اخبار آرشیوی
الیاس نادران در گفتگو با سایت تحلیلی-تبینی"برهان": شکست احتمالی مذاکرات بغداد دامان کل اتحادیه اروپا و غرب را خواهد گرفت/ اصرار غیرمنطقی بر مطالبات زیادهخواهانه هزینههای گزافی را به اقتصاد رنجور کشورهای غربی تحمیل خواهد کرد
برهان، نوشت: کمتر از یک هفته تا برگزاری نشست ایران و 1+5 در بغداد باقی مانده و به رغم ارسال پالسهای مثبت از سوی غرب مبنی بر به رسمیت شناختن حق مسلم جمهوری اسلامی در دستیابی به فناوری هستهای صلحآمیز، این روزها شاهد تحرکات رسانهای آنها برای القای وابستگی حیاتی شرایط اقتصادی ایران با سرنوشت مذاکرات و در مجموع بالا بردن هزینه مذاکرات و فشار بر تیم مذاکرهکننده ایران هستیم؛ در این راستا و برای بررسی تأثیر این مذاکرات بر اقتصاد داخلی ایران با دکتر «الیاس نادران» عضو کمیسیون اقتصادی مجلس شورای اسلامی به گفتوگو نشستهایم؛ بعد از مذاکراتی که در استانبول صورت گرفت و بهدنبال انتشار اخباری مبنی بر مثبت بودن فضای مذاکرات، شاهد افت چشمگیر قیمت سکه و دلار بودیم، تحلیل شما از این موضوع چیست؟ آیا میتوان این موضوع را اینگونه تعبیر کرد که مذاکرات تا حد زیادی تأثیر مستقیم بر اقتصاد ایران داشته و در مقابل شکست احتمالی آن در دور بعد نیز به تبع، هزینههای سنگینی را برای ایران به همراه دارد؟ پدیدههای اجتماعی تک عاملی نیستند و نمیشود آنها را منحصر به یک عامل مشخص دانست؛ به همین دلیل نوسان بازار ارز و سکه را نمیتوان
فقط متأثر از یک اتفاق ارزیابی کرد. بازار سکه و ارز متأثر از قیمتهای جهانی، فعالیتهای اقتصادی داخلی، سیاستهای ارزی پولی و مالی دولت و مجموعهای از مؤلفههاست؛ در واقع باید مجموعهای از مؤلفهها کنار هم قرار بگیرند تا این اتفاق رخ دهد. اما در هر صورت با توجه به اینکه چشم انداز مثبتی تصویر شد و 1+5 حق مسلم مردم ایران را در داشتن چرخهی کامل سوخت پذیرفت طبیعتاً این موضوع عامل مثبتی در جهت منطقی شدن قیمت ارز و سکه در داخل کشور بود. به نظر شما هزینههای شکست احتمالی مذاکرات بغداد برای کدامیک از طرفین مذاکره کننده بیشتر است؟ در صورت شکست کدام طرف هزینههای سنگینتری را متحمل خواهند شد؟ چون مردم و دولت ایران و تمام نهادهای حاکمیتی همواره برای یک نبرد فرسایشی بلندمدت مالی و تجاری آماده بودهاند بنابراین با مجموعهی ظرفیتهای اقتصاد داخلی قادر به اداره امور خود هستند ولی طرفهای تجاری که این فرصت را از دست میدهند هرچه خود را به اعمال تحریمها مقیدتر کنند بیشتر آسیب میبینند؛ چرا که آنها کوچکترین آشنایی با ابعاد این مدل اقتصادی ندارد. در این راستا میتوان به موضوع تحریم نفتی اشاره کرد که به وضوح این خسارات قابل
مشاهده است. آنها در رویارویی با بحرانهای داخلیشان نهایتاً به این تصمیم عاقلانه که البته بویی از سرشکستگی هم داشت رسیدند که بحث تحریم نفتی ایران را از دستور کار خود خارج سازند. سایر موارد مربوط به تحریمهای مالی و تجاری نیز با همین شرایط مواجه هستند و هر چه آنها زودتر به این نتیجه برسند که تحریمها را متوقف کنند زیانهای جبران ناپذیر کمتری را متحمل خواهند شد. از این منظر به اعتقاد بنده عواقب شکست احتمالی مذاکرات نه تنها اعضای 1+5 بلکه دامان کل اتحادیه اروپا و غرب را خواهد گرفت. از این رو اصرار غیرمنطقی بر مطالبات زیادهخواهانه هزینههای گزافی را به اقتصاد رنجور این کشورها تحمیل خواهد کرد. شکست احتمالی مذاکرات نه تنها اعضای 1+5 بلکه دامان کل اتحادیه اروپا و غرب را خواهد گرفت. از این رو اصرار غیرمنطقی بر مطالبات زیادهخواهانه هزینههای گزافی را به اقتصاد رنجور این کشورها تحمیل خواهد کرد. در این شرایط جایگاه اقتصاد مقاوتی را در جامعه چطور ارزیابی میکنید؟ ما تجربهای در سالهای اخیر داشتیم که از جهاتی شبیه به جنگ تحمیلی است؛ ما در یک نبرد نابرابر سخت توانستیم با ابتکار عمل فرماندهانمان و انتخاب زمین بازی درست
و با حداقل امکانات ارتش کاملاً مجهز و مکانیزه عراق را که مورد پشتیبانیهای تسلیحاتی زمینی، دریایی و هوایی قرار گرفته بود به زانو در بیاوریم. در سالهای اخیر در یک نبرد مالی و تجاری بینالمللی از همهی ابزارهای اعمال فشار علیه ایران استفاده شد تا مردم ایران را به زانو در بیاورند اما به نظر من مجموعه اقدامات دولت مردان و سیاستگذاریهای صحیح اتخاذ شده باعث شد دشمن ناکام بماند. امیدوارم مقاومت مردم ایران باعث بشود مذاکرات در بغداد باز چشم انداز روشنتری را پیش روی ایران بگذارد و طرفهای مذاکره کننده درک کرده باشند که هرچه فشارهای آنها بیشتر بشود انسجام ملی و تکیه بر توانمندیهای داخلی شدت پیدا خواهد کرد. مردم ایران نشان دادهاند که توانایی تبدیل تهدیدها به فرصتها را دارند و از آن فرصتها برای پیشرفت کشور حداکثر استفاده را میکنند؛ برای من تقریباً روشن است که مذاکرات بغداد میتواند چشم انداز روشنتر و امیدوار کننده تری را پیش روی اقتصاد ایران داشته باشد. میان دو مقولهی «اقتصاد مقاومتی» که مطرح شد و «دیپلماسی مقاومتی» چه ارتباطی میتوان متصور بود؟ در این مسأله همه ظرفیتهای کشور اعم از دیپلماسی رسانهای و
دیپلماسی عمومی باید در جهت آگاهیبخشی به مردم به کار گرفته شوند. در مجموع ظرفیتهای اجتماعی و ارتقای سرمایه اجتماعی در رابطه دو طرفه بین مردم و مسئولین و نیز اعتماد عمومی به حاکمیت، در کنار دیپلماسی خارجی فعال در سطح مقامات، طبیعتاً همگی با حوزههای اقتصادی مرتبط است. از این رو همه این وجوه اقتصادی سیاسی فرهنگی و اقتصادی باید برای مردم تبیین شوند. نقش رسانهها، مردم و مسؤولین در این مدل اقتصادی و دیپلماسی مقاومتی به طور جداگانه چگونه تعریف میشود؟ وقتی مسألهای برای کشور به مسألهی اصلی تبدیل شده و بر سر آن نوعی اتفاق نظر عمومی شکل میگیرد، همه آنهایی که در کشور مسؤولیت دارند باید به اندازه توانشان، از تمام ظرفیتهای موجود برای تحقق آن نظر عمومی استفاده کنند. در گذشته که دفاع مقدس اولویت اصلی ما بود همه وظیفه داشتند کمک بکنند و امروز هم که بحث مقاومتها در مقابل زیادهخواهیهای نظام استکبار است حتماً برای مقابله با تحریمها و تهدیدهای خارجی و نمایش اقتدار ملی در حوزههای سیاسی، اقتصادی و اجتماعی مردم و مسئولین باید سهیم باشند. انتظار میرود که تمام سطوح جامعه اعم از مسؤولین اجرایی و سیاسی کشور، گروههای
مرجعی که در مردم تأثیرگذار هستند مثل علما، اساتید دانشگاه، هنرمندان و... و نیز بدنهی جامعه باید این فضای عمومی را به نمایش بگذارند. اگر قوای مختلف در این زمینه همبستگی داشته باشند میتوانند دشمن را از موثر بودن تحریمها ناامید کنند و به این سمت برویم که در مذاکرات به یک بازی برد-برد فکر کنیم نه یک بازی برد-باخت.