اخبار آرشیوی

کدخبر: 326126

شاخص‌های انتخابات در"مکتب امام"/ عدالت/ ۵۹-رهبر معظم انقلاب: هرکس که بخواهد در محیط زندگى مردم منشأ عدالت شود، اوّل باید در درونِ خود تقواى الهى را رعایت کند/ برای استقرار عدالت، انسان‌هاى عدالت‌‌طلب، باید با زبان قدرت با زورگویان حرف بزنند

بخشی از بیانات رهبر معظم انقلاب در باب "عدالت" : عدالتى که ما در انتظار آن هستیم - عدالت حضرت مهدى علیه‌السّلام که مربوط به سطح جهان است - با موعظه و نصیحت به دست نمى‌آید؛ یعنى مهدى موعودِ ملتها نمى‌آید ستمگران عالم را نصیحت کند که ظلم و زیاده‌ طلبى و سلطه ‌گرى و استثمار نکنند. با زبان نصیحت، عدالت در هیچ نقطه عالم مستقر نمى‌شود. استقرار عدالت، چه در سطح جهانى - آن طور که آن وارث انبیا انجام خواهد داد - و چه در همه بخشهاى دنیا، احتیاج به این دارد که مردمان عادل و انسانهاى صالح و عدالت ‌طلب، قدرت را در دست داشته باشند و با زبان قدرت با زورگویان حرف بزنند. کسانى که طرفدار عدالت هستند، در مقابل زورگویان و زیاده‌ طلبان و متجاوزان به حقوق انسانها باید خود را به قدرت مجهز کنند. در همین آیه کریمه قرآن که راجع به قسط صحبت مى‌کند و مى‌گوید خداى متعال همه پیغمبران را فرستاد، «لیقوم النّاس بالقسط»؛ براى این‌که قسط و عدالت را در جامعه مستقر کنند، بلافاصله مى‌فرماید: «و انزلنا الحدید فیه بأس شدید و منافع للنّاس»؛ یعنى پیغمبران علاوه بر این‌که با زبان دعوت سخن مى‌گویند، با بازوان و سرپنجگان قدرتى که مجهز به سلاح هستند و با زورگویان و قدرت‌طلبان فاسد، معارضه و مبارزه مى‌کنند... لذا شما مى‌بینید از روزى که نظام اسلامى به وجود آمد - یعنى اسلام مجهّز به قدرتِ یک ملت بزرگ و امکانات یک کشور و دولت بزرگ شد - دشمنان اسلام حرکت اسلام را جدى گرفتند و علاقه‌مندان و طرفداران اسلام هم در اطراف و اکناف عالم امیدوار شدند. بیانات در دیدار مسؤولان و کارگزاران نظام، به مناسبت عید مبعث - 1381/07/30 مفاهیم گوناگونى که شُعب مختلف عدالت دارد، در وجود امیرالمؤمنین درهم ‌تنیده است. در وجود او عدالت به معناى انسانىِ آن هم به طور کامل متجلى است. عدالت انسانى در دو قلمرو فردى و اجتماعى، خود را نشان مى‌دهد؛ عدالت یک انسان در قلمرو فردى او، و عدالت یک انسان در زمینه حکومت و فرمانروایى او، که به آن عدالت اجتماعى مى‌گوییم. هر دوى اینها در زندگى امیرالمؤمنین برجسته است. در امیرالمؤمنین عدالت شخصى در حد اعلى‌ بود؛ همان چیزى که از آن به تقوا تعبیر مى‌کنیم. همین تقواست که در عمل سیاسى او، در عمل نظامى او، در تقسیم بیت‌المال توسط او، در استفاده او از بهره‌هاى زندگى، در هزینه کردن بیت‌المال مسلمین، در قضاوت او و در همه شؤونِ او خودش را نشان مى‌دهد. در واقع در هر انسانى، عدالت شخصى و نفسانى او، پشتوانه عدالت جمعى و منطقه تأثیر عدالت در زندگى اجتماعى است. نمى‌شود کسى در درون خود و در عمل شخصىِ خود تقوا نداشته باشد، دچار هواى نفس و اسیر شیطان باشد، اما ادّعا کند که مى‌تواند در جامعه عدالت را اجرا کند. هرکس که بخواهد در محیط زندگى مردم منشأ عدالت شود، اوّل باید در درونِ خود تقواى الهى را رعایت کند. تقوا؛ یعنى مراقبت براى خطا نکردن. البته معناى این حرف آن نیست که انسان خطا نخواهد کرد؛ خیر. بالأخره هر انسانِ غیر معصومى دچار خطا مى‌شود؛ اما این مراقبت، یک صراط مستقیم و یک راه نجات است و از غرق شدن انسان جلوگیرى مى‌کند و به انسان قدرت مى‌بخشد. نیاز عمده امروزِ کشور ما عدالت است. مردم از تبعیض رنج مى‌برند. مسؤولان کشور ...اگر مى‌خواهند آنچه را که نیاز حقیقى مردم است، اعمال کنند، باید به عدالت بیندیشند. اگر فکر و انگیزه عدالت در دلها زنده باشد، آن‌گاه فرصت، کار و توفیق براى بازکردن گره‌ها یکى یکى به وجود خواهد آمد؛ بیکارى و مسائل اقتصادى و مشکلات گوناگونى که در زمینه‌هاى فرهنگى وجود دارد، حل مى‌شود و رشد علم در دستگاههاى علمى و در دانشگاهها ممکن خواهد شد. بیانات در خطبه‌هاى نماز جمعه تهران - ‌1379/12/26
ارسال نظر: