کوچک به عنوان زیر گروه هایی از ساختار فرقه ای قبلی گروهک در زمان حضور در پادگان اشرف تبعیت خواهند کرد. البته تلاش بر این است که بیشترین دسته ها و بزرگترین گروه ها به فرانسه منتقل شوند. زیرا فرقه هم اکنون در اورسوراواز فرانسه دارای پایگاه هایی است و می تواند بیشترین تعداد از ساکنان اشرف را در این
پایگاه ها جای دهد. شکی نیست دسته های دیگری که به کشورهایی چون یونان و ترکیه منتقل می شوند با پایگاه های موجود در فرانسه مرتبط بوده و سعی می شود در طول زمان زمینه انتقال کامل این افراد به فرانسه نیز فراهم شود. در این صورت انتقال ساکنان پادگان اشرف به کشورهای ثالث صورت گرفته و ساختار فرقه ای مجاهدین خلق نیز حفظ شده است. ممانعت از دخالت نهادهای حقوق بشری اما تحقق این هدف فرقه مجاهدین خلق نیازمند وجود اصلی دیگری نیز هست؛ عدم دخالت گسترده نهادهای حقوق بشری. سومین اصل سناریوی فرقه برای ترک خاک عراق و انتقال ساکنان پادگان اشرف از این کشور، ممانعت از دخالت نهادهای حقوق بشری در این موضوع است. واضح است که رهبران فرقه اصلا تمایلی به دخالت نهادهای حقوق بشری در جریان انتقال ساکنان اشرف به کشور ثالث نداند. مهمترین دلیل ، افشای ابعاد جدید تر نقض گسترده حقوق بشر در این پادگان است که گزارش دیده بان حقوق بشر در سال 2005 میلادی بخش هایی از این موارد نقض گسترده را فاش ساخته است. از طرفی دخالت نهادهای حقوق بشری به ساکنان اشرف این فرصت را می دهد تا آزادانه درباره سرنوشت شان تصمیم بگیرند، تصمیم بگیرند که در تشکیلات فرقه ای مجاهدین
خلق بمانند یا اینکه جدا شده و مابقی زندگی شان را دور از هیاهوی و مناسبات غیر انسانی فرقه و در اغوش خانواده شان که سالهاست در پشت دیوارهای اشرف چشم انتظار آنها هستند ، عمرشان را سپری کنند. اما این چیزی است که رهبران فرقه تحت هیچ شرایطی نمیخواهند اتفاق بیفتند. آنها به خوبی می دانند که در این صورت بسیاری از آنها از تشکیلات جدا شده و به زندگی عادی شان بر می گردند زیرا هیمن الان هم با زور و فشار در پادگان اشرف مانده اند. روایت جدا شده ها و فراری ها از پادگان اشرف این واقعیت را تایید می کند. بر این اساس فرقه مجاهدین خلق بدون توجه به خواست نهادهای حقوق بشری سعی دارد با دولتمردان خصوصا کشورهای اروپایی به توافق برسد. زیرا تنها در این صورت است که می تواند سناریوی خروجش از عراق را آن گونه که می خواهد اجرا کند. اما به نظر می رسد هنوز شرایط برای اجرای این سناریو کاملا مهیا نیست و به همین دلیل اصرار دارد موعد اخراج به تعویق بیفتند تا این فرقه بتواند زمان لازم برای خروج دلخواه از خاک عراق را به دست آورد. در این رابطه ظاهرا مریم رجوی و بسیاری از مسئولین و کانالهای ارتباطی سازمان از ماه ها پیش مشغول چانه زنی با مسئولین و
رابطین امنیتی در برخی از کشورهای غربی و منطقهای بوده اند تا در زمان لازم براساس طرح از پیش تعیین شده نفرات خود را به این کشورها اعزام نمایند. حال اگر فرقه به خواسته اش در فرایند انتقال از عراق برسد، موضوعات متعددی همچنان لاینحل باقی مانده است. یکی از این موضوعات شرایط غیر انسانی حاکم بر 3400 نفری است که آخرین امیدها برای نجات آنها از مناسبات هولناک فرقه ای گروهک از بین رفته است. فرایند انتقال از خاک عراق فرصت مناسبی است تا نهادهای حقوق بشری توجه بیشتری به ساکنان پادگان اشرف نشان دهند. حدود 1000 نفر از ساکنان اشرف را زنان تشکیل می دهند، کسانی که در این اردوگاه به اسارت گرفته شده و در بدترین شکل ممکن روزگار می گذرانند. اکنون بهترین فرصت برای حضور و نقش آفرینی نهادهای حقوق بشری است تا با اعمال فشار به فرقه مجاهدین خلق شرایطی فراهم آورند تا ساکنان پادگان اشرف آزادنه بتوانند در باره سرنوشت خود تصمیم بگیرند.