اخبار آرشیوی

کدخبر: 334644

پایگاه "برهان" در گفتگو با چند فعال رسانه‌ای به بررسی تکثر طیف‌های مختلف سیاسی در انتخابات مجلس پرداخت/ "آقایان حاضر در جریان‌های سیاسی باید طوری عمل کنند که زیبنده‌ انقلاب اسلامی باشند، نه به سبک و سیاق شبه‌دموکراسی‌های غربی"

برهان نوشت: مشارکتی بی‌نظیر...و اینک اصولگرایان/ گفت‌وگو با فعالین رسانه‌ای کشور(11)؛ تکثر طیف‌های سیاسی؛ فرصت یا تهدید؟ بعد از انجام تکلیف مردم در امر مشارکت و تمام‌شدن رقابت‌های انتخاباتی، آنچه انتظار می‌رود این است که نمایندگان منتخب با پرهیز از مسایل چالشی، حاشیه‌ای و دشمن‌شاد‌کن، فضای همدلی و همکاری جهت تحقق هر چه بیشتر مطالبات مردم، حل مشکلات آنان و انتقال آن به مسؤولین نظام را فراهم سازند. گروه فرهنگی - اجتماعی برهان؛ نهمین دوره‌ی انتخابات مجلس شورای اسلامی بی‌تردید یکی دیگر از شگفتی‌‌های نظام مقدس اسلامی ایران است؛ مشارکت بالای مردم و اعتماد مجدد ملت به جریان‌های ولایت‌مدار دو عاملی هستند که این روزها مورد چالش‌های دشمنان در داخل و خارج شده است. اما حال، بعد از انجام تکلیف مردم در امر مشارکت و تمام شدن رقابت‌های انتخاباتی و پیروزی طیف اصولگرا در این انتخابات، مهم‏ترین وظیفه‌ی نمایندگان مجلس علاوه بر همت گماشتن هر چه بیشتر درحفظ نظام، برآورده کردن مطالبات مردم و بیان مشکلات آنان و انتقال آن به مسؤولین نظام، پرهیز از مسایل حاشیه‌ای و کمر همت بستن بر تحقق هر چه بیشتر «وحدت» است . در خصوص بررسی پاره‌ای از مطالبات، ضرورت و چگونگی «تحقق وحدت» با دو «فعال رسانه‌ای»، به گفت و‌گو نشسته‌ایم. میثم نیلی؛ مدیر مسؤول سایت «رجا نیوز»؛ با توجه به پایان یافتن رقابت‌های انتخاباتی، مطالبه‌ی شما به عنوان یک فعال رسانه‌ای از نمایندگان مجلس چیست؟ و در خصوص شرایط کشور و منطقه، ضرورت «حفظ وحدت» بین نمایندگان مجلس را چگونه ارزیابی می‌کنید؟ نکته‌ی اول، این که قدر این حضور مردم را با آماده شدن برای خدمت‌رسانی و خدمت‌گزاری هرچه بیش‌تر بدانند. این حضور واقعاً حضور معناداری بود. مردم اعتماد ویژه‌ای کردند و رأی قاطعی به نمایندگان دادند. به نظر بنده جریان اصول‌گرایی با هر سلیقه و نگاهی که در این انتخابات شرکت کرده، توانسته است از مردم رأی اعتماد بگیرد و بایستی قدر این نعمت را بداند و با عالمانه‌، شبانه‌روزی و بی‌منت اِن‌شاءالله این حق را به جا آورد. نکته‌ی دوم، کنار گذاشتن دعواها و رقابت‌های قبل از انتخابات است. این مسایل بایستی به طور حتم فروکش کند و به فضای کار، همدلی و تعامل بین نماینده‌ها تبدیل شود چون این نماینده‌ها با هم یک قوه را تشکیل می‌دهند و طبیعتاً بایستی این فضای همدلی و همکاری بین آن‌ها وجود داشته باشد، اگرچه دعواهای طلبگی یا کارشناسی همیشه سر جای خودشان محفوظ هستند. نکته‌ی سوم، فکر می‌کنم رسانه‌ها سؤال‌های جدی در ارتباط با میزان هزینه‌ کرد و تبلیغات کاندیداها دارند. خود بنده به عنوان یک عنصر رسانه‌ای در این زمینه از نماینده‌های محترم مجلس که انتخاب شده‌اند یا کسانی که به دور دوم رسیده‌اند، سؤال دارم که این پول‌ها را از کجا به دست آورده‌اند و در واقع این هزینه‌ کرد چگونه و از کجا صورت گرفته است. این سؤال بسیار جدی و تعیین‌ کننده است؛ هم برای کسانی که وارد مجلس می‌شوند، از آن جهت که بالاخره باید پاسخ‌گوی مردم و موکلین خودشان باشند، هم برای کسانی که به دور دوم انتخابات راه پیدا کرده‌اند، از آن جهت که برای مردم و به طور عمومی رسانه‌ها شفاف‌سازی کنند و معلوم شود این هزینه‌ها از کجا آمده و چگونه خرج شده است. علاوه بر این‌ها، یک حرف عمومی هم خطاب به تمام نماینده‌های فعلی و آینده‌ی مجلس وجود دارد و آن این است که نظام جمهوری اسلامی دارای قانون اساسی است و قانون اساسی می‌گوید که رکن رکین نظام جمهوری اسلامی، ولایت فقیه است. اگر قرار باشد که نماینده‌های مجلس در ارتباط با ولایت فقیه آن میزان اعتقاد، التزام و ولایت‌پذیری را نداشته باشند، حتماً مردم با آن‌ها برخورد خواهند کرد؛ یعنی، این طور نیست که کسی رأی بیاورد و وقتی وارد مجلس شد شروع به اجرای نمایش ولایت‌ ناپذیری و عدم رعایت اصول قانون اساسی و شرع مبین کند. همان طور که می‌دانید بحث ولایت فقیه جزو اصول تشیع است. بنابراین کسانی که این مسأله را رعایت نکنند و به اصل ولایت فقیه التزام نداشته باشند؛ حتماً مردم، یعنی موکلان آن‌ها، وکالتشان را از آن‌ها پس خواهند گرفت و آن‌ها را از مجلس بیرون می‌کنند. مردم تحمل نماینده‌ای را که بخواهد در برابر ولی امر بایستد، ندارند. فکر می‌کنم یکی از توصیه‌های مهم به نماینده‌های مجلس می‌تواند این باشد که هر چه قدر می‌توانند برای خدمت‌رسانی بهتر به مردم با یک‌دیگر و دولت تعامل داشته باشند. بالاخره اگر دولت می‌خواهد به مردم خدمت کند و این خدمت‌گزاری را به صورت عالمانه انجام دهد، مجلس باید به او کمک کند و با سهل‌گیری هم باید این کار را انجام دهد. طبق فرمایش مقام معظم رهبری، این وظیفه‌ی مجلس است. خدای‌ ناکرده دعواها و درگیری‌های سیاسی که مربوط به حواشی دولت و مجلس است نبایستی باعث شود که چوب لای چرخ خدمت‌رسانی به مردم گذاشته شود. در مسیری که مجلس در آن قرار دارد باید به خدمت به مردم و نوکری آن‌ها بسیار توجه شود. مجلس بایستی به این مسیر توجه کند تا خدای‌ ناکرده با نبود همگرایی یا وجود برخوردهای ناسالم و نادرست باعث رکود خدمت‌رسانی به مردم نشود. علی خضریان؛ پژوهشگر مسایل سیاسی، مدیر مسؤول «خبرنامه دانشجویان ایران»؛ امروز بر کسی پوشیده نیست که نفس انتخابات زمینه‌ی اثبات خیلی از مسایل را فراهم می‌کند. به خصوص انتخابات گذشته به دلیل نشاط توده‌های مردم در پای صندوق‌‌های رأی زیباترین تجلی آزادی و مردم‌سالاری دینی در نظام جمهوری اسلامی بود. تقریباً می‌توانم بگویم هر ایرانی مسلمانی که پای صندوق‌های رأی می‌رفت از دیدن آن صحنه‌ها واقعاً مشعوف می‌شد. این انتخابات نشان داد که استقامت ملت ایران بر اصول و آرمان‌هایش مثل سد عظیمی در برابر تمامی تهدیدهاست که از کیان ملی و اسلامی ما دفاع می‌کند. بنده عمیقاً اعتقاد دارم پیوند مردم و رهبر فرزانه‌ی انقلاب مهم‌ترین عنصر پیش‌برنده در تمامی امور از جمله این انتخابات است. این عنصر، هم‌چون سایر نقاط عطف تاریخی، در انتخابات 12 اسفند ماه دوباره متجلی گردید. در کنار این‌ها، از جهاتی تکثری در بین گروه‌های سیاسی وجود داشت که به نظر بنده هم فرصت بود و هم می‌توانست تهدید باشد. البته هم‌چنان هم ظرفیت آن برای تبدیل شدن به فرصت و تهدید موجود است. وجود سلایق و برنامه‌های متنوع و گوناگون در این انتخابات به دلیل چالش‌ها و اختلاف نظرها بر سر اولویت‌ها و برنامه‌های مجلس آینده بود. به وجود آمدن این رقابت جدی، به نقد کشیده شدن مواضع و رویکردهای گروه‌ها و مسایلی از این دست هم می‌تواند فرصتی مغتنم برای کشور باشد که مسیر رشد و ترقی را در چارچوب رسیدن به بلوغ سیاسی و تحقق عدالت اجتماعی هموارتر کند و هم ممکن است در صورتی که در مسیر درست هدایت نشود، آسیب‌هایی جدی به کشور وارد کند. به نظر بنده چند آسیب از این زاویه می‌تواند به ما وارد شود؛ اول این که اگر این تکثر به جای رقابت بر سر برنامه‌ها و هدایت مجلس به سمت منطق، به نزاع و قبیله‌کشی و گروه‌کشی بینجامد، به یک تهدید تبدیل خواهد شد. اگر بی‌اخلاقی، ستیزه‌جویی و تخریب جای جوانمردی و اخلاق را بگیرد، آن وقت آن تکثر نه تنها فرصت نیست، بلکه یک تهدید به حساب می‌آید. البته بنده اعتقاد ندارم که این گونه می‌شود، بلکه فقط خطرها و تهدیدهایی را مطرح می‌کنم که رسانه‌ها به عنوان عناصر پیش‌برنده باید به آن‌ها توجه کنند. ما اگر این ظرفیت‌ها را امروز شناسایی نکنیم و تهدید‌های آن را با هم مرور ننماییم، ممکن است خودمان به این مسایل دامن بزنیم. در مجموع بنده معتقدم که تکثر و رنگارنگی جریان‌های موجود در انتخابات ظرفیتی برای ایجاد مشارکت حداکثری بود و باید اصل این ماجرا را ستود؛ یعنی، به هیچ وجه بنده معتقد به این نیستم که تمامی جریان‌ها باید خودشان را در یک قالب ارایه می‌کردند، اما از سویی دیگر معتقدم که این موضوع نباید تبدیل به یک درگیری شود. به طور حتم نظارت مردم، نخبگان و رسانه‌ها می‌تواند به هدایت و بهره‌برداری مطلوب از فضای متکثر سیاسی موجود کمک شایانی کند. در فضای متکثر فعلی بعضی از جبهه‌ها و ائتلاف‌های انتخاباتی الزاماً در چینش کاندیداها و تدوین ساختارها و مدل انتخاباتی به شاخص‌های اعلامی خودشان پای‌بند نبودند. به عنوان مثال یکی از اصطلاحات متداولی که این روزها در جریان‌ها و گروه‌های سیاسی به عنوان شاخص‌انتخاب کاندیداهای اصلح و کارآمد مطرح می‌شد این بود که کارنامه‌ی نامزدها باید با فتنه‌ی سال 88 و هم‌چنین جریان‌های انحرافی مطابقت داده شود. البته بگذریم از این که عموم جریان‌های سیاسی اصول‌گرا هنوز تعریف دقیق، شفاف و صریحی از مصادیق تقابل و برائت از فتنه‌ی 88 و جریان انحرافی ارایه نکرده‌اند. با این همه، اگر بخواهیم به همین تعریف حداقلی موجود اکتفا کنیم، بسیار ملموس می‌توانیم مشاهده کنیم که هم ساکتین فتنه و هم ساکتین انحراف در برخی از جبهه‌ها و لیست‌‌های انتخاباتی به طور هم‌زمان حضور داشتند. این در حالی است که همه‌ی این جریان‌ها به شدت در مواضع خودشان از جریان فتنه و انحراف اعلام انزجار کرده‌اند. بنده باز هم شفاف‌‌تر می‌گویم؛ در یک گروه سیاسی شخصی که به گواه اسناد و عموم نیروهای انقلاب جزو ساکتین فتنه بود در زمره‌ی نخبگان و خواص ضد فتنه قرار گرفته است. در جبهه‌ای دیگر فردی که نسبت رییس‌ جمهور و لیدر جریان انحرافی را مثل شهید «رجایی» و «کشمیری» می‌داند در زمره‌ی نخبگان ضد انحراف جای گرفته است. این نشان می‌دهد که جریان‌های سیاسی خیلی هم به آنچه اعلام کرده‌اند، پای‌بند نبوده‌اند. آقایان حاضر در گروه‌ها ‌و جریان‌های سیاسی باید طوری عمل کنند که زیبنده‌ی مردم و انقلاب اسلامی باشند، نه به سبک و سیاق شبه‌دموکراسی‌های غربی. به هر حال باید بپذیرند که رقابت پایان یافته است و در این رقابت این نقد حتی به جبهه‌ها و جریان‌های فکری اصول‌گرا وارد بود؛ یعنی، خیلی‌هم بر مبنای آنچه می‌گفتند عمل نکردند. بنابراین وقتی خودشان هم خیلی به این مسایل پای‌بند نبودند، امروز که انتخابات تمام شده است، به نظر می‌رسد باید اولویت اصلی‌شان رفع مشکلات کشور باشد، نه آن دعواهای قومی و قبیله‌ای. این انتخابات از چند منظر لااقل برای بنده دارای نکات جدیدی بود. یکی این که برخی از جریان‌ها و گروه‌های سیاسی به راحتی به خودشان اجازه دادند که خودشان را به مقام معظم رهبری منصوب کنند. دیگری این که برخی رسانه‌ها که با بودجه‌ی سازمان‌ها و نهادهای عمومی و اموال مردمی اداره می‌شوند به صورت مستقیم به نفع یکی از گروه‌ها در انتخابات ورود پیدا کردند. نکته‌ی دیگر این که بعضی افراد که تا دیروز در یک جبهه و اردوگاه سیاسی بودند امروز به خاطر انتخابات به صورت یک‌دیگر چنگ انداخته‌اند. این‌ها نکات تهدید‌آمیز این انتخابات بودند. اما ملت ایران در سخت‌ترین صحنه‌ها و در لحظاتی که بسیاری از خواص و نخبگان توان تشخیص مسیر حق را نداشتند یا نخواستند داشته باشند، با اتکا به شاخص‌های گفتمان انقلاب اسلامی و نه با افراد، تابلوها و رنگ‌ها مسیر درست را پیدا کردند و به تکلیف خود عمل کردند، هم‌چنان که در انقلاب 57، 8 سال دفاع مقدس و فتنه‌ی 88 این کار را انجام دادند. این بار هم فارغ از حب ‌و ‌بغض‌های حزبی و گروهی و تنگ‌ نظری‌های حاکم بر برخی از این جریان‌های سیاسی دست به انتخاب نامزدهای خودشان زدند. در واقع ملت این تهدید را تا اینجا تبدیل به فرصت کرده‌است. هر چند جریان‌های سیاسی آن خطاها را مرتکب شده‌اند، اما مردم باز هم این تهدید را به فرصت تبدیل کرده‌اند. حالا ما از جریان‌های سیاسی می‌‌خواهیم این فرصت و ظرفیتی که ملت برای آن‌ها ایجاد کرده‌اند، حفظ کنند، ما از جریان‌های سیاسی چندان انتظار نداریم آن تهدیدهایی را که خودشان ایجاد کرده‌اند به فرصت تبدیل کنند، چرا که تاریخ و سوابق این آقایان نشان داده است چنین کارکردی از آن‌ها بر نمی‌آید. ما فقط از آن‌ها می‌خواهیم این فرصتی را که ملت حاصل کرده‌اند و آن هم بر اساس عهدشان با رهبر انقلاب بود، حفظ کنند. جریان‌های سیاسی باید فرصتی را که در اختیارشان قرار گرفته است حفظ کنند و آن را به برادری تبدیل نمایند. انتظار ما هم به عنوان اهالی رسانه از آن‌ها این است که اولویت‌های اصلی‌‌شان در مجلس معطوف به دعواهای گروهی و سیاسی نباشد، بلکه به مشکلات و دغدغه‌های اصلی بدنه‌ی اجتماع بپردازند، چون رسانه‌ها جدای از ملت نیستند و به هیچ وجه انتظاراتی جدای از ملت ندارند. رسانه‌ها اتفاقاً ندای ملت و برآیند نگاه‌های آنان هستند که در شکل‌های مختلف در عرصه‌های رسانه‌ای کار می‌کنند. بنابراین ما انتظاراتی به جز انتظارات عمومی مردم نداریم. آنچه امروز رسانه‌ها را امیدوار کرده فرصت حاصل شده از عهد ملت با رهبری است. در آخر نکته‌ای برای نامزدهایی که انتخاب نشده‌اند، بگویم. در مکتب امام(ره) هدف از شرکت در انتخابات به هیچ وجه صرف وارد شدن به مجلس نبود، بلکه همین که افراد در مسیر ورود به مجلس چه می‌گویند و چه طور رفتار می‌کنند نیمی از این راه مهم و پر مخاطره است. بنابراین چه آن‌ها که وارد مجلس شده‌اند و چه آن‌هایی که رأی نیاورده‌اند تا اینجا نیمی از راه را رفته‌اند. نیمی دیگر برای آن‌هایی که وارد مجلس شده‌اند این است که به آنچه گفته‌اند و رفتار کرده‌اند عمل کنند و برای آن‌هایی که وارد مجلس نشده‌اند نیمه‌ی دیگر راه این است که بر آنچه گفته‌اند و رفتار کرده‌اند، پای‌بند بمانند و به رأی مردم احترام بگذارند، هم‌چنان که تا این لحظه در این انتخابات این گونه بوده است. از این به بعد هم در هر جایگاهی که قرار می‌گیرند در آن حوزه‌ی انتخاباتی برای منتخبین ملت سنگ‌اندازی نکنند، بلکه خودشان را ارتقا دهند. به هر حال این جزو ظرفیت‌های مردم‌سالاری دینی است که می‌توانند خودشان را ارتقا دهند تا در دوره‌های بعدی اقبال مردم به آن‌ها بیش‌تر شود. هم‌چنین ببینند مردم به چه دلیل به آن‌ها اقبال نداشته‌اند و نقاط ضعف خودشان را برطرف کنند یا اگر نقاط قوتی بوده است که نتوانسته‌اند خوب بروز دهند، آن‌ها را بهتر نمایان سازند. ما در رسانه‌ها خواهش‌مان از این دوستان این است که در این چهار سال در حوزه‌های انتخاباتی‌شان سنگ‌اندازی نکنند و ظرفیت ارتقا و تحقق عدالت را در دهه‌ی چهارم انقلاب تسریع نمایند. با تشکر از این‏که وقت خود را در اختیار «برهان» قرار دادید
ارسال نظر: