اخبار آرشیوی

کدخبر: 362864

حاشیه‌نگاری خبرنگار «نسیم» از مذاکرات بغداد/ روایت دوم- از توصیه‌ دانشجوی اصفهانی به تیم مذاکره کننده ایرانی در حرم امام موسی کاظم(ع) تا تلاش سخنگوی کاترین اشتون برای جهت‌دهی به رسانه‌های ایرانی

در خیمه ای که مرا یاد خیمه بازی های دیکتاتور معروف معدوم لیبی می اندازد، مشغول نگارش روایت دوم هستم و احتمالا روایت سوم را هم با استفاده از همین کیبورد خاکی خواهم نوشت. عصر روز سه شنبه یعنی دیروز، خبرنگاران ایرانی به دو تیم تقسیم شدند تا در دو نشست شرکت کنند. شرکت که چه عرض کنم؛ صرفا برای اینکه دو دقیقه ای لبخند و احوالپرسی دیپلماتیک ببینند تا هم آنتن تلویزیون و تلکس خبرگزاری ها برقرار باشد و هم دلشان برای تیم ایرانی تنگ نشود! دسته اول به سمت مجلس اعلا و دفتر عمار حکیم حرکت کرد و دسته دوم منتظر ماند تا حدود دو ساعت بعد به سمت نهاد ریاست جمهوری البته از نوعی عراقی اش حرکت کند. ما هم دسته دوم را انتخاب کردیم تا «مام جلال» را ببینیم. قبل از حرکت مطلع شدیم فعلا آقای جلیلی به محل دیدار نرسیده و ملاقات با حکیم انجام نشده است. این خبر معادل اضافه شدن دو ساعت به معطلی های این دو روز بود. به هر حال حرکت کردیم؛ پشت چراغ قرمز یکی از چهارراه های منطقه سبز بودیم که ناگهان متوجه حرکت خودروهای هیئت ایرانی شدیم. دوستان عراقی هم ما را در ریل کاروان ایرانی قرار دادند و با هم به سمت دفتر رئیس مجلس اعلای عراق رفتیم. این گونه بود که آقای جلیلی پس از دو ساعت، با عمار حکیم دیدار کرد. البته ما هم نفهمیدیم این دو ساعت به آن ها چگونه گذشت. برای رسیدن به برنامه بعدی جلیلی، یعنی ملاقات با طالبانی و زیارت دو دقیقه ای ایشان، عازم کاخ ریاست جمهوری شدیم. قبل از ورود به محوطه ای که در اختیار کامل کردها بود، چند بار بازرسی شدیم. نکته مهمی که در روایت اول مغفول مانده بود، این است که ظاهرا عراقی ها اعتقادی به اشعه ایکس و دستگاه ایکس ری ندارند و هر جا لازم به تفتیش وسایل باشد، همان اول کار سگ را می آورند. البته به نظر می رسد این روش باگ زیادی دارد و این بازرسی کمی احمقانه است! به هر حال پس از تفتیش طبیعی و حیوانی و تحویل موبایل و کارت شناسایی، وارد شدیم. راستش را بخواهید کاخ ریاست جمهوری بیشتر شبیه پادگان بود تا کاخ! نکته جالب در این دیدار، این بود که ظاهرا طالبانی مشکل راه رفتن داشت و ترجیح داد که عکاسان و خبرنگاران بعد از جلوس ایشان، وارد شوند. پس از دیدار طالبانی بنا بود ضیافت شامی برگزار شود که طبعا به همان دلیل بالا خبرنگاران اجازه حضور نداشتند. دیدار آقای شهرستانی هم دیر وقت بود و خبرنگاران محترم و نیز مسئولین ایرانی ترجیح دادند که به هتل باز گردند و پس از شام مختصر به زیارت کاظمین بروند. خروج از منطقه سبز با اضافه شدن چند یگان حفاظتی (حمایه) همراه بود. حمایه پشتی ما با صدای آژیر، بیشتر جلب توجه می کرد تا تأمین امنیت. از پیاده شدن از ماشین ها جلوی درب ورودی حرم تا سوار شدن دوباره به ماشین ها برای بازگشت تنها 50 دقیقه زمان داشتیم چرا که ورود به منطقه سبز بعد از ساعت یازده شب ممکن نبود. هنگام زیارت حال و هوای خاصی در خبرنگاران ایجاد شده بود. حدود یک ربع به یازده بود که خبر رسید دکتر امشب هم برای زیارت خواهد آمد. بلافاصله تکذیب شد، اما طبق معمول از همان تکذیبیه های مرسوم بود! با یکی از همراهانشان تماس گرفتیم خبر تأیید شد. چند نفر با یک ون منتظر ماندیم تا هم دکتر را ببینیم و هم زیارت را تکمیل کنیم. به قول یکی از دوستان، در 50 دقیقه، فرصت دعا برای موفقیت در مذاکرات را پیدا نکرده بودیم. آداب ورود به حرم و زیارت مفصل جلیلی، فرصت دیگری می طلبد، اما اتفاق جالبی در حرم افتاد که بنا دارم تعریف کنم. تعدادی از دانشجویان اصفهانی که برای زیارت آمده بودند، متوجه حضور دکتر شدند. منتظر فرصت بودند تا با او صحبت کنند، اما می ترسیدند حال معنوی اش را به هم بزنند. کنار ضریح ایستاده بودم و زیارت نامه می خواندم که سراغ من آمدند. ظاهرا به خاطر کت و تیپ نزدیک به رسمی ام بود. موضع یکی از مقامات کشور را شنیده بودند و غیرتی شده بودند. به همین جهت بسیار نگران بودند. سوال اول این بود، می خواهید کوتاه بیایید؟! کمی آرامشان کردم و پرسیدم به جلیلی اعتماد دارید؛ جوابشان مثبت بود. کمی مسأله را تشریح کردم و تا حدی دلگرم شدند. یکی گفت کوتاه نیایید این ها قابل اعتماد نیستند. دیگری گفت باید مقاومت کنیم مگر... پیشنهاد کردم با خود دکتر صحبت کنند و اینها را به خودش بگویند. قطعا او هم استقبال خواهد کرد. یکی شان پیشانیم را بوسید و گفت خیلی مواظب باشید. نیم ساعتی صبر کردند ولی دکتر مشغول دعا و مناجات بود. آخر سر دکتر باقری را بهشان معرفی کردم که تقریبا تا زمان خروج از حرم، دور او جمع شده بودند و بحث می کردند. جذب آقای باقری شده بودند و حتی حواسشان به جلیلی نبود که داشت از حرم خارج می شد. به سمتشان رفتم و به دکتر باقری گفتم که هیئت دارد می رود، اما بچه ها تا دم در با او آمدند. این روایت طولانی شد و بقیه اتفاقات را باید در روایت سوم بیاورم. به دو نکته بسنده می کنم. نکته اول اینکه در بین تیم‌های خبری آمریکایی و اروپایی که روزنامه‌نگاران و تحلیلگران برجسته آنان را همراهی می‌کنند، این نیت و اراده کاملا مشهود است که با ارتباط و تعامل با تیم‌های رسانه‌های داخلی ایران، در نوع خبررسانی خبرنگاران ایرانی تاثیرگذاری شود. این موضوع در مورد مایکل مان، سخنگوی کاترین اشتون مشهود بوده است. نکته دوم هم اینکه هماهنگی های وزارت امور خارجه در این سفر، واقعا ضعیف و بی برنامه بود. به نظر می رسد با یک تدبیر ساده، برنامه ریزی منظم و اعمال یک پروتکل از پیش توافق شده، می شد خبرنگاران و روزنامه نگاران را به راحتی با تیم دیپلماتیک همراه کرد تا گرفتار سرگردانی ها و بازرسی های بی مورد و ناهماهنگی های کسل کننده نشوند. البته باید به این نکته نیز اشاره کرد که در عراق همه رئیس اند و هر گروه، تشکیلات خود را دارد. دلیل این مسأله علاوه بر شرایط خاص سی سال اخیر این کشور، قانون اساسی و الزام آن به حضور شیعیان، اهل تسنن و کردها در مناصب حکومتی است.
ارسال نظر: