اخبار آرشیوی

در همه بخشهاى کشور - صنعت، مسکن، راه، تولیدات زیر بنایى، خدمات گو ناگون، علم و آموزش و پرورش و امثال اینها - مجموعه‌ اى از وظایف سنگین بر دوش همه ما قرار دارد. همه ما مسؤولیت داریم که این کارهاى بزرگ را بکنیم تا کشور را به نقطه مطلوب آبادانى برسانیم و آبروى اسلام و کشور و این ملت را در مقابل چشم جهانیان حفظ کنیم. این وظیفه، به چه چیزى احتیاج دارد؟ در درجه اوّل به این احتیاج دارد که مسؤولان کشور و آحاد مردم، با وحدت کلمه وارد میدان کار شوند. ما باید با هم باشیم؛ همه باید با هم باشند و به سوى یک جهت حرکت کنند تا بتوانند کار انجام دهند. با اختلاف کلمه، کارى صورت نمى ‌گیرد. جماعتى که در یک جاده اسفالته راه افتاده‌ اند تا به مقصدى بروند - ولو جاده اسفالته است و خطر و مهلکه ‌اى هم در راه نیست - اگر در وسط جاده، سرِ یک بهانه به جان هم بیفتند و با هم اختلاف کنند، از راه خواهند ماند؛ چه برسد به این ‌که موانع بسیارى هم در راه باشد؛ چه برسد به این ‌که دشمنانى هم در کمین باشند؛ چه برسد به این‌ که راه، طولانى هم باشد. در این‌ گونه مواقع، راهروان باید بیش از معمول دامنها را به کمر بزنند؛ کمرها را ببندند؛ به هم کمک کنند و هیچ چیزى جز حرکت به سمت جلو را در نظر نداشته باشند تا بتوانند این مسیر مهم و افتخارآفرین و البته دشوار را طى کنند. این شرط اوّلِ هر پیروزى و موفقیّت است. ببینید کشورهایى که دچار اختلاف شدند، بر سرشان چه آمد. امروز مهمترین امید دشمنان ملت ایران و نظام اسلامى و انقلاب یک چیز است و آن این است که دولت و نظام جمهورى اسلامى نتواند خواسته‌هاى طبیعى ملت را برآورده کند…چشمِ امید دوخته ‌اند که نظام اسلامى نتواند نیازهاى مردم را برآورده کند، تا بگویند نظام اسلامى و اسلام نمى‌ تواند، مى‌خواهند نگذارند نظام اسلامى کار کند. راهِ نگذاشتن چیست؟ در درجه اوّل، ایجاد اختلاف و تضعیف نیروهایى است که مى‌خواهند براى استقلال و سربلندى این کشور کار کنند. امروز علاج دردهاى این کشور این است که قواى سه‌ گانه با وحدت کلمه و با همکارى با یکدیگر، برنامه ‌هاى منظّم و مرتّبى را که براى رسیدن به هدفهاى این نظام و آسایش مردم مورد نظر است، تعقیب کنند. امروز این وظیفه است. قواى سه ‌گانه نباید یکدیگر را تضعیف کنند. بیانات در دیدار کشاورزان به مناسبت هفته کشاورزى‌ - ۱۳۸۰/۱۰/۱۲