اخبار آرشیوی

کدخبر: 317978

یک کارشناس مسائل سیاسی طی یادداشتی در پایگاه "برهان" ضمن بازخوانی پیشینه‌‌ نظری و عملی فتنه‌‌ ۸۸، "حرکت مسؤولان به سمت زراندوزی" و "عدم توجه به خواسته‌های مادی و معنوی مردم" را از عوامل فراهم شدن زمنیه جولان دشمن برشمرد

محمد امین آبادی در پایگاه برهان نوشت: در مورد ریشه‌های فتنه ی 88 و ارتباط آن با دولت‌های سازندگی و اصلاحات سؤال‌های بسیاری مطرح است، از جمله این‌که تاکتیک های فتنه تا چه اندازه با سیاست‌ها و رویکردهای برخی از جریان‌های سیاسی به هنگام تکیه بر اریکه‌ی قدرت سازگاری داشت؟ یکی از این رویکردها، انفعال موجود در دولت اصلاحات بود که در فتنه خودش را به وضوح نشان داد. مقدمه: پیروزی انقلاب اسلامی با شعار «نه شرقی، نه غربی» پیامی مهم به دولت‌های استکباری بود که ایران اسلامی دیگر جایی برای نظام سلطه ندارد و دیگر رهبران این کشور که با تکیه بر آرمان‌های اسلامی انتخاب شده‌اند، وجه مشترکی با سلاطین سست عنصر و اجنبی پرست قبلی ندارند؛ سلاطینی که در چند قرن اخیر و مدت زمانی که غرب، توسعه‌ی همراه با استعمار غیرانسانی خویش را شروع کرد با دل مشغولی‌های کودکانه و با ضعف‌های شخصیتی فراوان، گوشه گوشه‌ی کشور عزیز اسلامی را در بازار مکاره به فروش رساندند و شور بختانه در این میان تاریخ پر فراز و نشیب ایران اسلامی کم «شاه سلطان حسین‌ها» و «فتحعلی شاه‌ها» نداشته که برای تکیه‌ی چند روزه بر قدرت، به ملت خویش خیانت کردند. پیروزی انقلاب هر چند مهر بطلانی بر تکیه‌ی زمامداران بر قدرت‌های استکباری و یا به فرموده‌ی حضرت امام(ره) مظاهر بی‌محتوای دنیای مادی بود ولی انقلابیونی که چرب و شیرین دنیا زیر زبانشان مزه کرده بود کم‌کم خود به سلاطینی تبدیل شدند که به زحمت می‌شد، تفاوتی میان این سلاطین جدید با شاهان قدیم قایل شد، فقط استدلال‌ها تغییر کرده بود، این انقلابیون سابق که دیگر عارشان می‌شد از آنان با سابقه‌ی انقلابیشان یاد شود، سخنان جدیدی بر زبان می‌راندند؛ منطقی که شاه سلطان حسین‌های جدید از آن سخن می‌گویند، منطق تسلیم در برابر مظاهر بی‌محتوای تمدن غربی است... این عده بر انقلاب منت می‌گذارند که اگر آنان نباشند و بر منطقشان ارجی گذاشته نشود، کشور در آتش خشم دشمنان تا دندان مسلح خواهد سوخت! «بهزاد نبوی» می‌گوید: «در واقع هیچ منطق و عقل سلیمی حکم نمی‌کند که یک کشور جهان سومی - حتی اگر همه‌ی ملت پشتیبان حکومتش باشند و همه‌ی این ملت مسلح - به جنگ نظامی با آمریکا، ابرقدرت جهان روند. در واقع خدا و تاریخ، سردمداران ملتی که آن کشور را به جنگ با ابرقدرت جهان بکشانند، نخواهد بخشید. این سخنان را که می‌گویم، شاید جبهه بگیرند که فلانی از آمریکا می‌ترسد، بله به خاطر کشورم، مردمم و انقلابم از آمریکای تا بن دندان مسلح می‌ترسم.»[1] وی هم‌چنین در مصاحبه‌ی دیگری می‌گوید: «مسلم است که می‌ترسم! کیست که از یک آمریکایی تا بن دندان مسلح که در عراق خود را چنین نشان داد و هیچ احترامی برای استقلال دولت‌ها قایل نیست، نترسد! بله، من می‌ترسم، ظاهراً آمریکایی‌ها هر کاری که بتوانند می‌کنند، سازمان ملل متحد یا حتی افکار عمومی غرب هم اهمیت ندارد.»[2] یکی از نشانه‌های روحیه ی شاه سلطان حسینی، نگاه به قدرت و عظمت نیروی دشمن و خود کم بینی است، وقتی احساس شد که دشمن قوی است و ما دیگر توان رویارویی با او را نداریم، ناقوس شکست و اضمحلال نواخته شده است و بر عکس اگر دشمن را هر چند بزرگ در مقابل قدرت ایمان جنود اسلام و قرآن حقیر بدانیم بر شناسنامه ی دشمن هرچند قدار، مهر بطلان زده‌ایم. در این راستا «احمد شیرزاد» عضو حزب منحله‌ی «مشارکت» و نماینده‌ی اصلاح‌طلب مجلس ششم، با روحیه‌ی شاه سلطان حسینی این گونه اظهار نظر می‌کند: «برای ترسیدن، شعور ترس لازم است. بعضی‌ها ممکن است نترسند، چون شعور درک خطر را ندارند! شواهدی که از تحلیل‌های بعضی از تحلیل‌گران دیدیم، نشان می‌دهد که پاره‌ای از آقایان، اصولاً اطلاع دقیق و درستی از توان تسلیحاتی پیشرفته و سیطره‌ی اطلاعاتی آمریکا و دیگر کشورها و نقاط واقعی قوت و ضعف طرف مقابل ندارند.»[3] شیرزاد از شعور ترس سخن می‌گوید و دیگرانی را که با خود همراه نمی‌بیند را متهم به بی‌شعوری می‌کند! او در ترس خود صادق است و حداقل در این مورد دروغ نمی‌گوید! و یا «محسن آرمین»، عضو «سازمان مجاهدین انقلاب» و نماینده‌ی مجلس ششم می‌گوید: «ما قدرت‌های گذشته را نداریم و در مقابل، آمریکا قوی‌تر و گستاخ‌تر شده و اگر جایی را نشان کرد، به هر بهانه‌ای حتماً به آن جا حمله می‌کند. بله، ما روزی قصد رویارویی با آمریکا را داشتیم، اما امروز باید با او مذاکره کنیم، زیرا شعار دادن و اقدام‌های ماجراجویانه، منافع ما را تأمین نمی‌کند.»[4] انقلاب هرگز فرزندان خود را نمی‌خورد، انقلاب اگر زنده باشد و رمقی بر جسم هرچند نحیفش باقی، منحرفان را طرد می‌کند و پس می‌اندازد. چندی پیش نیز «کلمه»، سایت رسمی «میرحسین موسوی» در سرمقاله‌ی خود با عنوان «حلقه‌ی محاصره تنگ‌تر شد؛ راه برون‌رفت از بحران‌های کنونی چیست؟» نوشت: «نظام در بن‌بستی قرار گرفته که تنها راه برون‌رفت از آن، بازگشت به مردم است. به‌جای تمام ادعاها و سخنان بی‌پایه، مقامات می‌توانند در یک سخنرانی صادقانه، از مردم عذرخواهی کرده و حق غصب‌شده‌ی تعیین سرنوشت به‌ دست ملت را به خودشان باز پس دهند و با تعلیق فعالیت‌های هسته‌ای و اجازه برای بازرسی به‌ منظور اعتمادسازی، برای جنگ‌طلبان بیگانه نیز دست‌آویزها از میان برداشته ‌شود و خطر حمله رفع شود.» در این مقاله دو راهکار پیشنهاد می‌شود که هر دو باید همراه یک‌دیگر اجرا شوند: 1- تعلیق و تعطیل فعالیت‌های هسته‌ای و در نتیجه تحویل بدون سر و صدای کشور به آمریکا؛ 2- تحویل سیاست داخلی کشور به آنانی که موسوی و کروبی مردمشان می‌دانند! یعنی خودشان! اگر میلیاردها دلار هزینه می‌شد تا اثبات شود سران فتنه با دشمنان این مرز و بوم در ارتباط هستند، نمی‌توانستیم به این زیبایی و ظرافت آن را اثبات کنیم. باید پرسید چه ارتباطی بین تهدیدهای خارجی و به قدرت رسیدن اصلاح‌طلبان در داخل وجود دارد که اگر اصحاب فتنه در کشور قدرت را به دست گیرند سایه‌ی خطر از آسمان ایران برطرف می‌شود؟ آیا اصلاح‌طلبان دست نشاندگان آمریکا هستند؟ آدمی یاد جنگ جهانی دوم می‌افتد، «هیتلر» به سران یکی از کشورها اعلام کرده بود اگر گروهی خاص در پارلمان صاحب کرسی نشوند، باید منتظر حمله باشید! و این یعنی این گروه خاص دست نشاندگان هیتلر بودند و یا منافع هیتلر بدون حمله و تنها با وجود آنان در مصادر کلیدی و تصمیم ساز تأمین می‌شد. شاه سلطان حسین بودن، شاخ و دم ندارد، باید در اردوگاه دشمن حاضر شوی و تاج و تخت را تحویل دشمن دهی تا او راضی شود و از خون تو در گذرد و به فرموده‌ی خداوند متعال در قرآن مجید، یهود و نصاری از تو راضی نخواهند شد تا به طور کامل تسلیم خواسته‌های آنان شوی... یکی از نشانه‌های روحیه‌ی شاه سلطان حسینی، نگاه به قدرت و عظمت نیروی دشمن و خود کم بینی است، وقتی احساس شد که دشمن قوی است و ما دیگر توان رویارویی با او را نداریم، ناقوس شکست و اضمحلال نواخته شده است و بر عکس اگر دشمن را هر چند بزرگ در مقابل قدرت ایمان جنود اسلام و قرآن حقیر بدانیم بر شناسنامه‌ی دشمن هرچند قدار، مهر بطلان زده‌ایم. «نوری زاد» در نامه‌ی دوازدهم خود به مقام معظم رهبری، روحیه و طرز فکر یک شاه سلطان حسین مدل 2011م. را به خوبی تصویرگر می‌شود. او می‌نویسد: «این روزها، تلخ‌ترین روزهای عمر شماست؟ و چرا نگویم: سال‌های آرام و پر از اختیار شما سپری شد و رفت؟ در جوار ما اما، حوزه‌ی اختیار فردی چون «امیرِ قطر»، هم همه‌ی کشور یک وجبی اوست و هم همه‌ی دنیای فراخ او، اکنون به هرکجا که بخواهد سفر می‌کند و با هر کشوری که بخواهد می‌آمیزد. چرا؟ چون در این دنیای پرتلاطم، اندازه و مقدارِ خود را فهم کرده و سفره‌ای به قدر همان اندازه‌ی ناچیز خود گسترانیده است. برخلاف امیر قطر که اگر پای به هر کجای دنیا گذارد، همگان برای او و برای دلارهای نفتی‌اش آغوش می‌گشایند، حوزه‌ی اختیار ما و شما حتی در همین داخل کشورمان به چالش گراییده است. چه برسد به این که ما را به مراوده با افغانستان و تاجیکستان و چند کشور این چنینی محدود کرده‌اند... من در حیرتم چرا جناب شما نمی‌توانید از کشور خود پای بیرون بگذارید؟ و چرا حتی نمی‌توانید برای به جای آوردنِ مناسک حج، به عربستان سفر کنید؟ شاید به این دلیل که هم در داخل و هم در خارج، چهره‌ی عبوس و تند ما و شما افزون‌تر از چهره‌ی متبسم و فهیمانه‌ی ما به باور مردمان جهان راه یافته است!...» و چند سطر پایین‌تر نیز می‌نویسد: «بیایید و جام زهری را که من برای شما تدارک دیده‌ام، سر بکشید و مردمان این سرزمین رها مانده را از سرگشتگی و از غارت اغنیا و نوکیسه‌ها و پاسداران اسلحه به دست، به در ببرید. جام زهر من آمیخته‌ای از این عصاره‌هاست: یک: قدر و اندازه‌ی خود را بدانیم و رسماً به سازمان‌های بین المللی اعلام کنیم از این پس ما به همه‌ی تعهدات معقول و منطبق با منافع ملی‌مان پای‌بندیم. تعهداتی که سایر کشورها آن را امضا کرده‌اند و هرگز نیز نگران فروپاشی خود نیستند. دو: داستان دست‌یابی به انرژی هسته‌ای را به نحوی آبرومند و با بهره‌مندی از ظرفیت‌های معمول جهانی به سرانجام برسانیم. اگر قرار باشد به ما حمله کنند و نابودمان کنند، دانش نیم بند هسته‌ای به داد ما نخواهد رسید.» با مطالعه‌ی این سطور دردی بر سینه‌ی انسان سنگینی می‌کند، انحراف تا چه اندازه؟ مگر قرار است در چشم دشمنان دارای عزت و اعتباری باشیم؟ آیا این سطور خطاب به رهبر عزیز انقلاب نگاشته شده و یا سیدالشهدا و مکتبی که برای ما به یادگار گذاشت در این چند خط زیر سؤال رفته است؟ از سیدالشهدا حدیثی روایت شده که هرگز پیروی از فرومایگان را بر مرگ عزیزانه ترجیح نخواهم داد ... و چنین گفت روح خدا «بعضی مغرضین ما را به اعمال سیاست نفرت و کینه توزی در مجامع جهانی توصیف و مورد شماتت قرار می‌دهند و با دلسوزی‌های بی‌مورد و اعتراض‌های کودکانه می‌گویند جمهوری اسلامی سبب دشمنی‌ها شده است و از چشم غرب و شرق و ایادیشان افتاده است! که چه خوب است به این سؤال پاسخ داده شود که ملت‌های جهان سوم و مسلمانان و خصوصاً ملت ایران، در چه زمانی نزد غربی‌ها و شرقی‌ها احترام و اعتبار داشته‌اند که امروز بی‌اعتبار شده‌اند! آری، اگر ملت ایران از همه‌ی اصول و موازین اسلامی و انقلابی خود عدول کند و خانه‌ی عزت و اعتبار پیامبر و ائمه‌ی معصومین(علیهم‌السلام) را با دست‌های خود ویران نماید، آن وقت ممکن است جهان‌خواران او را به عنوان یک ملت ضعیف و فقیر و بی‌فرهنگ به رسمیت بشناسند، ولی در همان حدی که آن‌ها آقا باشند ما نوکر، آن‌ها ابرقدرت باشند ما ضعیف، آن‌ها ولی و قیم باشند ما جیره خوار و حافظ منافع آن‌ها، نه یک ایران با هویت ایرانی - اسلامی، بلکه ایرانی که شناسنامه‌اش را آمریکا و شوروی صادر کند، ایرانی که ارابه‌ی سیاست آمریکا یا شوروی را بکشد و امروز همه‌ی مصیبت و عزای آمریکا و شوروی شرق و غرب در این است که نه تنها ملت ایران از تحت‌الحمایگی آنان خارج شده است که دیگران را هم به خروج از سلطه‌ی جباران دعوت می‌کند. کنترل و حذف سلاح‌های مخرب از جهان اگر با حقیقت و صداقت همراه بود خواسته‌ی همه‌ی ملت‌هاست، ولی این نیز یک فریب قدیمی است و این همان چیزی است که اخیراً از گفته‌های سران آمریکا و شوروی و نوشته‌های سیاسیون آن‌ها آشکار گردیده است که مراودات اخیر سران شرق و غرب به خاطر مهار بیش‌تر جهان سوم و در حقیقت جلوگیری از نفوذ پابرهنه‌ها و محرومین در جهان مالکیت‌های بی‌حد و مرز سرمایه‌داران است.» از سخن خود دور نیفتیم، شاه سلطان حسین‌ها در همیشه‌ی تاریخ بوده‌اند و خواهند بود، این فرزندان انقلاب‌اند که باید از رسیدن این دسته از افراد به مصادر کلیدی نظام جلوگیری کنند پیش از آن که دیر شود و پشیمانی را سودی نباشد. تأملی بر احوالات شاه سلطان حسین دانشنامه‌ی اینترنتی «رشد» درباره‌ی شاه سلطان حسین که به مدت 28 سال بر ایران حکومت کرد، چنین نوشته است: «شاه سلیمان 7 پسر داشت که بزرگ‌ترین ایشان، سلطان حسین میرزا بود. امرا و خواجه سرایان شاه سلیمان، به توصیه‌یخود او، این فرد نالایق را جانشین شاه مرده کردند. چرا که شاه سلیمان به هنگام مرگ زودرس خود که در سن 47 سالگى اتفاق افتاد و ظاهراً تأسف زیادى را هم در دولت‌خانه‌ی صفوى و در میان اهالى ایران برنینگیخت، بنا بر مشهور، به درباریان خویش گفته بود؛ اگر طالب آسایش هستند بعد از وى پسرش حسین میرزا را به سلطنت بردارند و اگر جویاى نام و تعالى و افتخار، میرزا مرتضى، پسر دیگرش را بر تخت بنشانند. امراى راحت طلب هم که یک پادشاه ضعیف و صلح‌جو را به یک فرمانرواى سلحشور و کاردان، ترجیح مى‏دادند و آن را باب طبع خویش مى‏دیدند، در انتخاب حسین میرزا تردید نکردند و او را به نام شاه سلطان حسین بر اورنگ فرمانروایى نشاندند. این انتخاب که حاکى از علاقه‌یقوم به منفعت‌جویى، لذت‌پرستى و تن آسایى بود؛ طمع کارى، ثروت اندوزى و بى‌تسامحى ایشان را به نتایج اجتناب ناپذیر آن که شورش عناصر ناراضى بود، منجر کرد.»[5] او چگونه حکومت می‌کرد؟! آنچه که از مطالعه‌ی تاریخ و بررسی زندگی این شاه نالایق عصر صفوی و یا به عبارتی آخرین شاه نگون بخت سلسله‌ی صفوی بر می‌آید، این شخص دارای ویژگی‌های منفی بسیاری بوده، چنان چه هر کدام از این ویژگی‌ها می‌توانست به تنهایی بساط یک حکومت مقتدر را برچیند و بیگانگان را بر کشور مستولی سازد. 1 - ثروت اندوزی و فساد امیران آن چیزی که آحاد یک ملت را از مسؤولین ناامید و به سوی بیگانگان سوق می‌دهد، حرکت مسؤولین کشور به سوی زراندوزی و عدم توجه به خواسته‌های مادی و معنوی ملت خویش است. «ناامنى اقتصادى، بخشی از ناامنى است. آن کسانى که محیط‌هاى اقتصادى را ناامن مى‏کنند؛ اگر کسانى سرمایه‏هاى کوچکى دارند، این‌ها با کارهاى غیرقانونى، با زرنگى‏ها، این سرمایه‏هاى کوچک و امکانات مردم را نابود مى‏کنند و به سود خودشان مصادره مى‏کنند. آن‌هایى که بالاتر از این، امکانات دولتى و عمومى را با زرنگی‌ها، با تسلط بر قوانین، مقررات و گریزگاه‌هاى قانونى، به نفع خودشان مصادره مى‏کنند و هر جا که بتوانند، از سوءاستفاده‏هاى شخصى نمى‏گذرند؛ این‌ها محیط‌هاى اقتصادى را ناامن مى‏کنند. شما ببینید اگر در یک کشور وضع اقتصادى بیمار است، یکى از چند علت، وجود همین گریزگاه‌هاى از قانون است که کسانى مى‏توانند با استفاده از این‌ها سوءاستفاده کنند و جیب‌هاى خودشان را پر کنند و امکانات مردم و دولت را به نفع و سمت خودشان بکشانند.»[7] رهبر معظم انقلاب در فرمان 8 ماده‌ای خطاب به سران سه قوه می‌فرمایند: «امروز کشور ما تشنه‏ى فعالیت اقتصادى سالم و ایجاد اشتغال براى جوانان و سرمایه‏گذارى مطمئن است و این همه به فضایى نیازمند است که در آن، سرمایه‏گذار و صنعت‌گر و عنصر فعال در کشاورزى و مبتکر علمى و جوینده‏ى کار و همه‏ى قشرها، از صحت و سلامت ارتباطات حکومتى و امانت و صداقت متصدیان امور مالى و اقتصادى مطمئن بوده و احساس امنیت و آرامش کنند. اگر دست مفسدان و سوءاستفاده‏ کنندگان از امکانات حکومتى، قطع نشود و اگر امتیازطلبان و زیاده‏خواهان پرمدعا و انحصارجو، طرد نشوند، سرمایه‏گذار و تولید کننده و اشتغال‏ طلب، همه احساس ناامنى و نومیدى خواهند کرد و کسانى از آنان به استفاده از راه‌هاى نامشروع و غیرقانونى تشویق خواهند شد.»[8] اگر حکومت اسلامی با ناامن کنندگان فضای اقتصادی جامعه و یا مفسدین اقتصادی برخورد نکند، نظام با همان آسیبی مواجه خواهد شد که حکومت ضعیف شاه سلطان حسین با آن مواجه گردید. حکومت شاه سلطان حسین را می‌توان از این لحاظ با سلطنت استبدادی رضا شاه مقایسه نمود. حضرت روح الله به مناسبت حمله‌ی دژخیمان پهلوی به فیضیه طی سخنانی خطاب به شاه، نکته‌ی مهمی را خاطر نشان می‌کنند: «آقا من به شما نصیحت مى‌کنم، اى آقاى شاه! اى جناب شاه! من به تو نصیحت مى‌کنم، دست بردار از این کارها، آقا اغفال دارند مى‌کنند تو را. من میل ندارم که یک روز اگر بخواهند تو بروى همه شکر بکنند. من یک قصه‌اى را براى شما نقل می‌کنم که پیرمردهایتان، چهل ساله‌هایتان یادشان است، سى ساله‌ها هم یادشان است، سه دسته، سه مملکت اجنبى به ما حمله کرد، شوروى، انگلستان و آمریکا به مملکت ایران حمله کردند، مملکت ایران را قبضه کردند، اموال مردم در معرض تلف بود، نوامیس مردم در معرض هتک بود، لکن خدا مى‌داند که مردم شاد بودند براى این که پهلوى رفت. من نمى‌خواهم تو این طور باشى، نکن، من میل ندارم تو این طور بشوى، این قدر با ملت بازى نکن.»[9] توجه نکردن به خواسته‌های مردم اعم از مادی و معنوی کار را به جایی می‌رساند که مردم در مقابل استبداد داخلی به استعمار خارجی پناه می‌برند، چنان چه مردم با هجوم افغان‌ها به پایتخت کشور دیگر رغبتی به حمایت از حکام مفسد و بی‌لیاقت خویش نداشتند. عدم مبارزه‌ی هوشمندانه با مفاسد اقتصادی، عدالت اجتماعی را به عنوان ارزش درجه‌ی دوم و یا درجه‌ی چندم در می‌آورد و نظامی که در آن عدالت در برنامه‌ها و شعارهای مسؤولین قرار نگیرد، آن حکومت در سراشیبی سقوط قرار می‌گیرد. آن چیزی که آحاد یک ملت را از مسؤولین ناامید و به سوی بیگانگان سوق می‌دهد، حرکت مسؤولین کشور به سوی زراندوزی و عدم توجه به خواسته‌های مادی و معنوی ملت خویش است. از این منظر است که رهبر فرزانه‌ی انقلاب با تکیه بر ویژگی‌های یک دولت ایده‌آل و مطلوب می‌فرمایند: «تکیه‏ى بر عدالت، اساسى‏ترین و محورى‏ترین اصلِ یک حرکت الهى است؛ ادامه‏ى کار همه‏ى انبیا و مصلحان بزرگ تاریخ است. البته عدالت دشمنانى دارد. همه‏ى کسانى که نانشان در بى‏عدالتى است، با عدالت دشمن‏اند. همه‏ى کسانى که با قلدرى و زورگویى - چه در صحنه‏ى ملى، چه در صحنه‏ى بین‏المللى - تغذیه مى‏شوند، با عدالت مخالف‌اند. عدالت، شعار اصلى و هدف بزرگ انقلاب اسلامى و نظام جمهورى اسلامى بوده و هست.» رهبر عزیز به جنگ روانی دشمنان در حمله به عدالت اشاره کرده و می‌فرمایند: «بعضى مى‏خواهند با عنوان تندروى، عدالت را متهم و محکوم کنند. عدالت، تندروى نیست؛ حق‏گرایى است؛ توجه به حقوق آحاد مردم است؛ جلوگیرى از ویژه‏خوارى است؛ جلوگیرى از تجاوز و تعدى به حقوق مظلومان است. در یک کشور کسان زیادى پیدا مى‏شوند که اگر دستگاه مسؤولِ قانونى به مدد آن‌ها نشتابد، در امواج درگیرى‏هاى گوناگون لگدمال مى‏شوند. وظیفه‏ى دولتِ عدالت‌مدار، توجه ویژه به قشر محرومین است. عدالت را نباید تندروى و مخالفت با شیوه‏هاى علمى دانست. با استفاده از همه‏ى شیوه‏هاى عالمانه و با تدبیر مى‏توان عدالت را در جامعه مستقر کرد.»[10] و یا با اشاره به دوره‌هایی که عدالت ارزش درجه‌ی اول و مبنایی نبوده است، می‌فرمایند: «نباید ارزش عدالت به عنوان یک ارزش درجه‏ى دو، کم‏کم در مقابل ارزش‌هاى دیگر به فراموشى سپرده شود؛ در نظام ما این خطر وجود داشته است. خطر بزرگى است؛ اما با عدالت‏محور بودن یک دولت، این خطر از بین مى‏رود یا ضعیف مى‏شود.»[11] 2- بحران در تصمیم‌گیری و یا ترس از حل مشکل و رویارویی با بحران‌ها شاه سلطان حسین على رغم خروج از حرم خانه و جلوس بر تخت پادشاهى، از نظر فکرى از آن محیط و تأثیراتش بیرون نیامد و همواره تحت نفوذ خواجه سرایان و زنان حرم سرا قرار داشت. یک چند تحت تأثیر نفوذ دین یاران، در همان اوایل سلطنت، باده نوشى را ممنوع کرد و حتى جنگ‌هاى حیدرى و نعمتى و گرایش‌هاى صوفیانه را هم منع زد، اما دسیسه‌هاى دربار و برخى از زنان حرم سرا که دوست مى‏داشتند با الزام شاه به باده نوشى و عشرت جویى، او را هم‌چنان تحت نفوذ داشته باشند، این فرمان بى‌اثر گردید و شاه نخستین کسى بود که پیمان شکست و به مى ‏و ساغر پناه برد. در آغاز اگرچه الزام زنان حرم سرا و خواجه سرایان، شاه را به عیاشى ترغیب و تشویق کرد، اما او نیز به نوبه چنان «ذوق» و «قریحه اى» در عیاشى از خود نشان داد که به زودى به رسم پدر کوشید تا زنان و دختران زیبا را از هر کجا که ممکن مى‏شد به حرم خانه جلب کند. امور کشور را هم به وزیر اعظم و خواجه سرایان سپرد و در برابر هر گزارش یا خواهشى که به او عرصه مى‏شد، جز عبارت «یخشى دُر» چیزى به زبان نمى‏آورد. ظریف بینان دربار هم او را شاه سلطان حسین یخشى دُر مى خواندند، چنان که آنچه در افواه اهل عصر شایع بود در این بیت خلاصه مى‏شد: آن ز دانش تُهى ز غفلت پُر شاه سلطان حسین یخشى دُر[12] شاه سلطان حسین به هیچ وجه قدرت تصمیم‌گیری قاطع نداشت و به گفته‌ی«یوداش تادوش کروسینیسکی»[13] -مبلغ مسیحی ساکن اصفهان که هم عصر این شاه بود، او به هیچ وجه نمی‌توانست در قبال مشکلات تصمیم و یا خاطیان را مجازات نماید. او اگرچه از بسیاری از مشکلات دربار آگاه بود اما بی‌ارادگی مفرط و ضعف شخصیتی راه هرگونه تصمیم را بر او بسته بود و میل به آرامش خواهی و فرار از مواجهه با مشکلات راه هرگونه قاطعیت را بر او بسته بود.[14] هرگاه مسؤول کشوری نتواند تصمیم گرفته و تحت نفوذ اطرافیان قرار بگیرد و یا به عبارتی بهتر نتواند مدیریت درستی بر اوضاع کشور اعمال کند، اوضاع کشور رفته رفته نابسامان شده و عرصه برای جولان دشمنان فراهم می‌شود. رهبر معظم انقلاب چنان چه ذکر شد، همواره مسؤولین کشور را از نفوذ انسان‌های تندرو که ورای مباحث گفتمانی دنبال منافع شخصی خود هستند، بیم می‌داد و در طول دوران اصلاحات با وجودی که گفتمان اصلاحات یکی از ارکان و مؤلفه‌های اساسی گفتمان انقلاب و اصول‌گرایی است، عده‌ای با نفوذ در ارکان مدیریتی کشور و با دادن مشورت‌های افراطی توانستند فضای کشور را متشنج کنند. حوادثی نظیر کوی دانشگاه تهران، کنفرانس برلین و به گفته‌ی این عناصر هر نه روز یک بحران ماحصل مشاوره‌های این اشخاص به مدیران و مسؤولین نظام بود.(*) ادامه دارد... منابع: [1]. روزنامه‌ی اعتماد، 28 مهر 1381. [2]. ماهنامه‌ی گزارش، 15 خرداد 1382، ص 14. [3]. روزنامه‌ی یاس نو، 2 اردیبهشت 1382، ص 2. [4]. روزنامه‌ی کیهان، 4 دی 1381، ص 2. [5]. دانشنامه‌ی اینترنتی رشد. [6]. افراسیابی، سمیرا، شاه سلطان حسین‌های تاریخ، برگرفته از باشگاه اندیشه به نقل از روزنامه‌ی رسالت. [7]. بیانات مقام معظم رهبرى‏ در اجتماع بزرگ زائران و مجاوران حضرت رضا(علیه‌السلام) در مشهد مقدس، 6/1/1379‏. [8]. فرمان 8 ماده‏اى به سران قوا، 10/2/1380. [9]. سخنرانی تاریخی امام خمینی(ره) بعد از حمله‌ی دژخیمان پهلوی به مدرسه‌ی فیضیه. [10]. بیانات رهبر معظم انقلاب در روز تنفیذ حکم ریاست جمهوری احمدی نژاد، 12 مرداد 1384. [11]. بیانات در خطبه‌ی نماز جمعه، 29 مهر 1384. [12]. جام‌جم آنلاین، شاه سلطان حسین کیست؟، چهارشنبه 4 در ماه 1387. [13]. Judasz Tadeusz Krusinsky [14]. همان *محمد امین آبادی؛ کارشناس مسایل سیاسی
ارسال نظر: