اخبار آرشیوی

کدخبر: 311712

پایگاه اشراف در مقاله‌ای به بررسی گزارش مؤسسه "اینترپرایز"درباره "راه‌های کنترل ایران در دست یافتن به سلاح هسته‌ای" و استراتژی و نیازمندی‌های نیروی نظامی آمریکا در این باره پرداخت

پایگاه اشراف نوشت: موسسه اینترپرایز گزارشی تحت عنوان «مهار و بازداشتن ایران هسته ای: سؤالاتی درباره استراتژی و نیازمندی های نیروی نظامی آمریکا» منتشر کرده است. اشراف این گزارش را در چند بخش آماده کرده است که قبلا بخش اول و دوم آن تقدیم مخاطبان عزیز گردید. امروز نیز بخش سوم تقدیم می گردد. ذکر این نکته ضروری است که محتوای این گزارش مورد تایید سایت اشراف نیست و تنها برای اطلاع مخاطبان از نگاه اندیشکده های غربی منتشر می شود. گفتمان عمومی در مورد مهار ایران هسته‌ای در غباری از احساسات خوشایند ناشی از پیروزی‌های دوران جنگ سرد انجام گرفته است، اما همانگونه که لیندزی و تاکی اعلام داشته‌اند، مهار چالش شوروی کار آسانی نبود. همانگونه که جان لوئیس گادیس، شاید برترین تاریخ‌نویس آن دوران، بیان کرده، جنگ سرد شاهد کدهای مهار بسیار متفاوتی بوده که تمایزاتی بنیادین با یکدیگر داشتند. در اوایل دهه 1980، گادیس پنج کد را شناسایی نمود؛ ظاهرا رونالد ریگان ششمین کد را تدوین نمود و جرج اچ. دبیلیو. بوش، در واکنش به فروپاشی غیر منتظره امپراطوری شوروی، هفتمین کد را پدید آورد. بذرهای خط‌ مشی مهار جنگ سرد در "تلگراف بلند" و سرنوشت‌ساز جرج کنان در سال 1946 افشانده شد. جوهره این تلگراف در سال 1947 در مقاله‌ای به قلم "آقای ایکس" در نشریه "فارن‌آفیرز" منتشر گشت. عنوان این مقاله "منشأ رفتار شوروی" نشان می‌داد که هسته بینش کنان عبارت بود از تحلیل فرهنگ استراتژیک شوروی، یعنی، عادات و الگوهای نهادینه رفتار استراتژیک شوروی. همانگونه که در تلگراف بیان شده، "خط راهنمای حزب، بر اساس تحلیل عینی وضعیت در بیرون از مرزهای روسیه تشکیل نیافته.بلکه عمدتا از ملزومات اساسی و داخلی روسیه که قبلا [جنگ جهانی دوم] وجود داشته و امروز نیز ادامه دارند، شکل گرفته است." مسأله ماهیت بنیادی و نهادینه رژیم ایران، همانگونه که به صورت مفصل در زیر مورد بررسی قرار خواهد گرفت، کلید هر نوع خط ‌مشی برای مهار ایران است. اگرچه کنان بعدها در مورد نظامی‌ شدن خط‌ مشی مهار شکایت نمود اما از همان ابتدا پذیرفته بود که موازنه حیاتی قوای نظامی در خط‌مشی پیشنهادی وی از اهمیتی کلیدی برخوردار است. به نوشته وی، قدرت نیروهای مسلح آمریکا، "احتمالا مهمترین ابزار انفرادی در اجرای سیاست خارجی آمریکا است." دیگر "ابزار" - دیپلماسی، سیاست اقتصادی و آنچه که ما در امروز با عنوان عناصر جنگ نرم می‌شناسیم - نیز با اهمیت بودند اما بازدارندگی نظامی معتبر یکی از ابزار لازم، اگر نه کافی، بازدارندگی بود. کنان می‌دانست آنچه که بعدها تبدیل به جنگ سرد شد، اگرچه یک رقابت ژئوپولیتیکی دوقطبی بود، اما صرفا شامل یک موازنه دو گانه نمی‌شد. دیدگاه ‌های بنیادین وی دستورالعملی ماندگار در مورد چگونگی مهار ایران ارائه می‌کنند. برای مثال، کنان نوشت، آمریکا باید از متحدین آسیب‌پذیر خود بالاخص در اروپایی که بر اثر جنگ جهانی دوم ویران گشته، دفاع نماید. مهار نیازمند "تقویت نیروهای مقاومت طبیعی در کشورهایی است که در معرض حمله کمونیست‌ها قرار دارند." در هر حال، توسعه‌طلبی شوروی دارای محدودیت‌های طبیعی است. وی نوشت، "رهبران کرملین چنان بی‌ملاحظه، ظالم، مستبد و نیز در کنترلی که بر پیروان خود اعمال می‌کنند چنان بدبین هستند که تعداد کمی می‌توانند در مقابل اقتدار آنها برای مدتی طولانی طاقت بیاورند." به همین نحو ثابت شده که آشنایی با رهبران ایران در همسایگان این کشور و حتی اقلیت‌ های ساکن در آن تولید نفرت و انزجار کرده است. در نظر کنان، خط ‌مشی مهار یک ژست و موضع انفعالی نبود بلکه وی آن را یک فشار متقابل جامع می‌دانست. وی اعلام داشت که مهار "روشی است برای هدایت تمام نیروهای تحت امر در عرصه شطرنج جهانی. منظور من تنها نیروی نظامی نیست بلکه تمام نیروهای سیاسی." اصول کنان تا زمان بر سر کار آمدن دولت ترومن ساماندهی نشدند - یعنی تبدیل به یک استراتژی عملی نگشتند. این امر با انتشار دکترین ترومن، یعنی سخنرانی رئیس‌جمهور در 12 مارس 1947 در کنگره و قبل از جنگ کره و تهیه پیش‌نویس گزارش 68 شورای امنیت ملی، رخ داد. ترومن بیش از تحلیل منشأ رفتار شوروی، سیاستی را توصیف نمود که ریشه در اصول سیاست آمریکایی داشتند. وی گفت: "من معتقدم که خط ‌مشی آمریکا باید حمایت از مردمان آزادی باشد که در مقابل استیلای تحمیل شده توسط اقلیت مسلح یا فشارهای خارجی مقاومت می‌کنند." سند شورای امنیت ملی، همچنین، به یک بحث جاری در مورد استراتژی مهار پاسخ داد. برخی از استراتژی "نقطه قوت" حمایت کرده بودند. آنها امیدوار بودند ابتکار استراتژیکی را حفظ کرده و صرفا با تمرکز بر نقاط حیاتی رویارویی به مانند اروپای غربی هزینه‌های مهار را محدود سازند. اما ترومن رویکرد پیرامونی (Perimeter) را ترجیح داد. در گزارش 68 شورای امنیت ملی چنین نوشته شده، "حمله به نهادهای آزاد هم ‌اکنون جهانی شده است، و با توجه به دو قطبی شدگی کنونی قدرت، شکست یک نهاد آزاد در جایی به منزله شکست در همه جا است." در نهایت، دولت ترومن بدین نتیجه رسید که اگرچه شاید امپراطوری شوروی در نهایت به خاطر تضادهای درونی که دارد فرو بپاشد، اما "بدون وجود یک قدرت نظامی انبوه و برتر که هر لحظه آماده اقدام است، خط‌مشی مهار چیزی بیش از یک سیاست بلوف نخواهد بود." با این حال، همانگونه که گادیس نیز مشاهده کرده، دولت‌ های بعدی این خط‌ مشی اساسی را به طرقی چند عملیاتی کردند. استراتژی‌های زیادی برای دستیابی به اهداف مهار وجود داشتند. در حقیقت، آونگ در میان دو قطب در حال نوسان بود: هدف یکی کاهش هزینه‌ها و محدود نمودن تمرکز استراتژیک بود اما دیگری که از دکترین ترومن نشأت گرفته بود گسترده‌تر و هزینه‌برتر بود. استراتژی "نگاه نوین" آیزنهاور، با تأکید بر واکنش هسته‌ای گسترده و استراتژی بازدارندگی سال‌های نیکسون و کارتر بازتاب قطب محدودتر [اولی] بود. دکترین ترومن، استراتژی واکنش منعطف دوران کندی و رهیافت واگشت ریگان در قبال کشورهای وابسته به شوروی تجسم قطب هزینه‌برتر بودند. با این حال، خط ‌مشی بنیادی به طور قابل ملاحظه‌ای منسجم و یکپارچه باقی ماند: (1) مسدود کردن توسعه بیشتر قدرت شوروی، (2) افشای دروغ‌های موجود در ظاهرسازی‌های شوروی، (3) القای کاهش کنترل و تأثیرگذاری کرملین، و (4) به طور کلی، کاشتن بذر فروپاشی در داخل سیستم شوروی تا حدی که کرملین در نهایت مجبور شد رفتار خود را مطابق استانداردهای بین‌المللی و عمومی پذیرفته شده، اصلاح کند. به همین ترتیب، ما اصول مذکور را به عنوان اجزای اساسی یک خط‌ مشی منسجم مهار ایران قلمداد می‌کنیم. این خط‌ مشی باید در صدد دستیابی به اهداف زیر باشد: مسدود کردن توسعه ایران در خلیج فارس؛ روشن ساختن ماهیت‌ مسأله‌زای جاه‌طلبی‌های رژیم؛ محدود کردن و در واقع "کاهش" نفوذ ایران، از جمله "قدرت نرم" ایران؛ و تلاش برای تغییر شکل سیاسی - اگر نه فیزیکی - رژیم تهران. یکی دیگر از شاخصه‌های اساسی مهار در دوران جنگ سرد که در مورد ایران نیز کارآیی دارد این است که خط‌مشی مهار نیازمند یک رهیافت جامع و تمام-دولتی است که توسط یک دیپلماسی یکپارچه و منسجم به پیش رانده می‌شود. مهار ایران نیازمند منزوی ساختن رژیم ایران، منفصل ساختن آن از قدرت‌های بزرگ، محدود ساختن توانایی تهران در مجبور ساختن همسایگان و بازیگران منطقه‌ای به فعالیت در جهت برنامه‌های این کشور، محدود ساختن استفاده ایران از نیروهای نیابتی و غیره است. بالاخص از آنجایی که میزان شوکه کنندگی عبور ایران از آستانه هسته‌ای در طول زمان از بین خواهد رفت، در نتیجه وظیفه اصلی دیپلمات‌ها تضمین این امر خواهد بود که ائتلاف جهانی کنونی تقسیم نشده و هیچ طرفی در صدد انعقاد یک صلح مجزا نخواهد بود. جهان امروز نسبت به زمانی که شوروی دشمن اصلی بود چند قطبی‌تر شده است، بنابراین جلوگیری از انعقاد قرارداد‌های صلح جداگانه سخت‌تر خواهد بود. منزوی ساختن ایران نباید مجازات تجاوز از خط قرمزهای هسته‌ای قلمداد گردد بلکه مقصود از انجام این کار محدودسازی بهره‌برداری ایران از موضع جدیدش به عنوان یک قدرت هسته‌ای خواهد بود. آمریکا در نهایت تصمیم گرفت که فضای شوروی را از طریق سازمان پیمان آتلانتیک شمالی (ناتو) و سازمان‌های دیگر مللی که ذهنیت مشابهی دارند، تحت محاصره درآورد. به همین ترتیب، آمریکا در آینده نیز باید ائتلاف‌هایی را خلق و نهادینه سازد تا ایران را محاصره کرده و به این کشور فرصت قدرت‌نمایی ندهد. اگر جمهوری اسلامی معاهده منع اشاعه هسته‌ای را آشکارا نقض کند و اعلام نماید که دارای تسلیحات هسته‌ای است، در این صورت، تصویب یک قطعنامه قوی در شورای امنیت سازمان ملل که مجوز اعمال تمهیدات مختلف و لازم برای پی‌بندی یک رژیم مهار جهانی را صادر می‌کند، آسان‌تر خواهد بود. بخش‌هایی از این نوع مهار از قبل نیز اعمال می‌شوند، اما تاریخ رژیم تحریم‌های سازمان ملل (لیبی، عراق، ایران، و بوسنی) نشان می‌دهد که این قطعنامه‌ها مورد استهزاء قرار می‌گیرند در حالیکه عواقب چندانی متوجه این عمل نیست و با گذر زمان نیز دچار فرسودگی می‌گردند. برای مهار موفقیت‌آمیز ایران به چه اقدامات دیپلماتیکی نیاز است؟ • انزوای جهانی رژیم. استراتژی جمهوری اسلامی از انقلاب اسلامی 1979 تاکنون بر تفرقه افکنی و تسخیر جامعه بین‌المللی استوار بوده تا بدین ترتیب مراکز قدرت (آمریکا، اتحادیه اروپا، روسیه، چین) را به جان هم اندازد. تقلیل منافعی که در صورت دستیابی ایران به سلاح هسته‌ای عادی این کشور خواهد شد نیازمند محدودسازی توانایی تهران برای تفرقه‌ افکنی و تسخیر و نیز جلوگیری از ادغام تهران در جامعه بین‌المللی به عنوان یک دولت هسته‌ای، است. • محاصره منطقه‌ای. دولت جمهوری اسلامی بارها اعلام داشته که خود را رهبر طبیعی خاورمیانه می‌داند و حرف آخر را نه تنها در منطقه خلیج فارس بلکه در منطقه شرق دریای مدیترانه می‌زند. سرلشگر حسن فیروزآبادی، فرمانده ستاد مشترک نیروهای مسلح، در اوایل سال 2011 گفت: "خلیج فارس همیشه متعلق به ایران بوده، است و خواهد بود." این کشور سعی نموده تا خود را وارد مناقشه اسرائیل و فلسطین نماید و از خیزش حزب‌الله در لبنان نیز حمایت نموده است. هم مصر و هم اردن ایران را متهم به تلاش در جهت مداخله در امور داخلی این کشورها نموده‌اند. در حقیقت، تمایل ایران برای اجرای یک نقش منطقه‌ای از تمایل این کشور برای انتقاد - حداقل به صورت علنی - از رئیس‌جمهور تحت فشار سوریه، بشار اسد، مشخص می‌شود. ایران سعی نموده تا عراق، افغانستان، بحرین، عربستان سعودی و کویت را در جهت منافع خود دچار بی‌ثباتی داخلی سازد؛ بر آبراهه‌های شط‌العرب و خلیج فارس استیلاء یابد؛ و هر جا که ممکن باشد تأثیرگذاری آمریکا را متوقف سازد. جمهوری اسلامی همچنین از طریق تهیه بودجه برای توسعه، آموزش، ساخت و ساز، شبکه‌های برق و دیگر کارها، یک راهبرد جنگ نرمی در منطقه اتخاذ نموده است تا تأثیرگذاری خود را در کشورها بیشتر سازد. در کنار تداوم این تلاش‌ها، دستیابی به تسلیحات هسته‌ای باعث افزایش اطمینان ایران شده و نیازمند یک موازنه دیپلماتیک اساسی خواهد بود. علاوه بر این، هزینه‌های‌ حضور فزاینده آمریکا و نیروهای ائتلاف که لازمه مهار است، تلاش سنگین دیپلماتیک را ضروری خواهد نمود تا با واکنش‌های محتمل، نه تنها از جانب نیروهای نیابتی ایران، بلکه گروه‌هایی چون القاعده مقابله شود. در حقیقت، دلمشغولی اصلی اسامه بن لادن در سال‌های اولیه پس از تأسیس القاعده، اخراج سربازان آمریکایی از عربستان سعودی بود. • ایجاد ائتلاف‌های راهبردی با توجه به منافع ایرانی‌ها. ایران به صورت کارآمدی از روابط اقتصادی بهره برده است تا رژیم کنونی تحریم‌‌ها را به تحلیل برد. آمریکا با تحریم‌های ثانویه به مقابله پرداخته تا انگیزه‌های موجود برای تجارت با ایران را کاهش دهد اما به فعالیت بسیار بیشتری در این حوزه نیاز است. در میان کشورهای دموکراتیک، هند علی‌رغم فشارهای فزاینده بین‌المللی به تجارت با جمهوری اسلامی ادامه می‌دهد. کره جنوبی و ژاپن نیز با تلاش‌های انجام گرفته در راستای منزوی ساختن ایران مقاومت می‌کنند، در حالی که رفتار این کشور بدتر شده است. رفتار این کشورها نمایانگر نیاز به ائتلاف‌سازی‌های بیشتر، جایگزینی دیگر تأمین کنندگان برای کالاهایی که ایران ارائه می‌کند و تقویت محرک‌ها برای همکاری با جامعه بین‌المللی است. تلاش در جهت برآورده ساختن منافع این کشورها و ادغام آنها در سازه‌های منطقه‌ای منجر به اعتبار آفرینی خواهد شد. در حوزه ایران، ترکیه یک چالش ویژه به شمار می‌رود. در حالیکه ترکیه یکی از اعضای کلیدی ناتو است، دولت اسلامگرای این کشور سعی می‌نماید تا خود را به عنوان یک وزنه سنگین مستقل، اگر نه یک هژمون منطقه‌ای، مطرح سازد. پیش‌بینی اینکه این امر در تقابل با ایران به چه نتیجه‌ای منجر خواهد شد، سخت است. بسیاری پیش‌بینی می‌کنند که جاه‌طلبی‌های نئوعثمانی ترکیه با اهداف انقلابی ایران شیعه در تضاد خواهند بود. بنابراین، باید سرمایه‌گذاری دیپلماتیک عمده‌ای صورت گیرد تا تضمین شود ترکیه به عنوان یکی از اعضای مسؤول ائتلاف آتلانتیک و نیز عنصری مهم در مهار ایران، باقی خواهد ماند. • تضعیف شبکه جهانی بازیگران بد سیرت. ایران توانسته با موفقیت شبکه‌ای بین‌المللی از کشورهای سطح پایین و اعتراض‌گرا پدید آورد تا خطوط دفاعی دیپلماتیک خود را تقویت نماید. سوریه، ونزوئلا، بلاروس و برزیل در سازمان ملل آراء خود را برای حمایت از ایران در برابر عواقب اعمال خودش، به کار گرفته‌اند. علی‌رغم این واقعیت، تلاش کمی صورت گرفته تا شرکای ایران را منزوی ساخته یا جذب نمود. این امر یک خلاء بزرگ در سیاست خارجی آمریکا بوده و جزء لاینفکی از هر نوع راهبرد موفقیت‌آمیز مهار شده است. اگر قرار است ایران در آستانه هسته‌ای شدن از جهان متمدن منفصل شود نمی‌توان یک در پشتی برای ورود دوباره در اختیار این کشور قرار داد. در مورد این کشورها به یک راهبرد نیاز است تا با نقش آنها به عنوان ضربه‌گیری در برابر رسوایی و تحقیر بین‌المللی [ایران] مقابله شود. همین امر در مورد گروه‌های نیابتی زیر-دولتی نیز صادق است، بالاخص گروه‌هایی به مانند حزب‌الله و حماس که خطوط تمایز بین تروریسم و فعالیت سیاسی را رعایت نمی‌کنند. آمریکا تلاش نموده تا به هم‌پیمانان خود بقبولاند که این گروه‌ها نقش خطرناکی در خاورمیانه ایفاء می‌کنند و از شناسایی و کمک به این گروه‌ها جلوگیری نماید. چنین تلاش‌هایی باید چند برابر شوند تا از عدم تقویت این گروه‌ها - نه فقط از منظر نظامی - توسط ایران هسته‌ای، اطمینان حاصل شود. • جدا ساختن ایران از قدرت‌های بزرگ حامی. روسیه و چین به طور مداومی تمایل داشته‌اند که در سازمان ملل و دیگر مجامع بین‌المللی از ایران حمایت نمایند. اگرچه برخی از اقدامات اخیر ایران - بالاخص افشای احداث تأسیسات هسته‌ای مخفی در قم - مسکو و پکن را تا حدی از این کشور دور ساخته، اما احتمالا پس از دستیابی ایران به سلاح هسته‌ای هر دو کشور به سرعت درصدد نزدیکی به این کشور خواهند بود. همانگونه که از دست دادن حمایت روسیه ضربه‌ای به تهران بود، کسب دوباره حمایت این کشور جزو اولویت‌های اول رژیم خواهد بود. تلاش‌های دیپلماتیک برای کسب همکاری روسیه و چین در یک ائتلاف برای منزوی ساختن ایران هسته‌ای یک عامل کلیدی اما هزینه‌بر خواهد بود. هر دو کشور رویکردی سوداگرانه و نیز دلایلی اقتصادی و راهبردی برای احیای سریع روابط با ایران دارند. روسیه مدتی طولانی است که تلاش‌های بین‌المللی برای تحریم ایران را تضعیف می‌کند تا از معاملات هسته‌ای و تسلیحاتی خودش محافظت کند، و چین نیز احتمالا در ازای پیوستن به اتحاد علیه ایران خواهان امتیازاتی در مورد کره شمالی خواهد شد. • تقویت یک راهبرد یکپارچه در اتحادیه اروپا در قبال ایران. تاریخ نشان داده است که اتحادیه اروپا تمایلی برای کار جمعی در حوزه مسائل سیاست خارجی، بالاخص در حوزه مجادله‌برانگیزی چون ایران، نداشته است. کسب موفقیت در مسائل مربوط به لیبی و سوریه می‌تواند همکاری بیشتر آتی را تقویت نماید، اما در مورد این موضوع مباحث زیادی صورت گرفته است و تحلیلگران معتقدند که مواضع واگرایانه کشورهای اتحادیه اروپا سخت و انعطاف‌ناپذیر هستند. ایتالیا، یونان و سوئد در مواقع مختلف تلاش‌های اتحادیه اروپا برای تشکیل یک جبهه متحد را تضعیف کرده‌اند. در حقیقت، عدم اتخاذ موضعی قاطع از جانب اتحادیه اروپا برای مهار ایران، بیش از مواضع تردیدآمیز و لرزان روسیه و چین، بر هر نوع اقدامی خدشه وارد خواهد کرد. دیپلماسی و تحریم‌ها در بهترین حالت به عنوان نقطه آغاز یک خط‌مشی مهار موفقیت‌آمیز در قبال ایران قلمداد می‌گردند اما اینها تنها اقدامات ممکن نیستند. حتی اگر انزوای اقتصادی ایران رژیم ایران را از دستیابی به زرادخانه هسته‌ای برحذر نسازد، با این وجود، انزوای اقتصادی یکی از عناصر اساسی مهار ایران هسته‌ای خواهد بود. یقینا در صورتی که ایران هسته‌ای شود نباید با کاهش انزوای اقتصادی بدین کشور پاداش داده شود. از انقلاب اسلامی در سال 1979 تاکنون برخی از اشکال تحریم‌های اقتصادی بر ایران تحمیل شده‌اند. از سال 1995 تاکنون، دستورات اجرایی رئیس‌جمهور و قوانین آمریکا به صورت فزاینده‌ای محاصره اقتصادی ایران را تنگ‌تر کرده‌اند. هدف اصلی این فشارها وادار ساختن ایران به بازگشت بر سر میز مذاکره و توقف برنامه تسلیحات هسته‌ای این کشور است. ایران دارای تسلیحات هسته‌ای، ایرانی است که تحریم‌ها علیه آن با شکست مواجه شده‌اند. با این وجود، تحریم‌ها بخشی حیاتی از هر نوع رژیم مهاری هستند و می‌توان انتظار داشت تحریم‌های مالی، تجاری، انرژی و دیگر انواع تحریم که هم‌اکنون اجراء می‌شوند، ادامه یابند - البته تلاش‌هایی باید انجام گیرد تا این تحریم‌ها در گذر زمان توسعه یافته و تقویت شوند. به همین ترتیب، جلوگیری از دسترسی ایران به سرمایه ناشی از سرمایه‌گذاری و تجارت نیز دارای اهمیت است تا بدین ترتیب توانایی مقامات و رهبران تجاری ایران برای کسب حمایت از اقصی‌نقاط جهان محدود گردد. مهار ایران هسته‌ای، علاوه بر دیپلماسی و تحریم‌ها، نیازمند تلاشی فزاینده در دیگر جبهه‌ها است که عبارتند از: • رقابت با و ایجاد اخلال در استراتژی اقتصادی منطقه‌ای و جهانی ایران (به صفحات قبلی رجوع شود). • همکاری با متحدین‌مان در سازمان کشورهای صادر کننده نفت (اوپک) برای کاهش نفوذ ایران در بازارهای جهانی. دستیابی به این هدف بسیار سخت است زیرا تصمیمات اوپک تاکنون تقریبا پاک و منزه بوده‌اند. با این حال، نمونه‌های بسیاری از دستکاری بازار با اهداف سیاسی وجود دارند. از میان این نمونه‌ها می‌توان به تلاش‌های دولت عربستان سعودی برای تعدیل قیمت‌ها در واکنش به تهدیدات ایران و عراق و همچنین تلاش‌های کشورهای حوزه خلیج فارس برای قانع ساختن روسیه و چین به منظور مهار ایران، اشاره نمود. ایران یکی از تولیدکنندگان مهم نفت است و درآمدهای ناشی از نفت شاهراه حیاتی جمهوری اسلامی هستند. قطع این درآمدها از اهمیتی کلیدی برخوردار هستند. • حمایت از گروه‌های اپوزسیون کارآمد. اگرچه این خط‌مشی در ظاهر از گذشته‌ها اعمال می‌شده اما پیاده‌سازی یک سیاست ناب در قبال اپوزسیون ایران پس از دستیابی این کشور به سلاح هسته‌ای بسیار ضروری خواهد بود. شناسایی گروه‌های اپوزسیون سازمان یافته، اطمینان از اینکه آنها با هیچ گروه تروریستی ارتباط ندارند، و یافتن کانال‌های مناسب برای ارائه کمک‌های مناسب چالش‌های ساده‌ای نیستند. اتحادیه‌های کارگری بومی و مستقل، همچنین گروه‌های حقوق بشری و جامعه مدنی فرصت خوبی هستند. حمایت کارآمد - اقتصادی، سیاسی و معنوی - از گروه‌هایی به مانند منشور 77 در چک‌اسلواکی و اتحاد در لهستان ابزار سودمندی در تضعیف رژیم‌های اقتدارگرا و در نهایت سرنگونی آنها بوده‌اند. این گروه‌ها پس از شناسایی و اگر تمایل داشتند می‌توانند کمک‌های مالی و دیپلماتیک دریافت کنند. دولت آمریکا نباید بیش از اندازه نگران این امر باشد که دولت ایران سعی خواهد نمود گروه‌های دریافت کننده کمک‌های خارجی را خائن بنامد زیرا رژیم تهران این اتهامات را به تمام مخالفین، صرف نظر از منابع مالی آنها، وارد می‌کند. • انجام عملیات‌‌های اطلاعاتی و دیپلماسی عمومی. این اقدام نیامند یک رویکرد چند جانبه است اما در هر نوع رژیم مهاری کارآمد عنصری کلیدی محسوب می‌شود. افشای دروغ‌ها و اعمال نادرست جمهوری اسلامی نیازمند تلاشی در حوزه بین‌المللی و نیز در داخل ایران است. این امر همچنین مستلزم تسهیل جریان اطلاعات به خارج و داخل کشور است، هدفی که آمریکا علی‌رغم سرمایه‌گذاری سنگین در ایستگاه‌های رادیویی وابسته و صدای آمریکا (VOA) نتوانسته بدان دست یابد. • ارتقاء حقوق بشر. ارتقاء حقوق بشر علامت مشخصه سیاست خارجی آمریکا بوده است. با این حال، طی جنگ سرد و پس از آن، مسائل حقوق بشری از اهمیت کمتری نسبت به سایر اولویت‌های سیاستگذاری برخوردار بوده‌‌اند. با این وجود، استفاده از این مسأله به عنوان دلیل جنگ در عملیات‌های لیبی ممکن است باعث پدید آمدن یک اعتبار بین‌المللی جدید برای آن شده باشد. در دوران جنگ سرد، ثابت شد که مسأله حقوق بشر می‌تواند یک ابزار سیاسی و اجتماعی بسیار تأثیرگذار باشد و می‌تواند بار دیگر نقشی در مشروعیت‌زدایی از رژیم ایران نزد افکار عمومی ایفاء نماید. • کنترل تحرک رهبران رژیم. رژیم ایران از تمایل جامعه بین‌المللی برای درگیرسازی اقتصادی و سیاسی بهره برده و از دسترسی سخاوتمندانه به جهان خارج سود می‌برد. این کشور در ارائه ویزا به خارجی‌ها تا بدین حد سخاوتمندانه رفتار نکرده است. اطلاعات و دسترسی به دیدگاه‌های جایگزین موضع مردم ایران را در برابر رهبران تقویت خواهد کرد. تحمیل موازنه در حوزه ویزا یک روش احتمالی برای باز کردن درهای ایران و یا حداقل محدود ساختن افزایش تأثیرگذاری رهبران ایران است. همانگونه که تاریخ جنگ سرد نشان می‌دهد - و همانگونه که بسیاری از حامیان مهار ایران تأیید می‌کنند - سنگ بنای هر سیاست مهار برخورداری از یک راهبرد نظامی برای بازدارندگی است. در غیاب یک موضع بازدارندگی معتبر، این خطر وجود دارد که ایران آن را یک بلوف بنامد.
ارسال نظر: