اخبار آرشیوی

پایگاه ایران هسته ای نوشت: زپایان مذاکرات مسکو، قطعا به معنای آغاز فرآیند سخت و پیچیده ای از ارزیابی و تحلیل است و هر دو طرف ایران و 1+5 کاری دشوار برای «فهم وضعیت» و «طراحی آینده» در پیش خواهند داشت. هنوز بیش از یک روز از پایان مذاکرات مسکو نمی گذرد و تیم های ایران و 1+5 هیچ یک به کشورهای خود بازنگشته اند؛ با این وجود سوء تعبیرهایی در حال شکل گیری است که باید نسبت به آنها مراقب بود. 1- در مذاکرات مسکو هیچ زمان و مکانی برای مذاکرات بعدی ایران و 1+5 تعیین نشد. زمان اعلام شده، یعنی 13 تیر 1391 (3 ژوئیه 2012) صرفا زمانی برای دیدار کارشناسان دو طرف است. به عبارت دیگر، آنچه 13 تیر در استانبول انجام می شود حتی مذاکرات معاونان هم نیست بلکه یک سطح پایین تر از آن، مذاکراتی کاملا فنی (Technical) است که توسط کارشناسان دو طرف انجام می شود. اینکه معاونان با یکدیگر گفت وگو یا دیدار کنند و اینکه دکتر جلیلی و کاترین اشتون با هم صحبتی داشته باشند و در مرحله بعد، اینکه قرار ملاقات دیگری میان ایران و 1+5 در نظر گرفته شود، کاملا وابسته به مذاکرات کارشناسی است. در نتیجه، اگر کارشناسان نتوانند حداقلی از نقاط مشترک را ایجاد کنند، این احتمال جدی است که اساسا قراری برای مذاکرات بعدی تعیین نشود. این دقیقا به این معناست که اکنون تداوم مذاکرات دچار ابهام است و همانطور که دکتر جلیلی در کنفرانس مطبوعاتی غروب سه شنبه گفت کاملا بستگی به رفتار طرف مقابل دارد. 2- روشن است که 1+5 در نظر داشت نشست کارشناسان صرفا به تبیین پیشنهاد آنها که اختصارا «توقف، تعطیلی و انتقال» نامیده شده اختصاص داشته باشد ولی آنچه نهایتا بر سر آن توافق شد و در بیانیه کاترین اشتون هم به صراحت آمده است، این بود که این نشست به پیشنهادهای هر دو طرف می پردازد و ماموریت آن نزدیک کردن این پیشنهادها به هم است نه تبیین پیشنهاد یک طرف برای طرف مقابل. 3- گروه 1+5 در مسکو حجم قابل توجهی از جزئیات از ایران دریافت کرده است. یکی از اصلی ترین علت هایی که باعث شد پیشرفت در مذاکرات مسکو اندک باشد این بود که این گروه اساسا همان حرف های خود در مذاکرات بغداد را تکرار کرد و هیچ ایده جدیدی در اختیار نداشت. اما طرف ایرانی حجم قابل توچهی از مطالب تهیه کرده بودکه برخی از آنها را به این گروه ارائه کرد. گروه 1+5 عملا در مسکو نتوانست ایده ها و طرح های ایران را مطالعه کرده و به آن پاسخ بدهد بنابراین واضح بود که زمان دو روزه مذاکرات مسکو برای ورود به محتوا کافی نیست. خروجی نشست مسکو همان بود که ایران قبل از مذاکرات بر آن تاکید کرده بود یعنی ضرورت انجام مذ اکرات کارشناسی؛ و محتوای مذاکرات مسکو هم نشان داد وقتی ایران قبل از مسکو اعلام کرد عدم آمادگی طرف مقابل برای انجام نشست کارشناسی احتمال پیشرفت در مذاکرات مسکو را کاهس می دهد روی نکته درستی دست گذاشته است. 4- اکنون و پس از مذاکرات طرف های غربی می گویند به این نتیجه رسیده اند که تحریم های ژوئن و ژوئیه باید اعمال شود. دو نکته د اینجا هست. نخست اینکه با توجه به اینکه مذاکرات کارشناسی درست 5 روز بعد از 28 ژوئن انجام می شود، اعمال تحریم علیه نفت و بانک مرکزی ایران تاثیری مستقیم بر آن خواهد گذاشت و این احتمال وجود دارد که تعیین تاریخ برای نشست بعدی ایران و 1+5 را با مشکل جدی مواجه کند. نکته دوم این است که همانطور که دکتر جلیلی در کنفرانس مطبوعاتی خود گفت بدون تردید اعمال تحریم علیه ایران پاسخ متناسب و مقتضی از جانب ایران دریافت خواهد کرد و 1+5 نمی تواند خود را از هزینه های آن در امان بدارد. 5- مسئله آخر این است که همانطور که طرف چینی هم بعد از مذاکرات مسکو تاکید کرده مهم ترین مسئله مذاکراتی در این دور، این موضوع بوده است که دو طرف درخواست خود برای گام ملموس را در چه چارچوبی مطرح می کنند. این قیقا کلیدی ترین نکته ای است که طرف ایرانی روی آن دست گذاشت. بسته به اینکه درخواست ها -مثلا درخواست بحث درباره 20 درصد- در چه چارچوبی مطرح شود، پاسخ ایران به آن متفاوت خواهد بود. مقصود از چارچوب هم دقیقا این است که آنچه درخواست می شود مقدمه چه درخواست های دیگری در آینده است و در نهایت فرآیند قرار است به کجا بکشد. این موضوع از دید ایران از هر مسئله دیگری مهم تر است.