اخبار آرشیوی
یک کارشناس مسائل سیاسی در پایگاه "برهان" نوشت: اگرچه تمرکزها و تلاش فتنهگران برای بازگشت به حاکمیت استوار شده اما حافظه تاریخی ملت ایران برگزینه عرض اندام این جریان خط بطلان کشیده است
محمدسعید ذاکری در مطلبی با عنوان فتنه و کابوس «بازگشت به حاکمیت» نوشت: پس از شکست فتنهی 88، معارضهی غرب و اپوزیسیون با نظام جمهوری اسلامی با تلفات سنگین استکبار و به نفع نظام به اتمام رسید، تیر خلاص انقلاب اسلامی بر پیکرهی غرب با بیداری اسلامی نواخته شد و گیجی و منگی مضاعفی بر دستگاه پر طمطراق دشمن، حاکم ساخت. این چنین بود که بازی، کاملاً به نفع انقلاب اسلامی و به ضرر غرب مغلوبه شد و حال آن که استکبار دیگر تیری هم بر چلّهی کمان نداشت تا آن را بار دیگر به سمت ما نشانه رود. سالها ترتیب نیرو، نفوذ دادن شبکهی نفوذیهای سیستمهای جاسوسی، افراد در آب نمک خوابیده و در حال انتظار استکبار برای روز مبادا و پلهای ارتباطی، همه و همه عیان شده و به اصطلاح، پلها از پشت سر خراب و ویران شده بود. از این رو بود که اپوزیسیون حتی اگر هم میخواست هماکنون و برای چند سال دیگر نمیتوانست «پز» نفاقآلود گذشته را تکرار کرده و ادعای همکاری با حاکمیت -در ظاهر- و براندازی از درون را دنبال نماید. بدین ترتیب بود که شعار «قهر» از حاکمیت، تحریم انتخابات، شرطگذاری برای انتخابات را برای خود برگزید تا رسوایی پدید آمده بیش از این
حیثیت او را از بین نبرد. به تعبیر دیگر تنها راه خروج از انزوای اپوزیسیون بیرونی، فتنهگران و اصلاحطلبان داخلی همین پس نشستن، نق زدن و به انتظار گذراندن بود تا با خرید زمان و از آب افتادن آسیابها، در این فرصت تجدید قوایی کرده، موضوع را تغییر داده و در آستانهی فرصتی جدید زمینهی بازگشت دوباره به حاکمیت را هموار نمایند. اپوزیسیون و اصلاحطلبان فتنهگر اما به خوبی تشخیص دادند که تنها راهکار عملی برای مقابله با جمهوری اسلامی همان بود که شکست خورد و اساساً به جز آن راهبرد، شیوهی دیگری قابل تصور نیست. آنان به درستی میدانند که ظرفیت انقلاب اسلامی آن چنان وسیع است که حتی وقتی در درون آن هم به دنبال پیادهسازی «حاکمیت دوگانه» یا «فروپاشی از درون» باشند، نمیتوانند گام عملی و مهمی را برای نیل به هدف خود بردارند تا چه رسد به آن که برخی بخواهند در فرسنگها دورتر از حاکمیت ملی جمهوری اسلامی با برگزاری سمینارها و کنفرانسها در صدد خدشه به اندیشهی ناب انقلاب اسلامی برآیند. اما همان گونه که ذکر شد، این راه نیز حداقل طی 15 الی 20 سال گذشته در عین آن که با کمال ظرافت، دقت و در پوششهای چند لایهی اطلاعاتی و نرم امنیتی و
فرهنگی رخ داد اما راه به جایی نبرد و سرانجامش با فروپاشی برنامهریزیها در سال 88 به محاق کشیده شد ولی دست تهی غرب از نحوهی مواجهه با پدیدهی «انقلاب اسلامی» منجر شد که به محض آن که نیروهای داخلی نظام اسلامی اندکی از سطح آتش خود برضد فتنهگران را تنزل داده و به بهانهی فضای انتخاباتی و سیاسی و یا حتی برخی چالشهای بیحاصل میان قوا، فرصتی را مهیا دیدند، دستی میان درِ در آستانهی بسته شدن مقابل خود قرار دهند تا بعدها به تلاش مضاعف و البته بهره بردن از موقعیتهای جدید، فضای تازهای برای خود دست و پا نمایند. حکایت رأی دادن «خاتمی» در دور اول انتخابات مجلس شورای سلامی دقیقاً ناشی از همین نکته است. او چنانچه از برخی اظهارنظرهایش نیز هویداست، نه به دنبال بازگشت به نظام اسلامی و عقبنشینی از شروط خود، بلکه در صدد آن است که به هر نحو ممکن مانع بسته شدن کامل درِ نفوذ به حاکمیت شود. این اقدام گرچه در ابتدا و به ظاهر مورد شماتت بیرونیها قرار گرفت اما بعدها و با دریافت عمق فجایعی که به بار آورده بودند، مقبول تمامی طیفهای خارجنشین قرار گرفت. از این روست که راهبرد بازگشت به حاکمیت و تلاش بر تکرار آنچه ایشان در گذشته
انجام داده بودند را میتوان راهبردی مبتنی بر واقعیت دانست. راهبردی که نشان میدهد نخست، نه تنها قهر ایشان از حاکمیت تاکتیکی و نوعی فرار به جلو بوده است بلکه اساساً ادامه دادن راهبرد تحریم به معنای واگذاری کل نتیجه به جمهوری اسلامی و البته شعلهور شدن آتش دامنگیر بیداری اسلامی به دامان غرب خواهد بود و دوم، این راهبرد ناشی از آن است که دست دشمن بسی خالیتر از آن چیزی است که در مواجهه با انقلاب اسلامی نشان میدهد. اما بازگشت به نظام اگرچه به معنای «غلط کردن» و کوتاه آمدن از تمامی ادعاها و جوّسازیهای سالیان گذشته و به خصوص غائلهی فتنهی 88 در منظر عمومی داخل و بینالمللی تفسیر و تعریف خواهد شد اما این فایده را نیز در بر دارد که با معارضهی دائمی و از درون با نظام اسلامی، قدرت مهارناشدنی انقلاب اسلامی را اندکی تنزل داده و به این شیوه کمکی به نفس به شماره افتادهی غرب در بیداری اسلامی منطقه و بحرانهای اقتصادی، اجتماعی و سیاسی درون خود خواهد نمود. در این بین اما به تعیین آهنگ حرکت به سمت این راهبرد همچون آهنگ حرکت اپوزیسیون پیش از فتنهی 88 نخواهد بود. چرا که از یکسو اذهان ملت به هیچوجه آمادگی پذیرش حرکت
دوبارهی فتنهگران را نداشته و ممکن است با مواجههای همچون 9 دی 88، سیلی خانمان برانداز این حرکت جدید را نیز با مهر ابطال مواجه سازد و از سوی دیگر استعداد اطلاعاتی، فرهنگی و امنیتی لازم، حرکت فتنهگران را پشتیبانی نمیکند. از این جهت است که باید در بستر زمان، به صورت کاملاً نرم و آهسته، امواج فشارها برضد این جریان در داخل به کنار زده شده و آن وقت با شروع دوبارهی حرکت، گامهای بعدی برداشته شود. از این روست که بستهی رسانه برای زمینهچینی و بسترآفرینی، بهترین و مؤثرترین راهکارهای فعلی خواهد بود. این چنین است که با نگاهی به رسانههای جریان فتنه، تطهیر این جریان در داخل به خوبی مشاهده میشود. پوشش تبلیغی اخبار فتنهگران و رؤسای آن در مطبوعاتی همچون «شرق، اعتماد، مهرنامه و ...» و یا درج یادداشتهایی از ایادی فتنه نظیر «ابوالفضل فاتح» در «خبر آنلاین» همگی در این فرآیند قابل تفسیر است. به نظر میرسد اما علیرغم آنچه جریان فتنه سعی در ابلاغ آن به جامعه دارد، این جریان نامزد اصلی و تعیین کنندهای نیز برای انتخابات یازدهم ریاست جمهوری خود در نظر نگرفته و تنها چند مهرهی دست چندم خود نظیر «حسن روحانی، جهانگیری، عارف و
...» را به معرض عیارسنجی جامعه خواهد فرستاد. این برای آن است که نخست برای آمادگی اذهان عمومی فرصتی را مهیا نموده، خود را تطهیر کرده و چهرههای اصلی برای فرصتی دیگر و مخفیتر باقی بمانند و دوم فعالیت و تمرکز اصلی بر انتخابات شورای اسلامی شهر و روستا که همزمان با ریاست جمهوری برگزار میشود - و البته محتمل است که عمده تمرکز نیروهای انقلاب بر انتخابات ریاست جمهوری قرار گیرد- صورت بپذیرد تا بدین روش گامی عملی برای حضور دوباره در نظام فراهم آید. اینها همه اما در حالی است که واقعیت صحنهی کاملاً خطای فاحش اپوزیسیون و فتنهگران داخلی را نشان میدهد. انتخابات مجلس شورای اسلامی و پاکیزهتر شدن نسبی آن نسبت به مجلس هشتم، حقیقتی عینی، ملموس و تجربه شده است که نشان میدهد 9 دی 88 همچنان در حال شکستن سدهای فتنهگران و از هم پاشیدن برنامهریزیهای آنان است. بدین ترتیب اگرچه تمرکزها و تلاش فتنهگران برای بازگشت به حاکمیت استوار شده اما به واقع حافظهی تاریخی ملت ایران برگزینهی عرض اندام به این جریان خط بطلان کشیده است. واقعیت آن است که اگر گروهکهایی همچون «نهضت آزادی، ملی- مذهبیها، چریکهای فدایی، منافقین خلق و ...»
توانستند بار دیگر وزنی از سطوح وزنکشی سیاسی کشور را تشکیل دهند، در کفهای قرار گرفته و عرض اندامی کنند، گروهکهایی همچون «مجاهدین انقلاب، مشارکت، خاتمی و ...» نیز خواهند توانست موقعیتدیگر حضور در حاکمیت را تجربه نمایند. افزون بر آن که نظام اسلامی روزنههای بازگشت این ورشکستهها را مسدود ساخته، مردم نیز در انتخابات مجلس نهم نشان دادند که نه تنها بودن و نبودن اپوزیسیون تأثیری در مشارکت آنان نخواهد داشت بلکه با بصیرت مثال زدنی خود وسط صحنه ایستاده و هرگونه طرح و برنامهی دشمن را ناکام خواهند ساخت. تجربه بارها این حقیقت را اثبات کرده است.